ก้าวต่อก้าว

เฟิง ซือฉีหน้าและฉันคล้ายกันมาก จากคางถึงกระดูกคิ้วมีสีแดงอ่อนๆ ที่เหมือนคนเมา ฉันถึงขนาดสามารถดมกลิ่นเหล้าที่ผสมอยู่ในลมหายใจของเขา รู้สึกเหมือนลมหนาวที่พัดมาโดยไม่ทันตั้งตัวและกลืนกินป่าในใจฉันจนมิด ผิวของเขาขาวเหมือนผู้ชายที่หายากในบรรดาผู้ชายทั้งหมด ภายใต้แสงแดดเขาขาวแทบจะโปร่งแสง ผสมผสานกับโครงหน้าที่คมชัดและดูเข้มแข็ง ท่ามกลางผิวขาวทำให้ความอ่อนหวานของผิวเขาดูสมดุล ดวงตาของเขาเหมือนดอกไม้ที่อ่อนหวาน ริมฝีปากของเขาบางเหมือนปีกของผีเสื้อ ทุกคนบอกว่าผู้ชายที่มีดวงตาพีชและริมฝีปากบางมักจะเจ้าชู้และมีความรู้สึกหลายแง่มุม แต่ฉันคิดว่าเฟิง ซือฉีคงเป็นข้อยกเว้น แม้ว่าเขาจะเมาอยู่ เขาก็ยังคงรักษาความสงบที่น่าขนลุกในดวงตาของเขา

ฉันพูดเสียงเบา ปลายตาเต็มไปด้วยเสน่ห์ "คุณเฟิงหล่อจริงๆ"

"หล่อที่ไหน"

ผู้ชายที่มักจะท่าทางหนักแน่นและจริงจัง บางครั้งก็เปิดเผยความเป็นอิสระของเขา ทำให้รู้สึกดึงดูดใจ

ฉันตอบว่า "หล่อทุกมุมเลยค่ะ"

เขาทำหน้ายาก "ผู้ชายหล่อมันเป็นข้อดีเหรอ?"

ฉันย้อนถาม "ไม่ใช่ข้อดีเหรอ? อาหารเป็นเรื่องของสัญชาตญาณ ถ้าเกิดพระลักษณ์ยังมีชีวิตอยู่ ฉันว่าคุณเฟิงก็ไม่แพ้เขา"

"คุณเมาหรือฉันเมา?" เฟิง ซือฉีหัวเราะออกมาอย่างขำๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "เขาหน้าตาเป็นยังไง?"

ฉันยกมือขึ้นทำท่า "ภาพในหนังสือหน้าของเขายาวมากเลยนะ เทียบกับคุณเฟิงแล้วห่างกันเยอะ"

เฟิง ซือฉีมองไปที่ริมฝีปากของฉันที่เคลื่อนไหว "ทาลิปสติกเหรอ"

ฉันยังไม่ทันจะตอบ เขาก็พูดต่อ "ผู้ช่วยของฉันไม่จำเป็นต้องใช้พวกนี้"

ฉันยกมือขึ้นจับปลายปกเสื้อเขา ดึงมุมของมันให้ตรงขึ้น ท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ สร้างบรรยากาศที่ใกล้ชิดที่สุด "ถ้าคุณเฟิงไม่ชอบให้ฉันแต่งหน้า ฉันจะไม่แต่งพรุ่งนี้ค่ะ"

เฟิง ซือฉีมองไปที่มือของฉันที่จับเสื้อเขาไว้ แล้วก็พิงกลับไปที่พนักพิง "ถ้าฉันไม่ชอบ เธอจะไม่ทำอะไรเลยเหรอ ?"

ฉันเข้าใจว่าเขาต้องการเตือนให้ระวังตัวเอง

ฉันพูดแบบมีความหมายสองชั้น "สิ่งที่ไม่ดีต่อคุณเฟิง ฉันจะไม่ทำ แต่ถ้ามันดีต่อคุณเฟิง ถ้าคุณบอกว่าไม่ชอบ อาจจะเป็นแค่ปากพูดก็ได้ค่ะ" ฉันโน้มตัวไปข้างหน้า มือวางอยู่บนที่นั่ง ขอบนิ้วสัมผัสไปที่ทิศทางที่หัวใจเขาอยู่ ฉันสัมผัสไม่ถึงตัวเขาเลย แต่กลับรู้สึกว่าเป็นการสัมผัสที่ยั่วยวนกว่า "ผู้ชายมักจะปากแข็งแต่ใจอ่อน"

