คุณหนูปกปิดตัวตนไม่ได้แล้ว

เหยาซีเยว่จับมือคุณย่าเอาไว้ ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินสิ่งที่แม่หลินพูด แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า “คุณย่าไออยู่รึเปล่าคะ？ เดี๋ยวฉันไปตุ๋นซุปลูกแพร์มาให้คุณย่าสักถ้วยดีกว่า ดื่มแล้วจะได้ดีขึ้นมาหน่อย”

ย่าหลินชอบหลานสะใภ้ที่เชื่อฟังและรู้จักววางตัวคนนี้มากที่สุด เธอจึงพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ขอบใจนะเยว่เยว่ ฉันก็อายุเยอะแล้ว ร่างกายก็เลยเจ็บป่วยมากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าไม่มีเธอคอยห่วงใย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีใครมาคอยเป็นห่วงคนแก่อย่างฉันอีกรึเปล่า？”

แม่หลินที่ถูกเพิกเฉยทำหน้าขึงขังขึ้นมาทันที เธอพูดขึ้นว่า “ในเมื่อเซ็นชื่อในข้อตกลงการหย่าไปแล้ว เธอก็ไม่ต้องมาทำตัวเสแสร้งอะไรอีก เธอคิดว่าการที่เธอคอยประจบประแจงคุณย่า จะทำให้เธอยังเป็นคุณนายตระกูลหลินได้อยู่อีกงั้นเหรอ？”

เหยาซีเยว่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ย่าหลินก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า “ตั้งแต่เยว่เยว่แต่งงานเข้ามาในตระกูลหลินก็ขยันขันแข็งมาตลอด เยว่เยว่ดูแลหลินหยูที่ป่วยอยู่บนเตียงได้ดีแค่ไหน เธอไม่เห็นเลยเหรอ？ นอกจากเยว่เยว่จะดีกับหลินหยูแล้ว เยว่เยว่เคยทำอะไรไม่ดีกับเธอหรือฉันไว้รึไง？ ทำไม หลังจากได้รับการปรนนิบัติดูแลมาสองปี ก็จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทำเป็นไม่รู้จักซะแล้วเหรอ？”

“คุณแม่！ เหยาซีเยว่เป็นแค่คนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง ทำไมคุณแม่ต้องออกหน้าพูดแทนเธอด้วยล่ะคะ？”

แม่หลินถลึงตาใส่เหยาซีเยว่อย่างดุเดือด “ฉันพูดผิดตรงไหนเหรอ？ คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาเป็นคุณนายตระกูลหลิน？ ตอนนั้นหากคุณแม่กับคุณพ่อไม่ยืนกรานที่จะปกป้องเธอ แต่งเธอเข้ามา เป็นตายร้ายดียังไงฉันก็จะไม่ยอมให้เธอได้เข้ามาในตระกูลหลินเด็ดขาด เธอเข้ามาเสพสุขกับความมั่งคั่งของตระกูลหลิน เธอก็ควรจะต้องดูแลหลินหยูให้ดี ๆ อยู่แล้วไม่ใช่หรือไงคะ？ อีกอย่าง เธอแต่งงานได้สองปีแล้ว แต่ก็ไม่เห็นจะตั้งท้องสักที แม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ ใครจะไปอยากได้กัน？ ฉันคิดว่าหลินหยูก็คงจะหย่ากับเธอเพราะเหตุผลนี้นั่นแหละค่ะ”

ใบหน้าของย่าหลินเคร่งขรึมมากขึ้นเรื่อย ๆ “นี่เธอพูดบ้าอะไร？”

แม่หลินตกใจจนรีบหดคอทันที แต่ก็ยังพูดเสียงแข็งว่า “ที่ฉันพูดคือเรื่องจริงทั้งนั้น ก็ดีเหมือนกันที่ยังไม่มีลูก ไม่งั้นหากหย่าไปแล้วคงจะวุ่นวายน่าดู มีเธอเป็นแม่แบบนี้ ลูกที่คลอดออกมาไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไงบ้าง”

คำพูดเหล่านี้หยาบคายมาก สีหน้าของย่าหลินตอนนี้จึงบึ้งตึงขั้นสุด เธอจับมือของเหยาซีเยว่ไปและพูดว่า “เยว่เยว่ อย่าใส่ใจคำพูดของแม่สามีเธอเลยนะ เธอก็เป็นคนปากร้ายแบบนี้แหละ ฟังที่ย่าบอกเถอะนะ อย่าบุ่มบ่ามตัดสินใจเลย เข้าใจไหม？ หลานสะใภ้ของตระกูลหลินของฉัน มีแค่เธอคนเดียว หากมีฉันกับคุณปู่อยู่ เธอไม่ต้องกังวลท่าทีของหลินหยู หนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันดี ๆ ”

