1978 ฉันกลายเป็นสะใภ้ปากร้าย

ห้องทดลองล้มเหลว

ศูนย์เพาะพันธุ์ดอกไม้ขนาดใหญ่ ภายในกรุงปักกิ่งมีชื่อเสียงมาตั้งแต่อดีต ยิ่งหลายปีมานี้เปิดรับนักวิทยาศาสตร์หน้าใหม่ที่มีผลการทดลองเด่นเป็นผลงาน ศูนย์เพาะพันธุ์

จึงเติบโตอย่างก้าวกระโดด เฉินซือหยู่นักวิทยาศาสตร์สาวชื่อดังเป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ที่โด่งดังจากการเพาะพันธุ์ดอกกล้วยไม้ กล่าวได้ว่าเธอคืออัจฉริยะของศูนย์การเพาะพันธุ์ดอกไม้เลยก็ว่าได้

การเพาะพันธุ์ดอกไม้ในแต่ละครั้งให้เกิดพันธุ์ใหม่ ใช้เวลาไม่น้อยเลย แต่ว่าเฉินซือหยู่กลับเพาะพันธุ์ดอกกล้วยไม้ชนิดใหม่ออกมาได้อยู่เสมอจนกระทั่งได้รับรางวัลมากมาย

“คุณเฉินคะ วันนี้ได้ยินว่าจะมีการทดลองเพาะพันธุ์กล้วยไม้ชนิดใหม่ ไม่ทราบว่าอัตราความสำเร็จครั้งนี้

สูงไหมคะ”

นักข่าวจากบริษัทชื่อดังมาดักรออยู่หน้าศูนย์วิจัยพร้อมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เมื่อเห็นหญิงสาวเดินผ่านเข้าไป

“ฉันตอบไม่ได้ค่ะเพราะว่าการเพาะพันธุ์ครั้งนี้

ใช้ระยะเวลามากกว่าสิบปี และหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันจะสำเร็จสิ่งที่พวกเราทำมาจะได้ไม่สูญเปล่า”

เจ้าตัวตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่งที่ทุกคนต่างรู้จักกันดีว่านักวิทยาศาสตร์เฉินซือหยู่เป็นคนคนค่อนข้างอารมณ์ร้ายจึงไม่ค่อยให้สัมภาษณ์มากนัก หากเธออารมณ์ดีพวกเขาถึงจะมีบทความไปเขียนในนิตยาสารและออกหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ และการทดลองครั้งนี้เป็นการเพาะพันธุ์ดอกกล้วยไม้ที่มีคนเคยเพาะพันธุ์ทิ้งไว้มานานหลายปี จน

เฉินซือหยู่ได้รับคำสั่งให้ทำมันต่อจึงเกิดเป็นเรื่องที่ทุกคนสนใจเป็นอย่างมาก

เฉินซือหยู่ขอตัวเข้าห้องทดลองที่จะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า สิ่งที่ศูนย์เพาะพันธุ์รอคอยอีกไม่นานจะสำเร็จแล้ว

เธอทุ่มเทแรงกายไปมากมายหากไม่สำเร็จคงจะไม่เป็น

ที่น่าเชื่อถืออีกต่อไป ภายในห้องทดลองขนาดเล็กอุปกรณ์ทุกอย่างถูกเตรียมเอาไว้สำหรับทดลอง ผู้ช่วยของเฉินซือหยู่สวมชุดเตรียมพร้อมรอเอาไว้แล้ว ไม่ต่างจากเจ้าตัวที่ใช้เวลาเตรียมตัวไม่นานทุกอย่างก็พร้อม

“ข้างนอกมีนักข่าวมากมายขนาดนี้ได้อย่างไรคะ

ฉันมั่นใจว่าการทดลองอื่น ๆ ไม่ได้รับความสนใจมาก

ขนาดนี้ เป็นศูนย์เพาะพันธุ์ของเราซะเองที่ต้องให้นักข่าว

ทำข่าวให้”

ผู้ช่วยสาวคนสนิทถามด้วยความสนใจ เจ้าตัวมองสมาร์ตโฟนที่ตั้งเอาไว้กลางห้องนักข่าวกำลังทำการไลฟ์สด ทุกคนให้ความสนใจกับการทดลองครั้งนี้จนน่าตกใจแม้กระทั่งเฉินซือหยู่ยังไม่คาดคิด เมื่อวานมีการทดลองเพาะพันธุ์ดอกไม้ชนิดอื่นหลายคนแต่วันนี้มีเพียงเธอแค่

คนเดียว

“ดูด้วยสิว่าเป็นการทดลองของใคร” ผู้ช่วยชายอีกคนตอบกลับด้วยความเคยชินก่อนเริ่มจับอุปกรณ์

“พวกเขาคาดหวังกับการเพาะครั้งนี้ เพราะเป็นการเพาะพันธุ์ดอกกล้วยไม้ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ถ้ามันล้มเหลว

