ร้ายกว่ารัก

อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง ณ คอนโดมิเนียมสุดหรูที่มีแต่เหล่าเศรษฐีเท่านั้นมีสิทธิ์จับจองเป็นเจ้าของ ร่างสูงในชุดคลุมผ้าขนหนูสีเข้มตัวเดียวนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งถือแก้วบรั่นดีหมุนเล่นไปมาขณะมองเรือนร่างอรชรของนางแบบสาวที่กำลังพยายามโน้มใบหน้าคลอเคลียอยู่กับแผ่นอกแกร่ง มือนุ่มลูบไล้หน้าอกกว้างนอกสาบเสื้อก่อนจะเลื่อนเข้าไปสัมผัสเนื้อแท้ที่อยู่ภายในตามรอยแยกของเสื้อคลุม ริมฝีปากบางเฉียบยกมุมขึ้นสูงเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาจุมพิตคางสากของเขาเบาๆ

“วันนี้คุณไม่ไปทำงานหรือคะ”

เสียงหวานแหบพร่าเพราะอารมณ์ปรารถนากำลังเอ่อล้นเอ่ยถามชิดใบหูขาวพร้อมกับเป่าลมร้อนเพื่อกระตุ้นความกำหนัดให้อีกฝ่าย ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเข้าที่ติ่งหูของเขาเบาๆ อย่างมันเขี้ยว มือข้างที่ว่างของชายหนุ่มลูบไล้ร่างอวบอิ่มในชุดคลุมผ้าแพรเนื้อบางที่ด้านในไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ

“วันนี้ผมอยากอยู่กับคุณ” คำตอบที่ได้รับสร้างความพึงพอใจให้เธอจนต้องเผลอยิ้มกว้าง

เจ้าของร่างสูงสง่าวางแก้วบรั่นดีที่ยกดื่มจนหมดในรวดเดียวลงบนโต๊ะตัวเตี้ยข้างเก้าอี้แล้วจดริมฝีปากอุ่นร้อนนาบลงกับไหล่บาง ไล้เรื่อยไปตามลำคอระหงก่อนวกกลับมาที่ริมฝีปากอิ่มซึ่งเผยอรอท่า เรียวลิ้นสากฉกเข้าไปควานหาความหวานและเกี่ยวกระหวัดรัดกับลิ้นเล็กทันทีที่หามันเจอ กลิ่นน้ำอำพันคละคลุ้งชวนในหลงมัวเมาในรสพิศวาส มือทั้งสองข้างเลื่อนลงมาปลดชุดคลุมออกจากร่างงามเผยให้เห็นเนื้อแท้ขาวเนียนลออตา

ภัทรธิดา เศวตเวทย์ ลูบไล้ไหล่แกร่งด้วยความเสน่หาเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าไปที่ซอกคอและทรวงอกอิ่ม ริมฝีปากที่ได้รับอิสระก็ส่งเสียงพึงพอใจให้เขาได้รับรู้ เพียงเท่านั้นก็เรียกรอยยิ้มหยันให้ปรากฏ

‘ผู้หญิง!’

“ไปที่เตียงกันดีกว่า” เขาเงยหน้าขึ้นจากทรวงอกอวบ พร้อมกับช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในจังหวะเดียวกัน เพื่อเข้าสู่สนามกามกรีฑาอย่างเต็มตัว

ภายในห้องนอนถูกกางกั้นด้วยผ้าม่านสีทึบบดบังสายตาอยากรู้อยากเห็นจากด้านนอก ทั้งที่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียมแต่บุรินทร์ก็ยังไม่ไว้ใจ หากคู่แข่งทางธุรกิจคิดอยากเล่นงานเขาและคู่ขาตอนเผลอ...ดังเช่นเวลานี้

“แดนคะ”

เสียงครางกระเส่าใต้ร่างทำให้บุรินทร์ยิ้มออกมาอย่างพอใจ หยาดเหงื่อบนเนื้อนวลเนียนทอประกายล้อกับแสงโคมไฟหัวเตียงยิ่งทำให้ร่างที่อยู่ใต้อาณัติงดงามจนเขาไม่สามารถหยุดความต้องการตามสัญชาตญาณของตนเองลงได้ ชายหนุ่มพรมจูบไปทั่วร่างของหญิงสาว ไม่มีส่วนใดของเธอที่เขาไปไม่ถึง ยิ่งสนิทชิดเชื้อความร้อนแรงของไฟพิศวาสยิ่งแผดเผา ยิ่งเร้าอารมณ์หนุ่มให้ตื่นตามอย่างไม่อาจห้าม

“แดนคะ ได้โปรดเถอะ แพทไม่ไหวแล้ว”

เสียงร้องขอความเมตตาทำให้ความอดทนของเขาถึงที่สุด มือหนาต้องเร่งความเร็วขึ้นอีกนิดเพื่อให้เธอหลุดพ้นจากความทรมานอันแสนหวาน และเหนือสิ่งอื่นใดคือให้พร้อมสรรพสำหรับตัวตนของเขา