แม่หลินเบิกตากว้าง แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยความเกลียดชังว่า “คุณแม่ เหยาซีเยว่ทำของอะไรใส่คุณแม่คะเนี่ย？ ทำไมคุณแม่กับคุณพ่อถึงได้ปกป้องเธอตลอดเลยล่ะ？ ！ เหยาซีเยว่ เธอกับหลินหยูไม่มีทางที่จะไปด้วยกันได้หรอก เธอควรจะสำเหนียกตัวเองและออกไปเองจะดีกว่านะ”

เหยาซีเยว่เงยหน้าขึ้นมองย่าหลิน ดวงตาคู่นั้นของเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

ย่าหลินพูดอย่างใจเย็นว่า “ตัวตนของเยว่เยว่จะเป็นยังไงมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย ฉันเคยบอกแล้วไงว่าเยว่เยว่คือคนที่ฉันจะคอยปกป้อง หากเธอจะตะโกนโวกเวกโวยวายใส่ฉันที่นี่อีก เธอก็ไสหัวออกไปซะ！”

หลังจากพูดคำที่รุนแรงเหล่านี้ออกไปแล้ว สีหน้าของแม่หลินทั้งดำทั้งแดง เธอกัดปากด้วยความโกรธ และไม่ได้พูดอะไรอีก

ย่าหลินหันไปมองเหยาซีเยว่และถามว่า “เยว่เยว่ เธอคิดยังไงบ้าง？”

เหยาซีเยว่เงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม เธอพูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า “คุณย่า วันนี้ฉันเห็นกับตาตัวเองว่าเย่เหลียนกับอาหยูกำลังเล่นมีความสัมพันธ์กันอยู่บนเตียงในห้องหอของเรา...... ไหนจะท่าทีของอาหยูอีก มันทำให้ฉันเข้าใจแล้วว่า คงไม่จำเป็นต้องรักษาการแต่งงานครั้งนี้ต่อไปแล้วล่ะค่ะ”

ใบหน้าของย่าหลินซีดเผือดขึ้นมาทันที ริ้วรอยบนใบหน้าของเธอก็สั่นไปด้วย “เป็น เป็นเพราะหลินหยูทำผิดต่อเธอนี่เอง”

ย่าหลินจับมือทั้งสองข้างของเหยาซีเยว่เอาไว้แน่นพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า “ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เธอคงทุกข์ทรมานมากเลยสินะ”

เหยาซีเยว่ไม่ตอบ ในห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง

วินาทีต่อมา เสียงแหลม ๆ ของแม่หลินก็ดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น “นังสารเลวเย่เหลียนกลับมาแล้วเหรอ？ คุณแม่ ฉันขอตัวก่อนนะคะ ฉันต้องไปจัดการนั่งสารเลวนั่นสักหน่อยแล้ว”

เธอรีบหยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปอย่างร้อนรน จากนั้นก็หายออกไปจากที่นี่ทันที

เหยาซีเยว่เช็ดน้ำตา และพูดด้วยรอยยิ้มโล่งใจ “คุณย่า ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ”

ย่าหลินถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นย่าคงไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้แล้วล่ะ เยว่เยว่ต่อไปถ้าเธอมีเวลาว่างเธอต้องมาเยี่ยมย่าบ้างนะ มาพูดคุยเป็นเพื่อนย่า แค่นี้ย่าก็พอใจแล้วล่ะ”

เมื่อพูดถึงตอนสุดท้าย ตาทั้งสองข้างก็เรื่องมีน้ำตาคลอขึ้นมา เธอชอบหลานสะใภ้อย่างเหยาซีเยว่มาก ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เหยาซีเยว่ที่แต่งงานเข้ามา จนถึงตอนนี้แล้วหลินหยูอาจจะยังไม่ฟื้นก็ได้

เหยาซีเยว่เช็ดน้ำตาให้คุณย่า หลายปีที่ผ่านมา เธอได้เห็นท่าทีของทุกคน และเรื่องราวต่าง ๆ แล้ว เธอพูดขึ้นมาอย่างอ่อนโยนว่า “ฉันต้องมาอยู่แล้วค่ะ แล้วเจอกันนะคะคุณย่า คุณย่าต้องอย่าลืมให้คนในครัวทำซุปลูกแพร์ด้วยนะคะ”

เธอเดินไปอย่างหนักแน่น ทำให้เธอไม่เห็นถึงความมุ่งมั่นในสายตาของคุณย่า

ย่าหลินเช็ดน้ำตาที่เหลือจากหางตาเบา ๆ แล้วก็สั่งพ่อบ้านขึ้นมาว่า “พรุ่งนี้ตอนเที่ยง เรียกพวกหลินหยูให้กลับมาที่บ้านหลังเก่าด้วย”

พ่อบ้านตอบรับว่า “ครับ”

เมื่อเหยาซีเยว่เดินออกจากวิลล่าตระกูลหลินไป คนขับรถของตระกูลหลินก็ขับรถออกมารับเธอ

“คุณนาย คุณจะไปไหนครับ？”