แสงไฟจากภายนอกส่องผ่านกระจก ส่องกระทบไปที่เรา บรรยากาศของฉันชัดเจนและตรงไปตรงมา ขณะที่เขาหันหน้าหลบไป

นี่คือตอนที่ฉันและเฟิง ซือฉีใช้เวลาร่วมกันในค่ำคืนแรก มันทั้งไม่รู้ว่ามันจะเป็นเรื่องบ้าๆ แต่ก็ลึกซึ้งจนใจสะเทือน

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นรถก็จอดที่หน้าตึกคอนโด ฉันลงจากรถก่อน คอยช่วยเฟิง ซือฉีให้ลงมาด้วย คนขับรถมองไปที่เขา "คุณเฟิงผมจะพาคุณขึ้นไปไหมครับ?"

เฟิง ซือฉีเดินไม่ค่อยมั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังก้อง เขาไม่ได้ยินคำถามของคนขับ ฉันรีบวิ่งไปข้างหน้า คนขับเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วจึงไม่พูดอะไรอีก

เฟิง ซือฉีพักอาศัยอยู่ชั้นสามในคอนโดที่มีห้องชุดใหญ่

ฉันตามเขาเข้าไปและตั้งใจสังเกตที่ห้องน้ำที่มุมห้อง ข้างอ่างล้างหน้ามีแค่มีดโกนและผลิตภัณฑ์ดูแลสุภาพบุรุษ ในอ่างอาบน้ำไม่มีผมยาวของผู้หญิง ข้างถังขยะก็ไม่มีถุงยางที่ใช้แล้ว ทุกสิ่งบ่งบอกว่าเฟิง ซือฉีใช้ชีวิตคนเดียวมานาน

ฉันไม่เจออะไรแล้วก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่น ตอนแรกฉันไม่เชื่อว่าผู้ชายที่อยู่ในช่วงวัยหนุ่มที่มีทั้งเงินและอำนาจจะสามารถมีความสุขในความสงบได้ แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้า ฉันก็เริ่มเข้าใจว่า มันมีผู้ชายที่สามารถควบคุมตัวเองได้ถึงขนาดนี้จริงๆ ฉันมองไปที่เฟิง ซือฉีที่นั่งอยู่บนโซฟา เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน ระหว่างคิ้วมีความวิตกกังวลเหมือนแสงจันทร์ที่เย็นชาและเงียบสงบ

ฉันไม่กล้าไปทำให้เขาตื่นตระหนก จึงเดินเบาๆ ไปที่หน้าต่างและเปิดผ้าม่านออก

แสงไฟจากภายนอกส่องผ่านกระจกมาที่เรา ทุกอย่างดูเบลอๆ และมัวๆ เฟิง ซือฉีรู้สึกไม่คุ้นเคยกับแสงที่มาพร้อมๆ กับเขาจึงใช้หลังมือปิดหน้าผากแล้วหันหน้าหนีไป "ปิดมันเถอะ"

ฉันรีบปิดผ้าม่านแล้วหมุนสวิตซ์ไฟตั้งโต๊ะไปที่ระดับกลาง "คุณเฟิงรู้สึกไม่สบายเหรอคะ? อยากอาบน้ำอุ่นไหม?"

เฟิง ซือฉีไม่ตอบ เขาถอดเสื้อหนังออกแล้วเอนหลังไปที่พนักโซฟา ร่างเขากลืนไปกับความมืด

ฉันเดินไปที่บาร์มุมห้อง รินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้อีกมือของเขา เขากำลังจะรับ แต่ฉันจับมือเขาไว้ "ให้ฉันทำเอง"

เฟิง ซือฉีรับรู้ถึงความอบอุ่นจากมือฉันเอง เขาลืมตาขึ้นและมองผ่านระหว่างนิ้วมือมาที่ฉัน

ฉันไม่อายที่จะทำ มือนี้ยื่นไปให้อย่างตรงไปตรงมา "คุณไม่กลัวไหม?"

