กับดักเสน่หาอาญาอสูร

อุปรากรองก์สุดท้ายจบลง ขวัญณภัทร จันทร์ฉาย- เกรย์เมอร์ หรือนามที่ใช้ในปัจจุบัน คลารา เคท เกรย์เมอร์ พลันเกิดความรู้สึกอยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่เช่นนั้น ด้วยเกรงว่าแสงไฟที่จะสว่างขึ้นในบัดดลจะทำลายความเคลิ้มฝันอันวิจิตร แต่หล่อนก็ไม่อาจหยุดยั้งให้อยู่กับที่ได้

เสียงปรบมือดังกึกก้องบอกถึงความพอใจ ประทับใจของผู้ชม แสงไฟในโรงอุปรากรสว่างจ้า สีหน้าของผู้ตีตั๋วเข้าชมรอบพิเศษเต็มไปด้วยความหรรษาถ้วนหน้า

ขวัญณภัทรยังนั่งสบายในบ๊อกซ์ชั้นบน ไม่รีบเร่งที่จะลุกจากที่นั่งไปเบียดเสียดกับผู้คนที่พากันลุกจากที่นั่งไปยังประตูทางออก ขวัญณภัทรกวาดตามองไปรอบๆ มองเพื่อนผู้ชมที่ยังนั่งอยู่กับที่บ้าง ลุกขึ้นยืนหน้าที่นั่งของตัวเองเตรียมเดินออกบ้าง ก็ได้พบภาพที่คิดว่าจะได้เห็น นั่นคือ ผู้เข้าชมการแสดงรอบพิเศษล้วนแต่งกายงามหรู ผู้หญิงสวมชุดราตรี ประดับเพชรพลอยวูบวาบ ผู้ชายแต่งสูทราตรีสโมสร

ขวัญณภัทรมองคนอื่นๆ ด้วยความสนใจอยู่พักหนึ่งก็ได้สำนึกว่าตัวหล่อนเองก็กำลังถูกลอบมองอยู่เช่นกัน จึงค่อยหันไปดูเพื่อนผู้ชมที่นั่งบ๊อกซ์ติดกับบ๊อกซ์ของหล่อน พบว่าเป็นเด็กหญิงวัยไม่เกินสิบขวบหน้าตาน่ารัก หล่อนยิ้มให้ เด็กหญิงทำตาโตตามด้วยสีหน้ากระดากอายก่อนหันขวับไปทางคนนั่งบ๊อกซ์ข้างๆ ทางซ้ายมือ

ขวัญณภัทรมองตาม พบว่าคนที่เด็กหญิงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบด้วยนั้นเป็นบุรุษวัยประมาณสามสิบต้นๆ อย่างมากไม่น่าจะเกินสามสิบห้า หน้าตาคมสัน ผมดำสนิทจนออกเลื่อมยามต้องประกายไฟ ลักษณะน่าจะเป็นชาวเอเชียแม้เขาจะตัวสูงใหญ่ ไหล่กว้าง เดินกระทบไหล่ฝรั่งตัวสูงๆ ได้สบาย

ถัดจากชายหนุ่มเป็นหญิงสาวผิวผ่องดวงหน้างามเด่นสะดุดตา ผมยาวสีน้ำตาลเข้มเป็นลอนสวยถูกหยิบยกขึ้นเป็นช่อชั้นอย่างมีศิลป์ เน้นลำคอระหงประดับสร้อยเพชรเส้นงามชิดลำคอ

เด็กหญิงกระซิบกระซาบบุรุษที่นั่งข้างๆ พลางเหลือบมองมาทางขวัญณภัทร จนชายหนุ่มผินหน้ามามองบ้าง พลอยให้หญิงสาวผิวผ่องเจ้าของหน้างามผุดผาดในชุดราตรีสีเขียวไพลชะโงกตัวมาข้างหน้าเพื่อมองขวัญณภัทรอีกคน

ขวัญณภัทรคิดว่าคนทั้งสามคงเป็นพ่อแม่ลูก ก่อนถูกทำลายความเข้าใจด้วยเสียงเล็กๆ ของเด็กหญิงที่กลับมานั่งตัวตรงพูดขึ้นด้วยระดับเสียงปกติในภาษาที่ขวัญณภัทรได้ยินเข้าก็แทบจะเนื้อเต้น ด้วยไม่คิดว่าจะได้ยินภาษาไทยอันเป็น ‘ภาษาพ่อ’ ในโรงอุปรากรแห่งนิวยอร์ก

“คุณลุงขา เราจะออกไปได้หรือยังคะ ยุงอยากเข้าห้องน้ำ”

ขวัญณภัทรพยายามระงับความตื่นเต้น อุทานในใจว่า “อ้อ เป็นลุง ไม่ใช่พ่อ”

แต่ก่อนจะทันคิดเดาต่อว่าผู้หญิงที่นั่งข้างเขา คงจะเป็นภรรยาของเขา อาจเป็นป้า หรือป้าสะใภ้ของเด็กหญิง ก็พอดีหญิงสาววัยน่าจะไม่เกินยี่สิบปลายผู้งามโฉม ชะโงกหน้ามาพูดกับเด็กหญิงด้วยเสียงอ่อนหวาน

