อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว
ตอน 3
Elena POV:
เปลวเพลิงในเตาผิงกำลังลุกโชนและโหมกระหน่ำ ราวกับมันกำลังเต้นระบำด้วยความบ้าคลั่ง... ไม่ต่างอะไรกับพายุอารมณ์ที่เคยก่อตัวอยู่ในใจของฉัน
ฉันทอดสายตามองดูแหวนเพชรวงงาม ที่ครั้งหนึ่งดันเต้เคยบรรจงสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของฉันในวันแต่งงาน บัดนี้ มันกำลังนอนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองไฟ ความร้อนแรงสูงกำลังหลอมละลายตัวเรือนโลหะให้บิดเบี้ยวผิดรูป เพชรน้ำงามที่เคยส่องประกายเจิดจรัส บัดนี้กลับดูหมองหม่นและกำลังจะสูญสลายไปพร้อมกับความทรงจำ
"ลาก่อน... บทบาทตัวประกอบที่ไม่มีใครต้องการ" ฉันกระซิบกับตัวเองเสียงแผ่วเบา
ฉันเพิ่งกดส่งอีเมลตอบรับข้อเสนอจากแกลเลอรีชื่อดังในนิวยอร์ก ตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโสกำลังรอฉันอยู่ และมันคือตั๋วเที่ยวเดียวที่จะพาฉันหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้... ตลอดกาล
ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตราวกับเป็นเพียงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ เก็บข้าวของเงียบๆ และทยอยส่งของสำคัญไปที่เซฟเฮาส์โดยไม่ให้ใครระแคะระคาย
ฉันจัดการเคลียร์ความรู้สึกที่มีต่อดันเต้จนหมดสิ้น ไม่เหลือความรัก ไม่เหลือแม้แต่ความเกลียดชัง สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่าที่ด้านชา
"เอเลน่า มาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้"
เสียงของดันเต้ดังลอดผ่านอินเตอร์คอม มันคือคำสั่งที่เฉียบขาด ไม่ใช่คำเชิญชวนของสามีที่เรียกภรรยา
ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน กลิ่นฉุนของซิการ์ราคาแพงและกลิ่นอายของอำนาจที่เขามักจะแผ่ออกมาอบอวลไปทั่วห้อง
ดันเต้นั่งตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาเรียบนิ่งที่ฉันไม่สามารถคาดเดาความหมายได้... หรือบางที ฉันอาจจะแค่ไม่สนใจที่จะอ่านมันอีกต่อไปแล้ว
"นั่งลงสิ"
ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพง เอนหลังพิงพนักอย่างเกียจคร้าน แสร้งทำเป็นหลับตาลงเพื่อหลีกหนีจากภาพตรงหน้า
"คุณเรียกฉันมาเพื่อจะสั่งอะไรอีกคะ?"
"อย่าทำเสียงแบบนั้น เอเลน่า ผมแค่..."
ทันใดนั้น ความคลื่นไส้ระลอกใหญ่ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ฉันต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
ดันเต้ขมวดคิ้วมุ่น "คุณไม่สบาย?"
ยังไม่ทันที่เขาจะแสดงความห่วงใยจอมปลอมจบ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ
เขากดรับสาย สีหน้าเคร่งขรึมค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างขึ้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็น... ความปิติยินดีอย่างปิดไม่มิด?
"ท้อง? จริงเหรอ... คุณแน่ใจนะ? หมอยืนยันแล้วใช่ไหม?"
วินาทีนั้น โลกของฉันเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ
โซเฟียท้อง
ช่างเป็นความบังเอิญที่โหดร้ายและน่าสมเพชที่สุด เราทั้งคู่ต่างก็กำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกัน แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ดันเต้ดูตื่นเต้นดีใจอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ความห่วงใยอันน้อยนิดที่เขามีให้ฉันเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงนี้
"ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ดูแลเธอให้ดีที่สุด"
เขาวางสาย แล้วลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความรีบร้อน
"เอเลน่า ผมต้องไปหาโซเฟียเดี๋ยวนี้ เธอ... เธอไม่สบาย"
เขาโกหก... โกหกได้อย่างหน้าไม่อาย
แต่แปลกที่ฉันกลับไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ฉันกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ราวกับโซ่ตรวนเส้นสุดท้ายได้ถูกปลดออก
ในจังหวะที่เขากำลังกุลีกุจอเก็บของ ฉันแกล้งปัดมือไปโดนแก้วน้ำจนหกเลอะเทอะเต็มโต๊ะ ความวุ่นวายเล็กน้อยนี้ทำให้เขายิ่งลนลานจนเสียอาการ
"บ้าเอ้ย!" ดันเต้สบถออกมาอย่างหัวเสีย
เขาหันขวับมามองฉันแวบหนึ่ง สายตาของเขาฉายแววลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที... การชั่งใจระหว่างภรรยาที่กำลังป่วย กับชู้รักที่กำลังตั้งท้องลูกของเขา
เสียงโทรศัพท์ดังเร่งเร้าขึ้นอีกครั้ง
และเขาก็เลือกแล้ว... เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา
"คุณพักผ่อนซะ ผมอาจจะไม่กลับดึก"
ดันเต้เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไป ทิ้งฉันไว้กับความเงียบงันที่แสนจะเยือกเย็น
ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา
นี่คือจุดจบที่สมบูรณ์แบบที่สุด
ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือ หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา
'หนังสือสัญญาหย่า'
ฉันวางมันลงบนโต๊ะทำงานของเขา ทับลงบนกองเอกสารธุรกิจมูลค่าพันล้านอย่างจงใจ
ลายเซ็นของฉันประทับอยู่บนนั้นเรียบร้อยแล้ว
ฉันเดินออกจากห้องทำงาน เดินออกจากวิลล่าหรูหราที่ไร้หัวใจ และเดินออกจากชีวิตของ ดันเต้ วิทิเอลโล อย่างถาวร
ข้างนอก ฝนเริ่มตกลงมาอย่างหนัก สายฝนที่เย็นเฉียบไหลรินลงมากระทบผิวหน้า ชะล้างคราบน้ำตาที่ฉันไม่รู้ตัวเลยว่ามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉันยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ทอดสายตามองไปที่ถนนสายยาวที่ทอดตัวไปสู่ความมืดมิดเบื้องหน้า
ฉันไม่รู้ว่าปลายทางข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่
แต่สิ่งเดียวที่ฉันรู้แน่ชัด คือฉันจะไม่มีวันหันหลังกลับมามองที่นี่อีก... ตลอดไป
คุณอาจจะชอบ
