หวงรักนายเพลย์บอย

บนรถ

"ยัยพลอยนั้นพี่ซันเลยนะ แกปฏิเสธไปได้ยังไงกันเน่าเสียดายออก" ฉันพูดขึ้นหลังจากเงียบมานาน ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนะถ้ายัยพลอยจะตอบตกลง

"ฉันไม่อยากให้ความหวังใครนะ"

พลอยไพลินตอบกลับเธอ มันก็จริงนะ การให้ความหวังมันเจ็บกว่าการโดนปฏิเสธมาตรงๆ ซะอีก

"จ้า! แม่คนสวยเลือกได้" ฉันอดหมั่นไส้ยัยพลอยไม่ได้

"แกพูดแบบนี้ ชอบพี่ซันใช่เปล่า" พลอยไพลินสวนกลับ

"เปล๊า...ไม่ได้ชอบเล๊ย....จริ๊งๆ" อยู่ฉันก็หน้าแดงขึ้นมา

"แหม! ตอบเสียงสูงเชียวนะแก" รถเมล์แอบหัวเราะ

"ถึงแล้วค่ะ ลงไปสิคะ"

พลอยไพลินไล่พวกเรารถลงจากรถ เมื่อมาถึงหอพักของพวกเรา

"ขอบคุณที่มาส่งพวกเรานะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้"

"โอเค เจอกันพรุ่งนี้ ฝันดี"

ฉันกับยัยรถเมล์อยู่หอพักเดียวกันและห้องตรงข้ามกัน พวกเรามาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน แล้วก็มาเรียนที่นี่กับทำงานไปด้วย พวกเราไม่ได้รวยเหมือนพลอยไพลินแต่พวกเราก็มาเป็นเพื่อนกันได้ไงเหรอ เรื่องมันยาวมากเลยแหละ

"ไหนดูสิว่าพรุ่งนี้สอบวิชาอะไรบ้าง มีสอบภาษาอังกฤษตอนเก้าโมงเช้า บ่ายโมงครึ่งสอบวิชาสถิติเหรอ" 

"อ่านหนังสือทวนหน่อยดีกว่า" หลังอาบน้ำเสร็จฉันก็มาอ่านหนังสือสอบเพื่อเตรียมตัวสอบในวันพรุ่งนี้ ถึงจะอ่านไปแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็ดีกว่าไม่อ่านไม่เลย

ผ่านไป 30 นาที มีสายโทรเข้ามาของพลอยไพลินมายังกลุ่มไลน์สามคนของพวกเรา แต่น่าแปลกนี่มันก็ดึกมากแล้วทำไมถึงโทรมาหาพวกเธอดึกขนาดนี้กันนะ ปกติยัยพลอยจะไม่โทรมาดึกขนาดนี้ หรือว่าจะมีเรื่องอะไรที่สำคัญ

"ยัยพลอยโทรมาทำไมน่ะ" ฉันกดรับสาย

"ฮัลโหลยัยพลอย แกจะโทรมาหาพวกเราทำไมเนี่ย นี่มันดึกแล้วนะ" เสียงยัยรถเมล์บ่นมาตามสาย สงสัยยัยนี่คงเข้านอนแล้ว

"นั่นน่ะสิ ฉันก็ง่วงแล้วนะยัยพลอย พรุ่งนี้ฉันมีสอบ"

ฉันลืมบอกไปว่าฉันอายุมากพวกนี้อยู่หนึ่งปี ตอนนี้ฉันอยู่มหาลัยปี 1 แล้ว ส่วนปีหน้ายัยเพื่อนสองคนก็จะสอบเข้ามหาลัยเดียวกันกับเธอ ถึงตอนนั้นพวกเราคงได้อยู่ด้วยกันสักที

"พวกแกคือว่า...อีกสองเดือนฉันจะต้องแต่งงาน"

"อ๊ะ!! อะไรนะ พวกเราไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย" ฉันถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจ ก็เพราะว่ายัยพลอยหวงความโสดจะตายไป อยู่ๆ ก็มาบอกว่าจะแต่งงาน

"ใช่ พวกแกได้ยินไม่ผิดหรอก ที่บ้านฉันมีปัญหาเรื่องเงินฉันเลยต้องแต่งงาน"

"เฮ้ย! ได้ไงกันน่ะ แล้วแกจะแต่งกับใคร ลูกเต้าเหล่าใคร"

ฉันรีบยิงคำถามไป บ้านยัยพลอยออกจะรวยจะมีปัญหาเรื่องเงินได้ไงแค่ในวันสองวันกันมันแปลกๆ อยู่นะ แต่ยังไงก็เถอะแต่งงานตอนอายุ 18 ปีเนี่ยนะ