สายพันธุ์นี้จะถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์ ศูนย์การเพาะพันธุ์ของเราไม่เคยมีการเพาะพันธุ์ดอกไม้ที่เริ่มสูญพันธุ์ผิดพลาดมาก่อน”

เฉินซือหยู่พูดด้วยความจริงจัง กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ของที่นี่มีแต่คนมากฝีมือ หากมีการล้มเหลวประชาชนจะเริ่มไม่เชื่อใจ ถึงเวลาที่แจ้งกับคนอื่น ๆ เอาไว้เฉินซือหยู่ลงมือทำการทดลองครั้งนี้ ทุกอย่างเป็นไปด้วยความใจเย็นหากใจร้อนสิ่งที่ทำมาอาจผิดพลาดเอาได้ เธอนำชิ้นส่วนลำต้นของดอกกล้วยไม้เข้าไปวางในตู้ที่ต้องผ่านกระบวนการก่อน อุณหภูมิในห้องที่เย็นจากเครื่องปรับอากาศอยู่ ๆ คนข้างในรู้สึกได้ว่าอากาศเริ่มร้อนขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“เกิดอะไรขึ้น?” ทั้งสามคนไม่เคยรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ปกติภายในห้องทดลองต้องรักษาอุณหภูมิไม่ให้บรรยากาศเย็นหรือร้อนมากจนเกินไป

เฉินซือหยู่เห็นท่าไม่ดีรีบกดปุ่มฉุกเฉินภายในห้องให้เจ้าหน้าที่เข้าช่วยเหลือ

“เฮ้ยยย!”

ตู้มมม!

ภาพสุดท้ายที่ทั้งสามคนเห็นคือตู้ที่เพิ่งนำลำต้น

ของกล้วยไม้เข้าไปแตกกระจาย และแรงกระแทกที่อัดเข้าร่างทำให้เฉินซือหยู่ที่อยู่ใกล้ที่สุดกระเด็นออกไปพร้อม

สติสุดท้ายดับลงทันที

การเพาะพันธุ์ครั้งนี้ผิดพลาด...

เสียงระเบิดดังขึ้นข้างในห้องทดลองเจ้าหน้าที่

ที่เกี่ยวข้องของศูนย์เพาะพันธุ์รีบเข้าไปดูด้านใน แต่ว่าไม่ทันแล้วนักวิทยาศาสตร์ชื่อดังคนเก่งของหลาย ๆ คนไม่มี

ลมหายใจอีกต่อไปไม่รู้ว่าเกิดจากทดลองผิดพลาดหรือว่า

มีใครวางแผนร้ายอะไรหรือไม่เจ้าหน้าที่ต้องส่งมอบส่วนนี้

ให้หน้าที่ตำรวจสืบหาสาเหตุต่อไป...

บรรยากาศที่เย็นและเงียบสร้างความอึดอัดให้แก่

คนที่หลับอยู่ เปลือกตาสีไข่ขยับไปมาก่อนลืมตาขึ้นในความมืด ร่างกายเจ็บปวดระบมอย่างหนัก เฉินซือหยู่พยุงตัว

ขึ้นนั่งพิงบริเวณหัวเตียง หลังจากได้รับแรงกระแทกจากการทดลองเธอหมดสติไปทันที ตอนนี้คงถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ไม่เข้าใจก็คือ ที่นี่คือที่ไหน!

โรงพยาบาลที่ตั้งอยู่ใกล้ศูนย์เพาะพันธุ์ที่สุดคือโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ทำไมตอนนี้มันถึงได้มืดและมีกลิ่นอับขนาดนี้ได้กัน มือทั้งสองข้างยกขึ้นนวดขมับด้วยความปวดเมื่อมีความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ตอนนี้เธอไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ชื่อดังเรื่องการเพาะพันธุ์กล้วยไม้ แต่เป็นเฉินซือหยู่ลูกสะใภ้สามของบ้านจางในปี 1978 ต่างหาก! ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทำให้เฉินซือหยู่ต้องส่ายหน้า

ประชากรชาวจีนเพิ่งได้รับการจัดสรรแบ่งที่ดินในการทำกินแต่ในเมื่อประเทศเพิ่งเริ่มปฏิรูป ยังเป็นช่วงที่ข้าวยากหมากแพงค่าใช้จ่ายไม่เพียงพอต่อครอบครัว

บ้านจางได้รับจัดสรรแบ่งที่ดินจำนวนหนึ่ง พวกเขาทำนาและปลูกผัก เพื่อนำไปแลกของในสหกรณ์ ยังไม่มี

การแบ่งแยกครอบครัว ทุกวันสะใภ้ของบ้านต้องเก็บผัก

และนำเข้าไปแลกของใช้ของกินในสหกรณ์ เพราะตอนนี้

ยังไม่มีการค้าเสรี ปัจจุบันเฉินซือหยู่คือลูกสะใภ้สาม

ของบ้านจางที่มีสามีเป็นทหาร และเขาจะกลับมาที่บ้านเพียงปีละครั้งทำให้เจ้าตัวถูกครอบครัวของสามีข่มเหง โดยเฉพาะแม่สามีกับพี่สะใภ้ใหญ่ที่บังคับเฉินซือหยู่