“มา มากับแม่ ให้คุณลุงรออยู่นี่ เข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านข้างเวทีจะใกล้กว่า”

เด็กหญิงไม่ลุกทันที ด้วยการมองหน้าคุณลุงเหมือนจะรอให้อีกฝ่ายอนุญาต หรือพูดอะไรสักอย่าง ตอนนั้นเองขวัญณภัทรได้ยินเสียงห้าวมีกังวานทุ้ม

“ไปกับแม่เขานะ ลุงจะไปรอที่ประตูทางออก”

เด็กหญิงทำท่าจะแย้ง แต่แล้วก็พยักหน้า ขวัญณภัทรรู้สึกแปลกใจที่เด็กหญิงทำท่าเหมือนว่าอยากไปกับคุณลุงมากกว่าแม้จะลุกขึ้นแต่โดยดีเมื่อมารดาพูดขึ้นอีกว่า “มาเร็ว”

เด็กหญิงลุกขึ้น แต่คงจะนั่งนานไป พอเท้ายันพื้นเลยเซ มีทางว่าจะเสียหลักล้มถ้าขวัญณภัทรจะไม่ยื่นมือออกไปจับต้นแขนเล็กข้างหนึ่งไว้อัตโนมัติ เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มผู้เป็นลุงของเด็กหญิงยื่นมืออกมาคว้าตัวหลานสาว มือของเขาจึงวางทับซ้อนลงไปบนมือขวัญณภัทรที่จับตัวหลานเขาไว้โดยไม่ตั้งใจ

“ขอโทษครับ”

เขาพูดอัตโนมัติด้วยภาษาอังกฤษ สำเนียงอังกฤษ ไม่ใช่อเมริกันอย่างหล่อน ขวัญณภัทรอยากบอกเขาว่า พูดภาษาไทยกับหล่อนก็ได้ หล่อนฟังออก และตอนนี้ก็เปรี้ยวปากอยากจะพูดภาษาพ่อที่หล่อน‘แอบ’ร่ำเรียนมา และหาโอกาสฝึกปรือมาหลายปีจนพูดคล่อง แม้บางทีจะฟังแปร่งไปบ้างบางคำ ค่าที่ไม่ค่อยได้พูดบ่อยนัก แต่หล่อนก็ไม่ได้พูดออกไปอย่างใจคิด

ดูเหมือนชั่วขณะหนึ่งความคิดใดๆ ที่มีอยู่ในหัวสมองของหล่อนมีอันลอยคว้างไปในอากาศทันทีที่หล่อนสบเข้ากับดวงตาเข้มคม

“ขอบคุณครับที่ช่วยยายหนูไม่ให้ล้ม”

เขาพูดขึ้นอีกด้วยเสียงห้าวมีกังวานทุ้ม ตาคมจับอยู่ที่ใบหน้าของหล่อนคล้ายจะลืมตัว

“ม... ไม่เป็นไรค่ะ”

หล่อนตอบเป็นภาษาอังกฤษอัตโนมัติ ทั้งที่อยากประกาศตัวแทบตายว่าหล่อนสืบสายเลือดชาติเดียวกับเขา แม้จะแค่ครึ่งหนึ่ง

อาจเป็นสัมผัสของเขานั้นเองทำให้หล่อนลืมหมด

สัมผัสที่ก่อความรู้สึกเหมือนถูกดูดด้วยกระแสไฟอ่อนๆ

ขวัญณภัทรคิดว่าหล่อนอาจจะหน้าแดง เพราะรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าก่อนลามลงหาลำคอและกระจายออกทั่วทุกปลายเซลล์ประสาท หล่อนขยับมือที่ยังถูกทาบทับ ทำให้เจ้าของมือหนาใหญ่กว่าได้คิดรีบถอนมือกลับ

“จะไปหรือยัง ยุง”

หญิงสาวผู้มีความงามสะดุดตาที่ยืนรอเด็กหญิงผู้เป็นบุตรสาว ทำลายบรรยากาศเหมือนถูกปกคลุมด้วยมนตร์ขลังชั่วครู่ในความรู้สึกของหนุ่มสาว ด้วยการส่งเสียงมายังเด็กหญิงที่ดูจะให้ความสนใจหญิงสาวแปลกหน้าเป็นพิเศษ

ขวัญณภัทรอดรู้สึกไม่ได้ว่า เสียงมารดาผู้งามโฉม และยังสาวมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีลูกวัยนี้ คือราวแปดเก้าขวบห้วนขึ้น เด็กหญิงก้าวไปหามารดา แต่ก่อนจะผละไปไม่ลืมหันมายิ้มและพูดกับขวัญณภัทรด้วยภาษาอังกฤษที่ถูกต้องแบบแผนด้วยน้ำเสียงกระดากอายอย่างเด็กพูดภาษาที่สองตามที่เรียนมา