น้ำเสียงของคนขับยังคงให้ความเคารพ แล้วก็ยังปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นนายหญิงของตระกูลหลินเช่นเคย

แต่หลังจากวันนี้ไป นายหญิงของตระกูลหลินจะไม่ใช่เธออีกแล้ว

เธอลดสายตาลง เปิดโทรศัพท์ แล้วข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมา

หมี่เหยียน：【นางฟ้าเยว่ คืนนี้มีเวลาว่างให้เกียรติมาที่กลามอร์คลับรึเปล่า？ ได้ยินว่าเย่เหลียนกลับมาแล้วนี่ แถมตอนเย็นเจ้าโง่หลินหยูนั่นจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เธอด้วย มีหลายคนจะไปด้วยนะ เราก็ไป ไปทำให้หญิงร้ายชายเลวคู่นั้นตกใจตายไปเลย 】

เหยาซีเยว่：【ไปสิ！ 】

หมี่เหยียน： 【ห่ะ？ 】

เหยาซีเยว่：【ฉันหย่าแล้ว ตอนนี้โสด 】

แชทเงียบไปหนึ่งวินาที จากนั้นหน้าจอก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์ ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงความตื่นเต้นของหมี่เหยียนได้อย่างชัดเจน

หมี่เหยียน：【นางฟ้าเยว่ เธออยู่ไหน？ เดี๋ยวฉันไปรับเธอตอนนี้เลย！ เธอนับถอยหลังถึงสิบ แล้วฉันจะไปถึงทันที！ 】

เหยาซีเยว่รู้สึกตลกมาก เธอส่งโลเคชั่นไป จากนั้นก็พูดกับคนขับว่า “ไปที่อาคาร ฮังเย่ว”

อาคาร ฮังเย่วเป็นห้างสรรพสินค้าหรูหราที่มีชื่อเสียงในกลอเฟีย ด้านในจะมีแบรนด์หรูระดับไฮเอนด์จากทั่วทุกมุมโลก

เมื่อเหยาซีเยว่ปรากฏตัวก็มีคนเข้ามาต้อนรับเธอทันที

“โนเอล มาแล้วเหรอ มาส่งแบบร่างการออกแบบให้ผมใช่ไหม？”

ในห้องแต่งตัวที่หรูหรา มีชุดที่สวยหรูระดับไฮเอนด์มากมายแขวนอยู่เต็มไปหมด เพชรบนเสื้อผ้าที่โดยแสงไฟสะท้อนเปล่งประกายแวววับขึ้นมา

เอลวาดีไซเนอร์ระดับไฮเอนด์จากอโซเดนซ์เดินไปควงแขนเหยาซีเยว่ และพูดด้วยน้ำเสียงโอวอร์ว่า “โอ๊ย ทุกครั้งที่ผมเห็นคุณอยู่ในสภาพนี้ หัวใจของผมมันปวดร้าวทุกทีเลย หน้าตาคุณสะสวยขนาดนี้ ทำไมคุณต้องปกปิดมันเอาไว้ด้วยล่ะ คุณคือสาวงามที่สวยที่สุดเลยนะ ควรจะเปิดเผยให้คนได้ชื่นชมสิถึงจะถูก”

เหยาซีเยว่กระพริบตาปริบ ๆ และพูดขึ้นว่า “ใช่ เอลวา คุณพูดถูก งั้นคุณช่วยฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองหน่อยได้ไหม？”

เอลวากำลังจะโน้มน้าวต่อ แต่แล้วเมื่อได้ยินคำพูดของเหยาซีเยว่ เขาก็ตกตะลึงไปเลย “โนเอล นี่คุณอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วเหรอ？ พระเจ้า การมาหาผมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของคุณอย่างแน่นอน”

เขาเพิกเฉยต่อเรื่องการออกแบบไปเลย แล้วจับเหยาซีเยว่ไปนั่งบนเก้าอี้แต่งหน้า จากนั้นก็พูดกำชับขึ้นมาว่า “โนเอล คุณนั่งตรงนี้แหละ ผมจะทำให้คุณมีลุคใหม่ขึ้นมาเอง”

เขามองดูเสื้อผ้าบนตัวเธอ และผมที่กระเซอะกระเซิงไปหมด จากนั้นก็หยิบแปรงแต่งหน้าออกมาด้วยความตื่นเต้น

เมื่อหมี่เหยียนมาถึง เหยาซีเยว่ยังคงแต่งหน้าอยู่

เธอกับเอลวารู้จักกัน หลังจากทักทายกันเสร็จเธอก็ไปนั่งบนเก้าอี้แต่งหน้าข้าง ๆ แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างสนอกสนใจ

“ขอแสดงความยินดีกับการกลับมาอย่างเป็นทางการของนางฟ้าเยว่ หมี่เหยียนแฟนคลับตัวยงของคุณพร้อมที่จะรับฟังคำสั่งคุณตลอดเวลาค่ะ”