เขาก็ยังคงนิ่งเงียบ

โชคดีที่ฉันมีจิตใจที่แข็งแกร่ง เขาไม่เล่นตามเกมของฉัน

ฉันจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ไปหลายแบบ จนถึงตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นที่ฉันต้องยอมแพ้หรือเลิกล้มความตั้งใจ

ฉันยังไม่ได้ลงไปข้างล่าง

คนขับรถออกไปตอนตีหนึ่งครึ่ง ฉันมองดูแสงไฟจากรถที่ส่องผ่านเพดาน

หลังจากแสงขาวหายไป

ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนของเฟิงซือเฉียน

ด้านนอกหน้าต่างมีหมอกหนาปกคลุม เฟิงซือเฉียนนอนหลับอยู่ข้างหนึ่ง โคมไฟบนผนังปล่อยแสงสีส้มอ่อนๆ เขาดูเงียบสงบและลึกลับ ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความสงบนี้มีอะไรซ่อนอยู่

หลายปีที่ผ่านมาฉันทำให้ผู้ชายหลายคนหลงเสน่ห์ แต่ไม่เคยเล่นจริงจัง

ความดึงดูดทางกายเป็นวิธีการที่ง่ายที่สุดในการสร้างความสนใจ ผู้ชายที่มีฐานะจะยอมจ่ายเพื่อการเกี้ยวพาราสีที่ทำให้จิตใจของเขาเพลิดเพลิน และการหยุดไว้แค่นั้นคือการล่อที่ดีที่สุด

การไปเที่ยวพักผ่อนร่วมกันทำให้ผู้ชายได้สัมผัสความน่าสนใจ การสวมถุงน่องสีดำแล้วลื่นไถลเท้าเข้าไปในกางเกงของผู้ชายเพื่อสร้างการเสียดสีที่ต้นขา มีการบอกใบ้และสร้างบรรยากาศ แต่หยุดไว้ที่การกระทำจริง ผู้ชายไม่กล้าทำลายบรรยากาศ แต่ก็อยากจะลึกซึ้งมากขึ้น คิดถึงจนใจหาย ฉันตั้งใจจะทำแบบนี้กับเฟิงซือเฉียน แต่หลังจากการทดสอบ ฉันรู้ว่าการเล่นเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้ผลกับเขา ถ้าไม่เล่นใหญ่ จะไม่มีทางทำให้เขายอมรับได้แน่นอน

ฉันออกจากห้องนอนใหญ่และพักที่ห้องพักแขกข้างๆ คืนนี้ การพยายามขึ้นเตียงไม่ได้ผลกับผู้ชายที่มีระดับสูง แต่การพักค้างคืนมีความจำเป็น การอยู่ข้ามคืนเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นเกมของผู้ใหญ่ เรื่องราวที่มีความลับซ่อนอยู่ต้องมีจุดพีคและตอนจบที่ไม่แน่นอนถึงจะดึงดูดใจที่สุด

แน่นอนว่าฉันต้องทิ้งสิ่งของที่เป็นส่วนตัวมากๆ ไว้เพื่อกระตุ้นความปรารถนาของเฟิงซือเฉียน หลังจากคิดไปคิดมา ฉันเอาชุดชั้นในลูกไม้ซ่อนไว้ใต้ผ้าปูที่นอน อาจกลายเป็นอาวุธที่ทำให้ฉันเอาชนะเฟิงซือเฉียนได้

เช้าวันรุ่งขึ้นฉันออกไปซื้อโจ๊ก กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ เฟิงซือเฉียนออกมาจากห้องพอดี เขาเปลี่ยนเป็นชุดพักผ่อนสีอ่อนเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ดูสดชื่นและมีชีวิตชีวา ฉันเดินเข้าไปหาเขา ยังไม่ได้พูดอะไร ฉันกับเขาได้ยินเสียงผู้หญิงจากห้องน้ำ "ซือเฉียน ฉันใช้ผ้าเช็ดตัวของคุณนะ"

เฟิงซือเฉียนมองฉัน แต่ตอบผู้หญิงคนนั้น "โอเค"

เรามองตากันเงียบๆ ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบปิดปากแล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอนของเขา ปิดประตูไว้แง้มๆ ฉันมองดูปฏิกิริยาของเฟิงซือเฉียนผ่านช่องประตู เขายืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบ

หยินอี้เปิดประตูออกมา หน้าอกเปียกไปหมด เธอบ่น "ฉันอยากชงกาแฟให้คุณ แต่สุดท้ายก็หกหมด"

