หนูจะเป็นเด็กดีของพี่ไหม

“ อาทิตย์หน้าเราจะย้ายไปอยู่บ้านลุงวิชัย และเขากับแม่จะไปจดทะเบียนสมรสกันวันจันทร์หน้า แกโอเคไหม ”

หญิงสาวหน้าหวานได้แต่พยักหน้า เธอจะพูดอะไรได้ หนูไม่โอเค ไม่อยากให้แม่มีสามีใหม่ ไม่อยากมีใครมาแทนที่พ่อ อย่างนั้นเหรอ

รู้กันอยู่ว่าอย่างไรเสียแม่ก็ไม่มีทางฟัง...

รมย์รดี แม่ของเธอนั้นเป็นสาวสังคมมาดมั่นมาแต่ไหนแต่ไร การที่เดชา พ่อของริสาที่เป็นผู้ชายธรรมดาออกไปทางเงียบ ๆ เรียบร้อยได้เธอเป็นภรรยานั้นออกจะเหลือเชื่อสักหน่อยสำหรับคนรอบด้าน

พ่อบอกว่าทั้งคู่รักกัน แต่คำบอกเล่าของย่าที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับแม่นั้น มันไม่ใช่

“ แม่แกน่ะจับพ่อแกทำผัว เดชาน่ะมันโง่ ไม่ทันผู้หญิงเปิ๊ดสะก๊าดอย่างแม่แกหรอก ” แต่แม้ว่าย่าจะจงเกลียดจงชังแม่ของเธอแค่ไหน ทว่ากลับรักเธอเหลือเกิน นี่แหละหนาที่เขาว่าเกลียดปลาไหลกินน้ำแกง

“ ถ้าแม่จับพ่อ สมมุติว่าหนูไม่ใช่ลูกพ่อล่ะคะ ย่าจะเกลียดหนูหรือเปล่า ” ริสา ออดอ้อนหญิงชราที่โอบกอดหลานรักเอาไว้แน่น

“ หนูเป็นหลานย่า แล้วย่าก็รักที่สุด ห้ามถามย่าแบบนี้อีก รู้แค่ว่าย่ารักหนูที่สุด เท่านั้นพอ ”

ตอนแรกริสาไม่รู้ว่าแม่ของเธอร้ายกาจเช่นที่ย่าพูดจริงหรือไม่ แต่สุดท้ายทุกสิ่งอย่างก็ประจักษ์ให้เห็นแก่สายตาตั้งแต่เล็กจนโต เธออ้างว่าออกไปทำธุรกิจ ทำงาน ออกสังคม คุณพ่อที่ไม่ค่อยชอบความวุ่นวายก็อยู่แต่บ้าน จะออกไปก็แค่ทำงานเท่านั้น แต่มีเรื่องเข้าหูจากคนข้างนอกมาว่าแม่นั้นทั้งเข้าบ่อน เอาเงินไปบำเรอผู้ชายที่เด็กกว่าบ้าง ริสาก็ไม่รู้ หรอกว่าจริงหรือไม่

รมย์รดีไม่กลับบ้านบางคืน หนักเข้าก็หลายคืนเงินทองร่อยหรอ ก่อหนี้สร้างสิน พ่อทยอยเอาสมบัติที่มีไปขายเพื่อประคองชีวิต กระทั่งแอบเอาโฉนดที่ดินที่เป็นของย่าตามที่แม่ของเธอบอก จนย่ารู้แล้วล้มเจ็บเพราะตรอมใจแล้วเสียไปในที่สุด นั่นยิ่งเป็นช่องทางสะดวกให้กับรมย์รดี

แม่เปลี่ยนผู้ชายเป็นว่าเล่น เป็นแม่ที่ไม่เคยอยู่บ้านดูแลลูกสาวเลย แต่จะว่าแม่ไม่รักริสาก็ไม่น่าจะถูกนัก แม่คงรักและแสดงออกในแบบของแม่ได้แค่นี้ คงไม่มีแม่ที่ไหนที่ไม่รักลูกหรอก หญิงสาวพยายามคิดปลอบใจตัวเองเช่นนี้ ทั้งที่แอบน้อยใจลึก ๆ อยู่เสมอ

สมบัติพัสถานถูกเธอผลาญจนหมดสิ้น ตามมาด้วยพ่อที่ตรอมใจตั้งแต่เรื่องย่าแล้วตายตกไปตามกัน แม่ขายสมบัติทุกอย่างที่มีแล้วเอาไปใช้หนี้ กระนั้นมันก็ยังไม่เหลือเงินพอให้ใช้จ่ายได้อย่างสบาย หลังจากนั้นก็พาริสาออกไปหาเช่าบ้านอยู่

ตอนนี้แม่ทำงานเป็นเซลล์ขายรถยนต์ยี่ห้อหนึ่ง มีผู้ชายผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาส่งไม่ซ้ำหน้าแต่ก็หายไป สุดท้ายหวยก็ไปตกอยู่กับผู้ชายที่ชื่อลุงวิชัยนี่แหละ

“ เดี๋ยวเราจะย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านลุงวิชัยกัน ต่อไปเราก็จะมีบ้านหลังใหญ่ ๆ ไม่ต้องทนอุดอู้อยู่ในบ้านเช่าเท่ารูหนูแบบนี้ ดีไหม ” รมย์รดีถาม ผู้เป็นบุตรสาวได้แต่ยิ้ม

“ แล้วลุงวิชัยเขาไม่มีครอบครัวเหรอคะ ”

“ มี แต่เขาเลือกแม่ แล้วตอนนี้เมียเขาก็ตายแล้ว ” แม่เธอตอบอย่างไม่ยี่หระ พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ริสาเอื้อมมือไปคว้าบุหรี่ออกจากปากแม่แล้วทิ้งลงถังขยะ

“ แม่สัญญากับหนูแล้วว่าจะเลิกบุหรี่ แล้วไอ้เลิกแล้วของแม่เนี่ย คือแม่ไปทำให้ครอบครัวเขาแตกแยกกันใช่ไหม แม่ทำให้เมียเขาตายหรือเปล่า ”

“ นี่นังริสา แกเป็นลูก ฉันเป็นแม่นะ ฉะนั้นอย่าสะเออะมาขึ้นเสียงใส่ฉันเหมือนย่าของแก แล้วไอ้เรื่องบุหรี่ มันต้องค่อย ๆ ลด ไม่ใช่ปุบปับจะเลิกได้ อย่าได้มาดึงบุหรี่ออกจากปากฉันแบบนี้อีก ฉันเกลียด ” นางกระแทกเสียงใส่ ริสาได้แต่เงียบ ก่อนเอ่ยขึ้น

“ อาจารย์ทวงค่าเทอมเทอมแรกมาค่ะ นี่มันก็จะสอบขึ้นเทอมสองแล้ว ”

“ เดี๋ยวลุงวิชัยเขาก็จัดการให้เอง ต่อไปนี้เราจะไม่มีปัญหาเรื่องเงินกันอีกแล้ว ” แม่ว่าพลางลุกขึ้นยืนแล้วหยิบบุหรี่ใส่ปากแทนตัวที่แล้ว