ลูกชายลับของอัลฟ่า, สิ่งเยียวยาที่ถูกช่วงชิงของฉัน

เป็นเวลาสามปีที่ฉันนอนรอความตายจากยาพิษ ความหวังเดียวของฉันคือยาถอนพิษเพียงหนึ่งเดียว ‘ยาจันทรามาศ’ จักรภพ สามีของฉันซึ่งเป็นอัลฟ่าของฝูง ทำหน้าที่คู่ชีวิตที่ทุ่มเทมาตลอด และฉันก็เชื่อใจว่าเขาจะช่วยฉัน

แต่แล้วผ่านสายใยคู่ชีวิตที่กำลังจะขาดสะบั้น ฉันก็ได้ยินคำสั่งลับที่เขาส่งถึงหมอประจำฝูง

“เอายาจันทรามาศไปให้แม่ของเอลล่า วัฒนาซะ”

เหตุผลของเขาทำให้โลกทั้งใบของฉันพังทลาย “เอลล่าให้ลูกชายแก่ฉัน ลูกชายที่แข็งแรงและสมบูรณ์” เขามีครอบครัวลับๆ การดูแลเอาใจใส่ที่เต็มไปด้วยความรักตลอดสามปีที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ เขาแค่รอให้ฉันตาย

เขายังเอาซุปที่เหลือจากครอบครัวนั้นมาให้ฉัน เรียกฉันว่า “ยัยหมาป่วย” และยังย่ำยีบ้านอันศักดิ์สิทธิ์ของพ่อแม่ฉันด้วยเมียน้อยและลูกของเขา เขาวางแผนจะบอกคนในฝูงว่ายาของฉันถูกขโมยไป เปลี่ยนความตายของฉันให้กลายเป็นโศกนาฏกรรมเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

เขาคิดว่าฉันเป็นแค่หมาป่าป่วยๆ ที่ใกล้จะตาย เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ปลุกพายุแบบไหนให้ตื่นขึ้นมา

คืนนั้น ฉันรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายตัดสายใยคู่ชีวิตของเรา ความเจ็บปวดมันแสนสาหัส แต่ฉันก็เดินออกจากบ้านแห่งคำลวงหลังนั้น ทิ้งไว้เพียงแหวนแต่งงานของฉัน ฉันจะไม่ตาย ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อรอดูโลกของเขามอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

บทที่ 1

มุมมองของกานต์ธีรา:

เป็นเวลาสามปีแล้วที่ ‘พิษเหมันต์ราตรี’ ไหลเวียนอยู่ในร่างของฉันอย่างช้าๆ มันเป็นยาพิษเย็นเยียบที่ทำให้หมาป่าในตัวฉันหลับใหล กลายเป็นเพียงเสียงครวญครางแผ่วเบาในห้วงคำนึง และล่ามร่างกายของฉันไว้กับเตียงหลังนี้ แต่ในที่สุดวันนี้ก็มีความหวัง ดอกจันทรามาศที่สมบูรณ์แบบเพียงดอกเดียว ซึ่งเป็นยาถอนพิษที่รู้จักกันเพียงชนิดเดียว ในที่สุดก็พร้อมแล้ว หมอประจำฝูงบอกว่ายาจะถูกปรุงเสร็จภายในค่ำคืนนี้

ความหวังเป็นสิ่งที่เปราะบางและไม่คุ้นเคย

ฉันนอนนิ่ง หายใจแผ่วเบา และเพ่งสมาธิไปที่สายใยเดียวที่ยาพิษไม่อาจทำลายได้ นั่นคือ ‘พันธะคู่ชีวิต’ มันเป็นดั่งเส้นด้ายบางๆ ที่เชื่อมฉันเข้ากับสามีของฉัน อัลฟ่าจักรภพ โดยปกติแล้วมันเป็นแหล่งของความอบอุ่นใจ แต่วันนี้ มันกลับกลายเป็นช่องทางที่นำพาหายนะมาสู่ฉัน

‘กระแสจิต’ คือการเชื่อมต่อที่สมาชิกทุกคนในฝูงมีร่วมกัน เป็นวิธีการสื่อสารกันอย่างเงียบๆ แต่สายใยระหว่างคู่ชีวิตนั้นควรจะเป็นช่องทางส่วนตัวอันศักดิ์สิทธิ์ สายใยของฉันกับจักรภพอ่อนแอลงมาก แต่บางครั้ง เมื่ออารมณ์ของเขารุนแรง ฉันก็สามารถรับรู้ความคิดของเขาได้ลางๆ

