Revenge Of the Wizard I Episode The Icarus

เกิดการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกอีกแล้ว ระดับความรุนแรง 5 ตามมาตราริกเตอร์ ณ ภูเขาไฟเอเรอตาเล ที่มีระดับความสูง 2011 ฟุต ทำให้แอ่งลาวาในปากปล่องภูเขาไฟเกิดการเคลื่อนตัวอย่างน่าเป็นห่วงว่ามันจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ...

ปี๊ด ไดน่าปิดทีวี เธอไม่อยากฟังมันต่อแล้ว หลายวันแล้วที่รายงานข่าวนี้ออกมาอยู่เรื่อยๆ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องสนใจด้วย มันจะปะทุหรือระเบิดก็ไม่เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด ประเทศเอธิโอเปีย กับ เกาะฮ่องกง อยู่ห่างไกลกันเกินกว่าที่ลาวาพวกนั้นจะเดินทางไหลมาทำร้ายเธอได้

ไดน่าพลิกตัวไปมาในห้องสี่เหลี่ยมขนาดสี่คูณสี่ ที่มาพร้อมกับห้องน้ำในตัวในพื้นที่เดียวกัน จะว่าไปได้แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ก็เธอทั้งโง่ ทั้งไม่ได้เรื่องในทุกๆเรื่อง ดีแค่ไหนแล้วที่ยังจบมหาวิทยาลัยมาได้ แม้เกรดเฉลี่ยจะแค่เพียงพอที่จบมา ไม่ได้ช่วยให้เธอได้งานดีๆ เงินเดือนสูงๆ เหมือนอย่างเพื่อนคนอื่นๆ

บรรณาธิการ บอกว่าตำแหน่งพิสูจน์อักษรเป็นตำแหน่งที่สำคัญอย่างมาก เธอได้รับการไว้วางใจในการทำงานนี้ ซึ่งเธอก็ตั้งใจทำให้สมกับความเมตตาที่บรรณาธิการให้โอกาสและช่วยเหลือเธอ นี่ก็ห้าปีแล้ว บนความโง่งมของเธอก็มีความโชคดีอยู่บ้างก็ตรงที่เธอไม่เคยถูกจัดไปอยู่ในกลุ่มผู้รองาน ว่างงาน เธอทำงานนี้ตั้งแต่ยังเรียนอยู่พอจบออกมาก็ทำเต็มตัว เงินเดือนก็มากขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าหนึ่ง แต่ก็ยังถูกจัดเป็นผู้มีรายได้น้อยอยู่ดี

ไดน่าคิดว่าไม่เกี่ยวกับตัว จึงทำให้เธอนอนหลับไปได้อย่างง่ายดาย ในเวลาเดียวกัน ณ ภูเขาไฟเอเรอตาเล เปลือกโลกที่ขยับเคลื่อนตัว ที่เหล่านักวิทยาศาสตร์ต่างก็เป็นห่วง มันค่อยๆดันสิ่งที่อยู่ลึกกว่าใต้ลาวาค่อยๆโผล่ขึ้นเหนือผิวโลก มันคือ โรงไม้ที่เป็นเพียงไม้ธรรมดา แต่มันกลับไม่ถูกแผดเผา เพราะพลังของสิ่งที่ถูกกักไว้ภายใน

พลิ้ววววว ลมหอบใหญ่จู่ๆก็ปรากฎขึ้น ทั้งๆที่บริเวณรัสมีกว่าสิบกิโลเมตร ไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเข้ามา แต่เสียงกระพือปีกสีน้ำตาลกลับไม่หวั่นเกรงภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้นอยู่ ณ เวลานี้เลย

“ท่านอาเธอร์” เสียงอ่อนช้อย บ่งบอกถึงความเคารพต่อสิ่งที่เอ่ยเรียก “ท่านอาเธอร์ ได้ยินเสียงของข้าหรือไม่” เสียงดั่งนกร้องขับขาน ไม่ใช่เสียงของใคร มันคือเสียงเรียกของเทพีทวิชาชาติ

พรึ่บ! นัยน์ตาส่องประกายแสงสีทอง ผลั๊วะ! แผ่นไม้เปิดออกกระเด็นไปไกลแต่ก็ไม่วายที่จะตกลงบนลาวาสีเพลิง พลั่ก ฟู่ ไฟลุกโชติช่วงแต่แค่เพียงพริบตาแผ่นไม้ก็สลายไปกับเปลวไฟ

ทวิชาจับจ้องมองโรงไม้ ไม้เก่าจนแทบจะสลายไปกับอากาศ แต่มันยังคงรูปทรงไว้ แต่ถ้า...

ฟลู่ววววววว ควันสีขาวลอยพวยพุ่งออกมาจากโรงไม้ แสงสีทองค่อยๆ จืดจางและหายไป

“ท่านอาเธอร์” ทวิชามองร่างกายที่ลอยอยู่ด้านหน้าเธอ สองพันกว่าปี เสื้อผ้าที่ท่านอาเธอร์สวมเส้นไหมพุกกร่อนจนใช้ไม่ได้ แม้แต่โรงไม้ทันทีที่ร่างกายของท่านอาเธอร์ออกมา มันก็คือเชื้อเพลิงชั้นดีไม่ต่างกับฝาก่อนหน้านี้

“เวทย์ของข้า...” ทวิชาร่ายมนต์ อีกาปรากฎเต็มท้องฟ้ามากมายจนบริเวณโดยรอบมืดครึ้ม พรึ่บพรึ่บ พวกมันกระพือปีกไปมา ขนสีดำก็หลุดออกจากตัวพวกมันเป็นเส้นทางลอยไปล้อมรอบร่างกายอาเธอร์

ทวิชามองร่างกายเปลือยของอาเธอร์ เธอไล้สายตาตั้งแต่ต้นคอเขาลงมาเรื่อยๆ แผ่นอกกำยำรอยสักดาวห้าแฉกกลางอกซ้ายค่อยๆเลือนหายซึมเข้าไปในร่างกาย เธอได้เห็นจุดอ่อนไหวของเขาแล้ว

ในตำนานเหล่าพ่อมดจะถูกกำหนดจุดอ่อนไหวของร่างกายไว้ ซึ่งต่างก็เลือกจุดที่ไม่เหมือนกัน ของอาเธอร์อยู่กลางอกซ้าย ร่างกายพ่อมดไม่เหมือนมนุษย์ผู้ชาย หากจะมีสัมพันธ์ทางร่างกายด้วยนั้น พวกเธอต้องสัมผัสจุดอ่อนไหวก่อน

ดวงดาวห้าแฉกจะปรากฎให้มนุษย์เห็นก็ต่อเมื่อพ่อมดต้องการสมสู่ด้วยและยังต้องการให้มนุษย์หญิงมีชีวิตต่อไป แต่ถ้าดาวห้าแฉกไม่ปรากฎขึ้นมา ผู้หญิงเหล่านั้นแม้จะสุขสมแต่ก็จะติดอยู่ในโลกจินตนาการเหมือนตกนรก บางคนทนไม่ไหวถึงกับฆ่าตัวตายไปง่ายๆ

ใครเป็นเทพใครเป็นมารข้อแตกต่างอีกอย่างคือยามสมสู่กับมนุษย์