เจ้าสาวถูกสลับตัว หัวใจพยาบาท

“คุณไม่อยากมีลูกเหรอ” เสียงของอังกูรเต็มไปด้วยความดูถูก “ก็ได้ หลังจากเราหย่ากันแล้ว คุณอยากจะมีลูกกี่คนกับใครก็ได้ที่เขายอมรับคุณ”

เขามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะ “แต่พูดกันตามตรงนะ อลิสา การกระทำของคุณแบบนี้... มันยิ่งทำให้คุณดูไม่น่าสนใจ มันทำให้ผมเบื่อคุณ”

คำพูดของเขามีเจตนาที่จะทิ่มแทง เพื่อย้ำเตือนฉันถึงความไร้อำนาจที่เขากล่าวหา

“คุณอยากหย่าเหรอ ได้” เขาถ่มน้ำลาย ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงในที่สุด “คุณจะได้มัน”

เขาคว้าปากกาจากเคาน์เตอร์ของฉันและตวัดลายเซ็นของเขาลงบนเอกสารหย่าด้วยความเกรี้ยวกราด จากนั้น เขาก็ขยำเอกสารแล้วปาใส่หน้าฉัน

“นั่นไง พอใจรึยัง”

เขามองฉัน ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความคาดหวังอย่างร้ายกาจ เขาคาดว่าฉันจะแตกสลาย ร้องไห้ อ้อนวอน

ฉันก้มลงเก็บเอกสารที่ขยำยู่ยี่อย่างใจเย็น คลี่มันออกบนเคาน์เตอร์ มือของฉันนิ่ง ใบหน้าของฉันเรียบเฉยเป็นหน้ากาก

ฉันเงยหน้ามองเขา ดวงตาของฉันเย็นชาและไร้ชีวิต “ออกไปจากอพาร์ตเมนต์ของฉัน”

ขากรรไกรของเขาขบกันแน่น การที่ฉันไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ทำให้เขาเดือดดาล เขาได้สูญเสียการควบคุมเรื่องราว และเขาทนไม่ได้

“คุณจะต้องเสียใจ อลิสา” เขาขู่ เสียงของเขาต่ำราวกับเสียงคำราม “คุณจะคลานกลับมา และผมจะไม่อยู่ที่นี่เพื่อพยุงคุณขึ้นมา”

เขาหันหลังจะจากไป ขณะที่มือของเขาสัมผัสลูกบิดประตู ฉันก็พูดขึ้น

“อังกูร”

เขาหยุดชะงัก รอยยิ้มพึงพอใจแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เขาคิดว่าฉันยอมแพ้แล้ว เขาหันกลับมา สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างชัยชนะและความสงสาร

“เราต้องกำหนดวันไปที่ศาลเพื่อทำให้มันเป็นทางการ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างสมบูรณ์แบบ

ความพึงพอใจนั้นหายไป ถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัดที่ฉายวาบขึ้นมา เขากระแทกประตูปิดหลังเขาโดยไม่พูดอะไรอีก

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา โทรศัพท์ของฉันก็สั่น เป็นการแจ้งเตือนจากอินสตาแกรม ศรัณยาได้อัปเดตฟีดของเธอ

มันเป็นรูปของเธอกับอังกูร ถ่ายเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วในรถของเขา หัวของเธอซบอยู่บนไหล่ของเขา แขนของเขาโอบรอบตัวเธอ คำบรรยายใต้ภาพเขียนว่า: “บางคนก็ไม่รู้จักปล่อยวาง มีความสุขจังที่ได้อยู่กับคนที่รักฉันจริงๆ #ไม่แคร์ #รักแท้”

ฉันรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาอย่างรุนแรง ผู้หญิงคนนี้ สิ่งมีชีวิตที่น่าสมเพชที่อังกูรใช้เป็นทั้งอาวุธและข้ออ้าง ฉันเริ่มเรียกเธอในใจว่า “นางปอบ” เธอไม่ใช่แค่ซึมเศร้า เธอคือความว่างเปล่าที่ต้องการเสพดราม่าของคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองมีชีวิต

จากนั้น ข้อความส่วนตัวจากเธอก็เด้งขึ้นมา

มันเป็นรูปคอของเธอที่เต็มไปด้วยรอยจูบสดๆ ที่ดูแดงก่ำ

ข้อความที่สองตามมา “แค่อยากให้แน่ใจว่าคุณเห็นว่าอังกูรคิดถึงฉันมากแค่ไหน คืนนี้เขาเร่าร้อนมาก ฉันว่าพรุ่งนี้ฉันคงเดินไม่ไหวแน่ๆ ;)”

แล้วก็อีกข้อความ “คุณโอเคไหม อลิสา ฉันเป็นห่วงคุณมากเลยนะ อยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์โทรมๆ แบบนั้น”

ความหน้าด้านของมันช่างน่าขันสิ้นดี

นิ้วของฉันรัวไปบนหน้าจอก่อนที่ฉันจะหยุดตัวเองได้

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ห่วงตัวเองเถอะ โรคคลั่งผอมเป็นภาวะที่ร้ายแรงนะ คุณควรไปหาหมอเรื่องที่ผอมเกินไปได้แล้ว ฉันแปลกใจที่อังกูรไม่ทำกระดูกเปราะๆ เหมือนนกของคุณหักด้วย ‘คืนที่เร่าร้อน’ ของเขาน่ะ”

ฉันกดส่ง