เฟิงซือเฉียนถาม "กินข้าวเช้าหรือยัง"

หยินอี้ส่ายหัว "ตื่นมาก็รีบมาหาคุณเลย"

เฟิงซือเฉียนเดินไปที่ห้องอาหาร หยินอี้ตามหลัง "ซือเฉียน ฉันจะไปเที่ยวต่างประเทศ"

เฟิงซือเฉียนนั่งลง หยิบแมกกาซีนมาเปิดดู "เลือกประเทศได้แล้วเหรอ"

หยินอี้พูด "มอสโก มีนิทรรศการศิลปะใหญ่จัดขึ้นสัปดาห์หน้า คุณมีเวลาไปกับฉันไหม"

เฟิงซือเฉียนคิดอยู่สองสามวินาที "เวลาคงไม่พอ"

หยินอี้ไม่เซ้าซี้ "งั้นฉันไปเอง"

เฟิงซือเฉียนละสายตาจากแมกกาซีน มองหน้าหยินอี้ "ไปเองจริงๆ เหรอ"

หยินอี้ทำหน้าท่าทางแปลกๆ "คุณหมายถึงอะไร"

เฟิงซือเฉียนปิดแมกกาซีน "ฉันจะจัดการดู อาจจะเลื่อนงานบางส่วนเพื่อไปกับคุณ"

หยินอี้นิ่งอยู่พักหนึ่งไม่พูดอะไร เฟิงซือเฉียนมองเธออย่างเข้าใจยาก "ไม่ดีใจเหรอ"

หยินอี้กลับมาสติและพูดทันที "ดีใจสิ แต่คุณไปต่างประเทศแล้วเรื่องที่บริษัทล่ะ"

เธอยังไม่ทันพูดจบ เฟิงซือเฉียนหัวเราะ "จริงๆ แล้วไปไม่ได้หรอก ทำให้คุณดีใจเก้อ"

หยินอี้ไม่โกรธ ดูเหมือนว่าจะโล่งใจ เธอไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก แต่หันไปถามเรื่องฉัน "ผู้ช่วยฮันล่ะ คุณพอใจเธอไหม"

เฟิงซือเฉียนหมุนทรายสีฟ้าที่มุมโต๊ะ "คุณหมายถึงด้านไหน"

หยินอี้เท้าคาง "ความสามารถ นิสัย"

เฟิงซือเฉียนคิด "ไม่ดีไม่แย่"

หยินอี้พูด "ผู้ช่วยฮันเป็นลูกน้องที่ซื่อตรงมาก ไม่มีความคิดอะไรแปลกๆ เธออยู่ข้างคุณ ฉันรู้สึกสบายใจ"

หยินอี้กำลังทดสอบว่าเฟิงซือเฉียนจะเปิดเผยเจตนาของฉันหรือไม่ ถ้าเขาไม่เปิดเผย แสดงว่าเขากำลังปิดบังการกระทำที่ไม่ดีของฉัน การปิดบังในบางความหมายคือการยอมรับและอนุญาต

เฟิงซือเฉียนนิ่งอยู่พักหนึ่ง "ก็ประมาณนั้น"

ทรายไหลช้าๆ หยินอี้ไม่พูดอะไร ตอนนั้นโทรศัพท์ของเธอดัง เธอมองดูชื่อที่ปรากฏแล้ววางสาย

เฟิงซือเฉียนถาม "รับไม่ได้เหรอ"

หยินอี้พูด "กับคุณไม่มีอะไรรับไม่ได้หรอก เป็นคุณนายจางชวนไปทำหน้า ฉันขี้เกียจไป"

เฟิงซือเฉียนไม่มีความรู้สึกใดๆ เล็ดลอดออกมา เขามองโทรศัพท์ของหยินอี้ด้วยหางตา แล้วดูนาฬิกาข้อมือ "ฉันต้องไปบริษัทแล้ว"

หยินอี้ลุกขึ้น "เดือนหน้าพ่อฉันมีงานวันเกิด อย่าลืมนะ"

เธอเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ แล้วหยุดหันมามองเฟิงซือเฉียน เฟิงซือเฉียนกอดเธอ หยินอี้ตั้งใจถอยหลังไปในตำแหน่งที่กล้องในทางเดินมองเห็น แล้วกอดเขาตอบ ตามกฎหมายไทย การแยกกันอยู่นานอาจนำไปสู่การหย่า ทรัพย์สินจะถูกแบ่งโดยการตกลงกันระหว่างสามีภรรยา พูดอีกอย่างคือ ถ้าเฟิงซือเฉียนไม่ยอมให้ การฟ้องก็ไม่ได้ผล เว้นแต่ว่าจะพิสูจน์ได้ว่าความรักไม่ได้แตกหัก และฝ่ายหนึ่งมีการนอกใจทำร้ายคู่รัก ดังนั้นในสถานการณ์ที่แยกกันอยู่ หยินอี้ต้องสร้างหลักฐานว่าพวกเขายังรักกันในช่วงแต่งงาน ถ้าเฟิงซือเฉียนไม่ยอมจ่ายฟ้องก็สามารถบีบให้เขายอมได้

เฟิงซือเฉียนดูเหมือนไม่รู้แผนการของหยินอี้ พวกเขากอดกันสักพัก หยินอี้พูด "ดูแลตัวเองด้วยนะ"

เฟิงซือเฉียนพยักหน้า

หลังจากหยินอี้ลงลิฟต์ไป เฟิงซือเฉียนล็อคประตู เดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร เขาพูดกับอากาศ "ยังไม่ออกมาอีกเหรอ"

ฉันออกจากห้องนอน ไปยืนข้างๆ เขา ทรายหมดด้านหนึ่งแล้วไหลไปอีกด้าน เขากลับด้านใหม่ "เมื่อคืนคุณค้างที่นี่"

ฉันพูดเบาๆ "คนขับรถไม่รอฉัน พอฉันลงไปเขาก็ไปแล้ว"

เฟิงซือเฉียนไม่เปิดเผย เขายิ้มอย่างมีเลศนัย "บังเอิญมาก ฉันหวังว่าบังเอิญแบบนี้จะมีแค่ครั้งเดียว"

ฉันก้มตัวลงไหล่สัมผัสหลังของเขาเบาๆ "คุณเฟิง ฉันเหนื่อยมาก ไม่มีแรงจะไปไหน เลยนอนที่ห้องพักแขก"

เขาเลี่ยงฉันออกไปเล็กน้อย ฉันก็ขยับเข้าไปหาอีก จมูกห่างจากเขาแค่ไม่กี่นิ้ว ลมหายใจชื้นๆ เหมือนฝนตกที่ข้างหูเขา "คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องหลบคุณนายเฟิง"

เฟิงซือเฉียนหันหน้ามา คราวนี้เขาไม่ถอย ฉันก็ไม่ขยับ เรามองเห็นกันและกันชัดเจน รอยไฝน้ำตาที่หางตาของฉัน ฟองยาสีฟันที่เหลือที่มุมปากของเขา

ฉันทำหน้าเย้ายวน "คุณรู้สึกไหมว่าเรากำลังแอบมีชู้กัน"

เฟิงซือเฉียนมองฉัน

ฉันยิ้มสดใส "ฉันมีความรู้สึกว่า คุณนายเฟิงมาเพื่อจับชู้ ฉันเลยหลบโดยสัญชาตญาณ"

"เหรอ" เฟิงซือเฉียนพูดอย่างมีนัย "ก็แค่ความรู้สึกผิดพลาด ไม่มีวันมีวันที่คุณนายของฉันมาจับชู้"

ฉันค่อยๆ ยืดตัวขึ้น เขาพูดอย่างหนักแน่น "เพราะว่าฉันจะไม่ออกนอกลู่นอกทาง ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ผมยอมเสียการควบคุม"

ผู้ชายมักพูดได้ดีกว่าทำ แต่ส่วนมากแล้วจริยธรรมและเหตุผลของผู้ชายก็ยังแพ้แก่ความปรารถนา แต่เมื่อเขาพูด ฉันก็เล่นตาม ฉันตักโจ๊กวางไว้ตรงหน้าเขา "คุณเฟิงดูรักคุณนายเฟิงมาก"

เฟิงซือเฉียนเช็ดช้อนที่ใช้ตักโจ๊ก "ดูออกยังไง"

ฉันทำเหมือนไม่รู้เรื่องของเขาเลย ชมอย่างจริงใจ "ในฐานะสามี คุณมีความชัดเจนและซื่อสัตย์"

เขาไม่โต้เถียง ยิ้มและพูด "คุณมีสายตาดี"