จังหวะรักที่เขาพร่างพรมลงบนร่างทำให้หญิงสาวสะท้านไปทั่วทั้งสรรพางค์ ทรวงอกอิ่มสล้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบถี่จนบุรินทร์ต้องครอบมันไว้ด้วยปาก และนั่นก็ยิ่งทำให้ร่างใต้อาณัติครางกระเส่ามากยิ่งขึ้น

นางแบบสาวเชิดหน้าขึ้นร้องครางเสียงหลงเมื่อความต้องการถึงจุดสูงสุด และโอกาสที่บุรินทร์จะได้ปลดปล่อยบ้างก็มาถึง

เขาเลื่อนขึ้นไปทาบทับร่างที่เพิ่งจะชิงขึ้นสวรรค์ไปก่อนด้วยนิ้วเรียวของเขา รอยยิ้มกระชากใจสาวของหนุ่มหล่อถูกส่งไปให้คนที่อยู่ใต้ร่าง ภัทรธิดาส่งยิ้มเซียวกลับมาให้ด้วยความเหนื่อยอ่อนหากแต่เย้ายวนใจในรสสวาท เธอรับรู้ได้โดนสัญชาตญาณว่ากามกรีฑาของวันนี้ยังไม่ถึงเวลาปิด แขนขาวยกขึ้นโอบรอบลำคอหนา ก่อนจะจัดท่าทางให้พร้อมสำหรับบทรักบทถัดไป

“พร้อมจะเดินทางไปกับผมหรือยังสาวน้อย”

ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบแทบจะในทันทีที่พิชชาภรณ์ประกาศก้องว่าจะจับเพลย์บอยตัวพ่อมาเป็นต้นแบบของลูก ปกรณ์ถึงกับยกมือตบอกที่ไม่ค่อยจะมีของตัวเองดังอักๆ ด้วยความหนักใจกับนิสัยมุทะลุของอีกฝ่าย บทจะดื้อแพ่ง ต่อให้ยากเย็นแค่ไหนพิชชาภรณ์ก็จะต้องเอามาให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรๆ เธอก็ไม่หวั่น นิสัยอย่างนี้เองที่ปกรณ์นึกห่วงว่าสักวันพิชชาภรณ์จะแพ้ภัยตน

“อยากได้แค่สเปิร์มของเขาเท่านั้นใช่มั้ย”

ปกรณ์เสี่ยงดวงลอบถามความคิด เพราะเพื่อนของเขาคนนี้คิดอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านจึงแอบคิดในแง่ดีว่าพิชชาภรณ์ต้องการทำกิฟต์ แต่เหมือนคนตรงหน้าจะไม่ให้ความหวังเขาสักนิด เธอส่ายหน้าไปมาก่อนตอบ

“เจ๊คิดเหรอคะว่าถ้าหนูเดินเข้าไปหาเขาและบอกเขาว่า ‘ขอโทษนะคะ คุณบุรินทร์ ฉันขอสเปิร์มของคุณไปทำกิฟต์หน่อยได้ไหมคะ’ แล้วเขาจะให้หนูมาน่ะ”

“แล้วถ้าไม่ทำอย่างนั้น หล่อนจะทำยังไง”

“ก็...ทำอย่างที่ผู้ชายกับผู้หญิงเขาทำกัน”

สิ้นคำตอบของเพื่อนสาวทำเอาปกรณ์อ้าปากค้าง และเมื่อหาเสียงตัวเองเจอ ผู้จัดการชีวิตคนอื่นเป็นอาชีพก็รีบพูดออกมารัวเร็ว

“จะบ้าหรือยังไง ยายเพลง ผู้ชายคนนี้ไม่ได้จับง่ายๆ หรอกนะ” เอ่ยปรามก็แล้ว แต่หญิงสาวกลับส่งยิ้มหวานหยดกลับมาให้แทน

“หนูรู้ค่ะเจ๊” พิชชาภรณ์ละสายตาจากนิตยสารในมือมาที่คนปรามก่อนจะเริ่มเล่าอย่างจริงจัง “แต่ผู้ชายคนนี้มีทุกอย่างที่หนูต้องการ”

“แล้วทุกอย่างที่หล่อนต้องการก็เป็นอย่างเดียวกันกับที่บรรดาสาวๆ ครึ่งค่อนเมืองเขาต้องการใช่ไหม” ปกรณ์แสร้งโยนหินถามทาง เมื่อเห็นเพื่อนสาวนิ่งพลางขบริมฝีปากล่างเหมือนกำลังใช้ความคิดก็พูดขึ้น “หล่อนจะเอาอะไรไปสู้เขา ผู้หญิงพวกนั้นจ้องจะตะครุบเขาอย่างกับอะไรดี แล้วอย่างหล่อนมีอะไรไปต่อกรกับแม่สาวพวกนั้น”

“เจ๊ไง” มือใหม่หัดจับผู้ชายโพล่งขึ้นมาเมื่อคิดออก แต่คนถูกจับไปไว้ในความคิดร้องขึ้นมาอย่างตกใจ

“ฉันเนี่ยนะ!”

ปกรณ์ยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางโอเวอร์แอกติงจนดาราตุ๊กตาทองก็ยังต้องยกนิ้วให้

“ใช่ค่ะ หนูรู้นะว่าเจ๊สามารถแนะนำหนูให้รู้จักกับเขาได้ใช่ไหมคะ”