ภรรยาที่พวกเขาบดขยี้

อลินาไม่ได้ขัดขืนเขา เธอไม่ได้พูดอะไรอีก ความตั้งใจที่จะโต้เถียงหมดสิ้นไปแล้ว

เธอกลับไปที่ห้องของเธอ ทองคำที่แหลกละเอียดและรูปถ่ายที่ฉีกขาดถูกกำไว้ในมือที่เปื้อนเลือด เธอวางซากปรักหักพังลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง พยายามที่จะประกอบมันกลับเข้าด้วยกัน แต่มันเป็นไปไม่ได้ เหมือนกับการแต่งงานของเธอ เหมือนกับครอบครัวของเธอ มันแตกสลายเกินกว่าจะซ่อมแซมได้

เธอห่อเศษซากที่แตกหักอย่างระมัดระวังในผ้าเช็ดหน้าไหม เธอจะหาช่างฝีมือชั้นครูมาซ่อมมัน มันเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ แต่มันคือทั้งหมดที่เธอมี

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นแก้วใส เธอยืนพิงกรอบประตู ใบหน้าแสดงความพึงพอใจและชัยชนะ

"เขารักเธอไม่ลงหรอก รู้ไหม" แก้วใสพูด น้ำเสียงเยาะเย้ย "เขากับอาร์ตี้ ชอบเห็นเธอเจ็บปวด มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขารู้สึกอะไรได้บ้าง"

"เธอโง่ถ้าคิดว่าพวกเขารักเธอ" อลินาตอบ เสียงเหนื่อยล้า "เธอเป็นแค่เครื่องมือ...เครื่องมือที่ใช้แล้วทิ้ง"

แก้วใสหัวเราะ "อาจจะใช่ แต่ตอนนี้ ฉันคือคนที่เขากำลังใช้ และอีกไม่นาน เธอก็จะหายไปจากภาพโดยสิ้นเชิง เธอควรจะไปซะ ทำให้มันง่ายสำหรับทุกคน"

อลินาทนไม่ไหวแล้ว เธอลุกขึ้นจะเดินออกไป แต่แก้วใสขวางทางเธอไว้

"เธอคิดจะไปไหน?"

"หลีกทางให้ฉัน" อลินาพูด เสียงต่ำอย่างเป็นอันตราย

เธอพยายามจะเบียดตัวผ่านไป แต่แก้วใสคว้าแขนเธอไว้ อลินาผลักเธอออกไป แรงกว่าที่ตั้งใจ

แก้วใสเสียหลัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจที่เสแสร้ง เธอปล่อยเสียงกรีดร้องแหลมคมขณะที่เธอล้มหงายหลัง ตกบันไดใหญ่ลงไป

เสียงกระแทกดังสะท้อนไปทั่วคฤหาสน์ที่เงียบสงัด

ไม่กี่วินาทีต่อมา ภาคินและอาร์ตี้ก็มาถึง วิ่งไปที่เชิงบันได

"แก้ว!" ภาคินร้อง ตระกองกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

แก้วใสกำลังสะอื้นอยู่แล้ว "เธอผลักฉัน! อลินาผลักฉันตกบันได! เธอบอกว่า...เธอบอกว่าจะไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้คุณกับอาร์ตี้"

ภาคินเงยหน้ามองขึ้นไปบนบันไดที่อลินายืนอยู่ ดวงตาของเขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้ผิดหวัง ชั่วเสี้ยววินาที อลินาเห็นมันอีกครั้ง...แววตาพึงพอใจอันดำมืด ความหึงหวงของเธอ "ความรุนแรง" ของเธอ มันคือข้อพิสูจน์ที่เขาต้องการอย่างแท้จริง

เขารีบสวมหน้ากาก ใบหน้าของเขากลายเป็นหน้ากากแห่งความโกรธเกรี้ยวอันเย็นชา "พาเธอไปที่รถ เราจะไปโรงพยาบาล"

เขาหันไปหาบอดี้การ์ดสองคนที่ปรากฏตัวขึ้น "ส่วนยัยนั่น" เขาพูด พยักพเยิดไปทางอลินา "ต้องถูกสั่งสอนให้รู้สำนึกถึงผลที่ตามมา"

"คุณจะทำอะไร?" เลือดในกายของอลินาเย็นเฉียบ

"เธอผลักแก้วใสตกบันได" ภาคินพูด น้ำเสียงสงบนิ่งจนน่าขนลุก "มันก็ยุติธรรมดีแล้วที่เธอจะได้เจอกับสิ่งเดียวกัน"