และในตอนนี้ ความคิดของเขาก็ดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ได้มีไว้สำหรับฉัน เขากำลังส่งกระแสจิตคุยกับหมอเบน หัวหน้าแพทย์ประจำฝูง

“เอายาจันทรามาศไปให้แม่ของเอลล่า วัฒนา” เสียงในความคิดของจักรภพสั่งการ คมกริบและเด็ดขาด

คำพูดเหล่านั้นมันฟังดูไม่สมเหตุสมผล ในหัวของฉันมันพร่ามัวและเชื่องช้า มันต้องเป็นความเข้าใจผิดแน่ๆ

คำตอบของหมอเบนเต็มไปด้วยความลังเลและความสับสน “แต่ท่านอัลฟ่า... ยานั่นสำหรับลูน่ากานต์ธีรานะครับ มันเป็นโอกาสเดียวของเธอ”

ความหวาดกลัวอันเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หนักอึ้งยิ่งกว่ายาพิษในกายเสียอีก หัวใจของฉันที่ปกติเต้นแผ่วเบา เริ่มเต้นโครมครามในอก

คำตอบของจักรภพเย็นชาราวกับน้ำแข็ง แต่ฉันสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่วูบไหวอยู่ภายใต้นั้น—ภาพใบหน้าซีดเซียวของฉันปรากฏขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนจะถูกปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว “เอลล่าให้ลูกชายแก่ฉัน ลูกชายที่แข็งแรงและสมบูรณ์ แม่ของเธอจะได้ยาไป นั่นคือคำสั่งสุดท้ายของฉัน”

ลูกชาย

คำสองคำดังก้องอยู่ในความว่างเปล่าในอกของฉัน ลูกชาย เขามีลูกชายกับผู้หญิงคนอื่น ความจริงที่ได้รับรู้ไม่ได้มาพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหล แต่มาพร้อมกับความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่บดขยี้จิตวิญญาณ

หมาป่าในตัวฉัน ที่ฉันไม่ได้รู้สึกถึงมันอย่างแท้จริงมานานหลายปี ส่งเสียงหอนยาวโหยหวนอยู่ในใจ เป็นเสียงแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่สุด

ตลอดสามปีที่ผ่านมา จักรภพสวมบทบาทสามีผู้ทุ่มเทได้อย่างแนบเนียน เขาเอาอาหารมาให้ฉัน อ่านหนังสือให้ฉันฟัง จับมือฉันในขณะที่ฉันตัวสั่นด้วยพิษไข้ เขาบอกกับคนในฝูงว่าเขากำลังทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยคู่ชีวิตของเขา ทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องโกหก เรื่องโกหกที่สวยงามและโหดร้าย

ราวกับจะตอกย้ำความจริงนั้น กระแสจิตอีกสายหนึ่งก็พาดผ่านเข้ามาในความคิดของฉัน ครั้งนี้มันนุ่มนวลกว่า เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของผู้หญิงและเสียงอ้อแอ้ที่มีความสุขของเด็ก มันคือจักรภพ กำลังคุยกับเมียน้อยของเขา เอลล่า

“ธาราเรียกหาพ่อแล้วนะคะ” เสียงของเอลล่ากระซิบกระซาบ “เมื่อไหร่จะกลับบ้านคะ”

“อีกไม่นาน ที่รัก” เสียงของจักรภพอ่อนโยน เป็นน้ำเสียงที่ฉันไม่ได้ยินว่าเขาใช้กับฉันมานานหลายปีแล้ว “ขอผมจัดการ...เรื่องที่นี่ก่อน คืนนี้จะรีบไปหา”

สายใยนั้นตัดขาดไป ความเงียบในห้องดังสนั่นจนน่ากลัว

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องก็แง้มเปิดออก จักรภพเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากแห่งความห่วงใยที่เปี่ยมด้วยรักได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขารูปงาม ผมสีเข้มและดวงตาสีเทาเหมือนท้องฟ้าในยามพายุ เขาคืออัลฟ่าของฉัน คู่ชีวิตของฉัน และเขาคือคนแปลกหน้า

“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ที่รัก” เขาถาม เสียงนุ่มนวลราวกับน้ำผึ้ง

เขาขยับจะมานั่งบนเตียง แต่ฉันกลับผงะถอย กลิ่นของเขาปะทะเข้ากับจมูกฉันก่อนเป็นอย่างแรก มันไม่ใช่กลิ่นของงานในฝูง ไม่ใช่กลิ่นเอกสารหรือเหงื่อของนักรบ แต่มันเป็นกลิ่นหอมหวานเย้ายวนของผู้หญิงคนอื่น กลิ่นของเอลล่า

