ห้ามใจไม่ได้

เจี่ยนเหยาเหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่ง

ทำไมเขาถึงยังไม่เซ็นชื่อล่ะ

หรือว่าเขารู้สึกเสียใจภายหลัง ไม่อยากหย่าร้างแล้วงั้นเหรอ

เมื่อความคิดแบบนี้ผุดขึ้นมาในสมอง แม้แต่เธอเองก็ยังรู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี

ฟู่เซิ่งเหนียนจะเสียใจภายหลังได้ยังไง เขาแทบอยากจะสลัดเธอไปให้พ้นจนใจจะขาด สุขภาพร่างกายของเจี่ยนซือในตอนนี้กำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็ถึงช่วงวัยที่สามารถแต่งงานได้แล้ว ฟู่เซิ่งเหนียนจะต้องสลัดเธอทิ้งไปอย่างแน่นอน

“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า เจอกันที่เจอกันที่สำนักงานเขต”

หลังจากที่พูดจบ เธอก็ไม่รอให้ฟู่เซิ่งเหนียนตอบสนองกลับมาวางสายไปเลยตรง ๆ

เธอไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน นั่งอยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอย นั่งตั้งแต่ฟ้ามืดจนพระอาทิตย์ขึ้น พอเวลาแปดโมง เธอจึงไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วแต่งหน้าอ่อน ๆ ก่อนจะออกเดินทางไปยังสำนักงานเขต

หลังจากรออยู่หนึ่งชั่วโมง ฟู่เซิ่งเหนียนก็ยังมาไม่ถึง

เธอโทรศัพท์ไปหาเขา เขาก็ไม่ยอมรับสาย

เธอรอจนหงุดหงิดมากแล้ว จึงตัดสินใจไปที่ฟู่ซื่อ กรุ๊ป บุกเข้าไปในลิฟต์โดยไม่สนการห้ามปรามของพนักงานต้อนรับ แล้วตรงไปยังชั้นที่ฟู่เซิ่งเหนียนอยู่ทันที

หลังจากที่ฟู่เซิ่งเหนียนประชุมเสร็จกลับมาถึงห้องทำงาน ก็เห็นเจี่ยนเหยานั่งอยู่บนโซฟาหนัง ใบหน้าที่ขาวผ่องดูดีแฝงไปด้วยความหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยว

“รอนานแค่ไหนแล้ว”

ฟู่เซิ่งเหนียนคาดเดาได้ว่าเธอจะมา เขาเดินตรงไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าสงบนิ่ง พลางเปิดเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา

“ครึ่งชั่วโมง”

“ถ้าอย่างนั้นคุณรออีกสักเดี๋ยว”

เขาก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่มีทีท่าจะแยแสสนใจเธอเลยสักนิด

เธอรู้สึกว่าไฟโกรธที่สุมในทรวงกำลัวจะปะทุออกมาแล้ว

“ฟู่เซิ่งเหนียน นี่คุณหมายความว่ายังไงกัน？”

เธอรอเขาที่สำนักงานเขต มาหนึ่งชั่วโมวแล้ว พอเธอมาหาเขาถึงที่นี่ เขาก็ยังจะให้เธอรออีก

ในสายตาของเขาเธอมันมีความสำคัญน้อยกว่าเอกสารที่ต้องเซ็นชื่อในมือของเขาด้วยซ้ำ

“คุณจะเอายังไงกันแน่？”

น้ำเสียงเธอขึ้นสูงไม่น้อย ในที่สุดฟู่เซิ่งเหนียนก็เงยหน้าขึ้นชำเลืองตามามอง

“ผมบอกให้คุณรอสักครู่”

“ฉันรอไม่ไหวแล้ว ฉันจะหย่ากับคุณวันนี้”

ความเย็นชาและเมินเฉยของผู้ชายคนนี้ เธอทนมามากพอแล้ว

“หย่าไม่ได้”

เจี่ยนเหยาอึ้งตะลึงอยู่กับที่ คนทั้งคนสับสนมึนงงไปหมดแล้ว

ฟู่เซิ่งเหนียนก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ รีบจัดการงานในมือให้เสร็จ เขาหยิบข้อตกลงการหย่าร้างมาจากในลิ้นชัก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปอยู่ตรงหน้าของเธอ

เขาฉีกข้อตกลงการอย่าร้างต่อหน้าของเธอ

“คุณยังเป็นภรรยาของฟู่เซิ่งเหนียนคนนี้ คุณรักผมไม่ใช่เหรอ ต้องการตำแหน่งของคุณนายฟู่ไม่ใช่หรือไง？ ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ตำแหน่งนี้เป็นของคุณ ใครก็แย่งชิงไปไม่ได้ทั้งนั้น” ตอนที่เขาพูดคำพูดประโยคนี้ แววตาก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

เจี่ยนเหยาไม่เข้าใจ เธอได้เซ็นชื่อของตัวเองลงไปในข้อตกลงการหย่าร้างแล้ว และอาการป่วยของเจี่ยนซือก็เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ทำไมตอนนี้ฟู่เซิ่งเหนียนกลับเปลี่ยนความคิดล่ะ

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ท่าทีที่เขาแสดงออกมานั้นแทบอยากจะถีบเธอออกไปจนใจจะขาด ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว เขากลับไม่คว้าเอามันไว้เนี่ยนะ

“ทำไมกัน？”

“คนที่อยากหย่าคือคุณ”

“ฉันตัดสินใจคืนคุณให้กับเจี่ยนซือแล้ว ต่อไปฉันจะไม่เกาะแกะคุณอีก คุณปล่อยฉันไปเถอะ” เธอละทิ้งความหยิ่งทะนงทั้งหมดไป ลดศักดิ์ศรีของตัวเองขอร้องอ้อนวอนเขา

เพื่อที่จะหลุดพ้น เพื่อเป็นผลดีกับทุกคน เธอเลือกที่จะปล่อยวางและช่วยให้พวกเขาสมหวัง

ถึงแม้ว่าทำแบบนี้มันจะไม่ได้ง่ายเลยสำหรับเธอ ถึงขนาดที่เรียกได้ว่ายากที่จะตัดสินใจเลยด้วยซ้ำ แต่เธอก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว

“ปล่อยคุณไปงั้นเหรอ？” ฟู่เซิ่งเหนียนยกมุมปาก รอยยิ้มเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก”

“เหตุผลที่จู่ ๆ คุณไม่ยอมหย่าคืออะไร？”

“นี่เป็นเจตนาของเจี่ยนซือ”

“อะไรนะ？”

“เธออยากจะช่วยให้คุณกับผมนั้นได้ลงเอยกัน”

“...”

เจี่ยนเหยาไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่อาจเก็บซ่อนความโกรธของเธอเอาไว้ได้ “อะไรคือเธออยากจะช่วยให้คุณกับผมนั้นได้ลงเอยกัน”