เขาบ้าไปแล้ว พวกเขาทุกคนบ้าไปแล้ว

"ไม่! ฉันไม่ได้ผลักเธอ! เธอกำลังโกหก!" อลินากรีดร้อง ถอยหลังหนีขณะที่บอดี้การ์ดก้าวเข้ามา

"เธอไม่โกหกหรอก" อาร์ตี้พูด เสียงเล็กแต่หนักแน่น ยืนอยู่ข้างพ่อของเขา "หม่ามี้ก็แค่หึง นี่คือการลงโทษที่หม่ามี้ไม่รักพวกเรามากพอที่จะปล่อยให้พวกเรามีความสุข"

บอดี้การ์ดคว้าตัวเธอไว้ เธอสู้ เธอเตะ เธอกรีดร้อง

"พวกแกมันปีศาจ! ทุกคนเลย! พวกแกจะต้องเสียใจ!" เธอแผดเสียงกรีดร้อง เสียงแหบพร่าด้วยความสิ้นหวัง

พวกเขาลากเธอไปที่หัวบันได ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของเธอสบกับภาคิน เขากำลังเฝ้ามอง รอยยิ้มจางๆ ที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏบนริมฝีปากของเขา

แล้วพวกเขาก็ปล่อยเธอ

โลกกลับตาลปัตร ความเจ็บปวดระเบิดไปทั่วร่างขณะที่เธอกระแทกกับขั้นบันไดหินอ่อน เสียงดังกร๊อบที่น่าขยะแขยงดังก้องอยู่ในหูของเธอ

ขณะที่ภาพของเธอพร่ามัว สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือภาคินและอาร์ตี้ พวกเขากำลังยิ้ม...ยิ้มอย่างแท้จริง

"เธอเจ็บมากเลยพ่อ" เธอได้ยินเสียงอาร์ตี้กระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสุขที่น่ารังเกียจ "นั่นหมายความว่าเธอรักพวกเรามากๆ เลย"

เสียงหัวเราะเบาๆ ของภาคินเป็นเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินขณะที่ความมืดเข้าครอบงำ

หัวใจของเธอไม่ใช่แค่แตกสลาย มันถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ และถูกกระทืบลงบนพื้น มันเป็นแค่เกม ความเจ็บปวดของเธอคือรางวัลของพวกเขา

เธอตื่นขึ้นมาในเตียงโรงพยาบาล คุกที่คุ้นเคยและปลอดเชื้อ ทุกตารางนิ้วของร่างกายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

พยาบาลกำลังตรวจสายน้ำเกลือของเธอ "คุณฟื้นแล้วนะคะ ทำเอาพวกเราตกใจกันหมดเลย สามีคุณเป็นห่วงมาก เขาอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยค่ะ"

นิ้วของอลินากระตุก เขาเป็นนักแสดงที่ดี...ยอดเยี่ยมเลยทีเดียว

"เขาเพิ่งออกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนที่เห็นว่าคุณกำลังจะตื่น" พยาบาลพูดต่อโดยไม่รู้ตัว "เขาบอกว่าจะไปดูอาการหญิงสาวอีกคน เป็นผู้ชายที่เอาใจใส่จริงๆ"

อลินารู้สึกอยากหัวเราะอย่างขมขื่น แต่มันกลับออกมาเป็นเสียงไออย่างเจ็บปวด แน่นอนว่าเขาต้องไป การแสดงจบแล้ว ผู้ชมตื่นแล้ว

เธอปฏิเสธไม่ให้พยาบาลโทรหาเขา เธอรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาอยู่กับแก้วใส สานต่อละครฉากต่อไป

เธอใช้เวลาสองสามวันต่อมาในโรงพยาบาล ฟื้นตัวอยู่คนเดียว ความเจ็บปวดทางกายนั้นมหาศาล แต่ความว่างเปล่าทางอารมณ์นั้นเลวร้ายยิ่งกว่า

เมื่อเธอออกจากโรงพยาบาล ทนายของเธอก็อยู่ที่นั่นอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับข้อตกลงหย่า เธอเซ็นชื่อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย มือสั่นจากความเสียหายของเส้นประสาทที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่ความตั้งใจของเธอมั่นคง

ที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล เธอเห็นพวกเขา ภาคิน อาร์ตี้ และแก้วใส ดูเหมือนครอบครัวสุขสันต์ แขนของแก้วใสเข้าเฝือก ซึ่งเป็นเพียงเครื่องประดับตกแต่งเท่านั้น

อลินากำเอกสารที่เซ็นแล้วไว้ในมือ หายใจเข้าลึกๆ และเดินเข้าไปหาพวกเขา

เธอยื่นแฟ้มให้ภาคิน