"ฉันจะแต่งเข้าตระกูลรัตนทรัพย์" พลอยไพลินพูดออกมา

"เฮ้ย! จริงดิ ตระกูลที่เป็นเจ้าของห้างกับโรงแรม The M. นั้นน่ะเหรอ เจ๋งว่ะ เป็นตระกูลที่รวยมากเลยนะแก"

ฉันพูดเพราะเท่าที่ฉันรู้มา ตระกูลนี้รวยจริงๆ แต่ก็ฟังดูเป็นตระกูลที่เหมาะสมกับพลอยไพลินเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าฝ่ายชายจะเป็นใครแล้วมีนิสัยใจคอเช่นไร

"แกรู้มั้ยว่าเจ้าบ่าวฉันอายุเท่าไรน่ะ" ยัยพลอยถามพวกเรากลับมา

"ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าตระกูลนี้มีลูกชายกับเขาด้วย เพราะไม่เคยเห็นออกข่าวเลย”

ตอนแรกเธอคิดว่าครอบครัวนี้ไม่มีทายาทด้วยซ้ำไป ไม่คิดว่าจะมีลูกชายจนมารู้จากพลอยไพลินนี่แหละ ที่แท้ก็มีทายาทเพียงแค่ไม่เผยเปิดออกมา

"ใช่ ฉันเองก็ไม่เคยเห็นนะ" รถเมล์เสริม

"จะเห็นได้ไงเหล่า เขาไปเรียนที่อเมริกาตั้งแต่เด็กและทำงานอยู่ที่นั่นไม่เคยกลับมา"

"แกเคยเจอเหรอ หล่อรึเปล่า"

ฉันถามเชิงหยอกล้อ เพื่อไม่ให้เครียดกัน

"ไม่เคยเห็นหรอก ก็อย่างที่บอกเขาไปเรียนที่นั่นตั้งแต่เด็ก เรียนจบก็ทำงานอยู่ที่นั่นเลย" 

"แล้วสรุปเขาอายุเท่าไรกัน แกยังไม่บอกพวกเราเลยนะ" รถเมย์ถาม

"รู้แค่ว่าเขาอายุห่างกับฉันสิบสี่ปีก็พอแล้ว"

"ตอนนี้แกอายุสิบแปดปี มากกว่าแกสิบสี่ปีก็ต้องเป็นสามสิบสองปีสินะ" 

ยัยรถเมล์ลองคำนวณอายุของว่าที่เจ้าบ่าวของพลอยไพลินดูแล้วพูดออกมา

"แกจะบวกทำไมเนี่ยฉันยิ่งเศร้าอยู่ ดีนะไม่สี่สิบกว่ารึห้าสิบกว่าไปแล้ว" 

ยัยพลอยเริ่มหัวเสีย

"ไม่เอาน่าไม่เศร้า แกอาจจะเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกก็ได้นะ พ่อกับแม่แกรักแกจะตายไป ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ดีจริง พวกท่านไม่เอาแกไปแต่งงานกับเขาหรอก" ฉันพยายามพูดปลอบยัยปลอบ 

"ฉันก็คิดแบบนั้นนะ ก็เหมือนกับที่มะมายมันพูดไม่มีใครให้ลูกตัวเองไปแต่งงานกับคนที่ไม่ดีหรอกนะ" รถเมล์พูดเสริม

"โอเคๆ ฉันจะพยายามไม่คิดถึงเรื่องอายุของเขาก็แล้วกัน"

ดูเหมือนสติของยัยพลอยจะเริ่มกลับมาบ้างแล้ว

"ดีมาก แกโอเคแล้วใช่มั้ย งั้นฉันไปนอนก่อนนะ ถ้ามีอะไรก็คุยกันต่อพรุ่งนี้ก็แล้วกัน" ฉันรีบวางสายไป

"ขอโทษนะยัยพลอย ฉันช่วยแกได้ทุกเรื่องยกเว้นอยู่สองเรื่อง หนึ่งเงินกับเรื่องความรัก" 

"ยิ่งความรัก..." ยังเองก็ยังไม่มีกับเขาเลย

มันเศร้าที่เธอไม่เคยมีแฟน แม้แต่คนมาจีบก็ยังไม่มีเลย อาจจะเป็นเพราะดูเธอเป็นสาวห้าวๆ มั้ง ผู้ชายเลยไม่กล้ามาจีบน่ะ ผู้ชายคงชอบผู้หญิงที่สวยและดูมั่นใจอย่างพลอยไพลิน ไม่ก็ผู้หญิงน่ารักและเรียบร้อยแบบยัยรถเมล์

"เฮ้อ..นอนๆ เลิกคิดอะไรสาระได้แล้วยัยมะมาย พรุ่งนี้แกมีสอบจะตื่นสายไม่ได้" มะมายหลับไปในไม่กี่นาทีหลังจากนั้น