ทุกอย่าง ยิ่งสะใภ้สามไม่มีลูกให้สามียิ่งทำนางหลี่ซินหราน

ผู้เป็นแม่สามีรังแกลูกสะใภ้ กล่าวหาว่าเป็นแม่ไก่ไม่ออกไข่ทั้งที่ลูกชายแยกกับลูกสะใภ้อยู่

พ่อจางแม่จางมีลูกชายสี่คนและลูกสาวคนเล็กที่ยังไม่ได้แต่งงาน ลูกชายคนโตมีภรรยาและมีหลานชายให้บ้านสามีทำให้แม่จางรักครอบครัวบ้านใหญ่ที่สุด

ครอบครัวลูกชายคนรองของบ้าน มีชะตาไม่ต่างจากเฉินซือหยู่เท่าไร เพราะสะใภ้รองมีเพียงลูกสาวไม่ได้มีหลานชายให้แม่สามีตามความต้องการ คงโชคดีกว่าสะใภ้สามหน่อยที่มีสามีคอยปกป้องอยู่

บ้านสามมีเพียงจางซือหยวนผู้เป็นสามีและ

เฉินซือหยู่ลูกสะใภ้ผู้น่าสงสารที่ต้องห่างสามี เนื่องจาก

ลูกชายสามของบ้านจางเป็นทหารเขาจะลาพักร้อนกลับมาบ้านปีละครั้งเท่านั้น พวกเธอแต่งงานมาได้สองปีแล้วและ

ไม่มีลูกด้วยกัน

บ้านสี่เป็นบ้านของลูกชายสี่ที่แต่งงานและมีลูกชายทำให้เป็นอีกบ้านที่ได้รับความดูแลเอาใจใส่จากแม่สามีพ่อสามี ยิ่งตอนนี้บ้านสี่มีลูกสาวคนเล็กเพิ่มเข้ามานาง

หลี่ซินหรานเลี้ยงหลานสาวแบบผู้ดี น้องสาวคนเล็กของบ้านปีนี้อายุสิบเจ็ดปีแล้วหล่อนเรียนโรงเรียนมัธยมปลายในตำบล เพราะนางหลี่ซินหรานอยากให้ลูกสาวแต่งกับคนมีเงินจึงยอมส่งลูกสาวเรียน

“ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร”

เดิมทีตัวเธอเองเป็นนักวิทยาศาตสร์ไม่เชื่อในเรื่องแบบนี้หากไม่เกิดขึ้นกับตัวเองจริง ๆ ไม่รู้ว่าผู้ช่วยคนสองคนนั้นจะรอดหรือไม่แต่ว่าเฉินซือหยู่ภาวนาไม่ให้พวกเขาเสียชีวิตอย่างเธอ

ถ้าจำไม่ผิดพวกเขามีแม่และพ่อที่แก่ชรารอให้กลับบ้านอยู่ ส่วนตัวของเฉินซือหยู่เธอเป็นลูกสาวของนางแบบ

ที่เสียชีวิตจากการถูกรถชนตั้งแต่เรียนจบ ทำให้ไม่ต้อง

เป็นห่วงเรื่องที่จะมีคนรออยู่ ส่วนพ่อเสียชีวิตก่อนที่เธอ

จะเกิดซะอีก

“ฉันคิดว่าฉันอาภัพแล้วยังมีคนน่าสงสารกว่าฉันอีก”

ในความทรงจำที่ได้รับมาเฉินซือหยู่แต่งงานตั้งแต่

สิบแปดเพราะตอนนั้นพี่ชายต้องการนำเงินไปแต่งภรรยา

ที่ีจริงความสัมพันธ์ของเฉินซือหยู่ไม่ได้แย่และเป็นตัวเธอเองที่เสนอแต่งงานเพื่อนำเงินให้พี่ชายได้แต่งภรรยา แต่พอแต่งออกมาแม่สามีไม่ต้องการให้ติดต่อบ้านเดิมหล่อนจึงไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวอีก

เฉินซือหยู่ถอนหายใจเรื่องนี้ยากจะยอมรับ และเธอรู้ดีว่าร่างของเธอถูกแรงระเบิดจากการทดลอง ไม่มีทางที่มันจะเป็นความฝัน เพื่อความอยู่รอดต่อไปคงต้องหาทางทำให้บ้านจางไม่วุ่นวายกับเธอแต่วันนี้คงต้องพักก่อน เปลือกตาปิดลงอย่างรวดเร็วเมื่อคิดได้ว่าพรุ่งนี้ยังมีหลายอย่างที่ต้องจัดการ เพื่อความอยู่รอดในยุคข้าวยากหมากแพงและยังมีแม่สามีใจร้ายอีกด้วยฉะนั้นเธอต้องเก็บแรงเอาไว้รับมือกับวันพรุ่งนี้...