แฟนฉันที่เป็น CEO หนีฉันไป 1,314 ครั้ง ฉันเลยแต่งงานกับคนอื่น

陶陶ฟังการตัดสินใจของฉันแล้วแทบจะตกใจจนพูดไม่ออก

“เธอคิดอะไรอยู่? ถ้าอุ่นซวี่หยางรู้ว่าเธอแต่งงานกับคนอื่น เขาคงเสียใจมาก เขารักเธอมากแค่ไหน เธอกับเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งสิบปีแล้วซินโหยว ไม่ใช่สิบวัน”

ใช่แล้ว อยู่ด้วยกันมาสิบปี ตั้งแต่ตอนอายุสิบเก้าปีจนถึงตอนนี้

แต่ทำไมถึงมีแค่ฉันที่ติดอยู่ในความรักนี้เหมือนถูกพันธนาการล่ะ?

“อีกอย่างคือคังฮวย อุ่นซวี่หยางเกลียดที่เธอไปยุ่งเกี่ยวกับเขา เธอลืมไปแล้วเหรอ?”

ฉันยิ้มอย่างขื่นขม ไม่อยากอธิบายเพิ่มเติม

อุ่นซวี่หยางเกลียดผู้ชายทุกคนที่อยู่รอบตัวฉัน ยกเว้นพ่อของฉัน

ในวงการของเมืองหู่เฉิง เขากับคังฮวยไม่ถูกกันมากที่สุด สู้กันเหมือนเสือกับสิงโตหลายปีแล้ว

อุ่นซวี่หยางห้ามไม่ให้ฉันติดต่อกับคังฮวย พอพูดถึงเพื่อนวัยเด็กคนนี้ เขาก็มักจะดูถูก

“ทิ้งกิจการของครอบครัวไป แล้วไปเริ่มธุรกิจเอง ไม่รู้ตัวเองว่าเหมาะสมหรือเปล่า”

เวลาฉันอยู่ คังฮวยก็เก็บตัวมาก

แค่ทำตามนิสัยไปมากขึ้น ทำให้อุ่นซวี่หยางทะเลาะกับฉันรุนแรงมากขึ้น

เขาดึงฉันมาข้างเขาหลายครั้ง เพื่อให้ห่างจากคังฮวย

ยังคงโกรธจนตัวสั่น “เสินซินโหยว อย่าลืมว่าฉันเป็นแฟนตัวจริงของเธอ ต่อหน้าคนอื่นระวังหน่อย อย่าให้เข้าใจผิด”

จริงๆ ฉันแค่ยิ้มให้ทุกคนในห้อง แต่เขากลับจับผิดคังฮวย

ต่อมา เพื่อให้เรื่องสงบ ฉันก็ไม่ไปงานที่มีคังฮวย

ค่อยๆ คังฮวยก็ไม่ไปเช่นกัน แต่ส่งข้อความมา

【เธอมีเรื่องอะไรก็หาฉันได้ตลอด ถ้าเธอต้องการ ฉันก็อยู่】

แต่อุ่นซวี่หยางอ่านออกมาทีละคำ แล้วตอบกลับด้วยเสียงเย็นชา

【แฟนของฉันไม่ต้องให้เธอห่วงหรอก นามสกุลคัง เธอไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้】

นับแล้ว เราไม่ได้เจอกันเกือบสองปี

ตอนนี้เขามาอย่างรีบร้อน แขกในงานแต่งงานเหลือไม่กี่คน

พ่อแม่ของฉันประกาศต่อหน้าว่างานแต่งงานยกเลิกชั่วคราวเพราะฉันปวดท้องไม่หยุด แล้วจะประกาศวันใหม่อีกที

พวกเขารีบไปทำให้ใจอุ่นซวี่หยาง หลังจากพยายามเกลี้ยกล่อมฉันไม่สำเร็จ ก็ตบหลังฉันอย่างแรงสองทีแล้วจากไปด้วยความโกรธ

ฉันสวมชุดเจ้าสาวสีขาว ยืนอยู่บนเวที มองเห็นคังฮวยเดินมาอย่างช้าๆ

เขาหายใจแรง แต่พอยกหน้าขึ้นก็ยิ้มแย้มสดใส

“ทันไหม? ฉันพยายามเต็มที่แล้วที่จะไม่ฝ่าไฟแดง”

เขารู้ว่าฉันเคร่งครัดในระเบียบเสมอ และเกลียดคนที่ทำลายกฎมากที่สุด

ความวุ่นวายในใจไม่รู้ว่าโดนบรรเทาไปได้อย่างไรในรอยยิ้มของเขา

ฉันยื่นมือไปหาเขา แล้วยิ้ม

“ทัน”

งานแต่งงานเรียบง่ายมาก

แม้แต่ผู้ทำพิธีก็เป็นคนที่เรียกมาแบบฉุกเฉิน พูดคำที่ธรรมดาๆ อย่างติดขัด

แขกที่มีอยู่น้อยต่างตกใจ

หรือบางทีเห็นความตั้งใจของฉัน ไม่มีใครหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ทุกคนต่างนั่งเงียบๆ

เป็นพยานให้คังฮวยจับมือฉันเดินขึ้นไปตรงกลาง ให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งกันในชีวิตคู่

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่ในห้องพักที่ว่างเปล่า

ชื่อของอุ่นซวี่หยางปรากฏบนหน้าจอซ้ำๆ เขาโทรจนเบื่อแล้ว เลยส่งข้อความมาเร็วๆ

【ซินโหยว ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามไม่รับโทรศัพท์ของฉัน?】

【ครั้งนี้ให้อภัยก่อน ว่านว่านไม่มีปัญหาแล้ว แต่เธอเสียใจมาก อยากเชิญเธอไปที่ร้านอาหารมิชลินชั้นบนสุดของตึกคู่ เธอไปเลือกที่นั่งดีๆ ก่อน ฉันจะพาเธอไป

】 【อย่าลืมเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง ว่านว่านชอบมุมมองที่กว้าง】

เขาไม่เคยนึกถึงฉันที่กลัวที่สูง

ร้านอาหารนั้นเราเก็บไว้ในโปรดมาหลายปีแล้ว เพราะความสูงจึงถูกเขาปฏิเสธเป็นอันดับแรกเสมอ