“คุณไปอยู่กับเธอมา” ฉันกระซิบ คำพูดขูดกับลำคอที่แห้งผากของฉัน

เขาชะงัก “พูดเรื่องอะไรน่ะ ผมไปประชุมกับแกมม่ามา”

“อย่าโกหกฉัน จักรภพ” ฉันพูด เสียงของฉันเริ่มมีพลังขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันได้กลิ่นเธอจากตัวคุณ”

แววตาตื่นตระหนกวูบผ่านดวงตาของเขาก่อนที่เขาจะซ่อนมันไว้ได้ทัน เขาคิดว่าประสาทสัมผัสของฉันทื่อด้านเหมือนร่างกายของฉัน เขาคิดผิด

เขาไม่ตอบ เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้คำโกหกของเขาลอยวนอยู่ในอากาศระหว่างเรา ฉันหลับตาลง เพ่งสมาธิไปที่การเชื่อมต่ออีกรูปแบบหนึ่ง พ่อแม่ของฉัน อดีตอัลฟ่าและลูน่า ได้สร้างบ้านที่ทรงพลังขึ้นมา นั่นคือคฤหาสน์ของอัลฟ่า ในฐานะลูกสาวคนเดียวของพวกเขา สายเลือดของฉันผูกติดอยู่กับรากฐานของมัน มันรู้สึกเหมือนกับการดิ่งจิตใจลงไปในน้ำแข็ง เป็นความพยายามที่เจ็บปวดและสูบพลัง แต่ฉันก็ผลักดันประสาทสัมผัสของตัวเองออกไป ค้นหาเขา

และฉันก็พบเขา

ไม่ใช่ในปัจจุบัน แต่ในอดีต พลังเวทของคฤหาสน์ได้เก็บร่องรอยความทรงจำเอาไว้ ฉันเห็นภาพของจักรภพในห้องนั่งเล่นใหญ่ ที่ซึ่งพ่อของฉันเคยใช้เป็นที่ประชุมสภา เขากำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กผมสีเข้มไว้บนตัก ธารา เอลล่ายืนอยู่ข้างๆ เขา ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ และที่คอของเธอมีสร้อยเงินพร้อมจี้มูนสโตนที่สวยงาม มูนสโตนของฉัน อันที่จักรภพเคยบอกฉันว่ากำลังสั่งทำพิเศษสำหรับวันเกิดของฉันที่กำลังจะมาถึง

ภาพนิมิตเปลี่ยนไป และฉันก็แทบหยุดหายใจ พวกเขาอยู่ในห้องนอนของพ่อแม่ฉัน บนเตียงของท่าน ความศักดิ์สิทธิ์ของสถานที่แห่งนั้นกำลังถูกย่ำยี ความรักของพวกเขากลายเป็นรอยด่างพร้อยบนความทรงจำของครอบครัวฉัน

ความเจ็บปวดมันมหาศาล เป็นน้ำหนักทางกายภาพที่ขู่ว่าจะบดขยี้ฉัน แต่ภายใต้ความเจ็บปวดนั้น มีบางอย่างก่อตัวขึ้น ความโกรธแค้นที่เย็นเยียบและแข็งกร้าว

เขาไม่ได้แค่หักหลังฉัน แต่เขายังลบหลู่มรดกของพ่อแม่ฉันด้วย

นิ้วของฉันสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบของเล็กๆ ที่แกะสลักไว้บนโต๊ะข้างเตียง มันคือศิลาสื่อสาร ฉันกดนิ้วโป้งลงไป ถ่ายทอดพลังงานเฮือกสุดท้ายของฉัน

“น้าเอมอรคะ” ฉันส่งข้อความที่สิ้นหวังผ่านเวทมนตร์โบราณ ติดต่อไปยังน้องสาวของแม่ฉันที่ฝูงศิลาดำซึ่งอยู่ใกล้เคียง “เขากำลังจะเอายาของหนูไปให้คนอื่น เขามีลูกกับผู้หญิงคนอื่น หนูใกล้จะตายแล้วค่ะ”

เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงของน้าก็ดังก้องกลับมาในใจ เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเศร้าโศก “อดทนไว้นะกานต์ น้ากำลังจะไปรับ”

การเชื่อมต่อจางหายไป ฉันปล่อยให้ศิลาหลุดจากนิ้ว การตัดสินใจของฉันได้เกิดขึ้นแล้ว ฉันจะไม่ตายที่นี่ ในเตียงแห่งคำลวงนี้ ฉันจะไปที่ฝูงศิลาดำ และฉันจะหาทางรอดให้ได้ ถ้าไม่ใช่เพื่อตัวเอง ก็เพื่อโอกาสที่จะได้เห็นโลกของจักรภพมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน