เป็นอนุของผู้อื่นช่างยากเย็นนัก

“อือ อา เร็วขึ้นอีก เร็วอีกนิด”

เฉินฮ่าวหลานนั่งอยู่บนตั่งตัวยาวพร้อมกับกางขาของตนเองทั้งสองข้างออก ดวงตาคมแสดงความกระหายอันเต็มไปด้วยอารมณ์ใคร่ออกมาสองมือของเขาแทรกเข้าไปในเรือนผมดำกลุ่มหนึ่งที่บัดนี้ซบลงมาตรงกลางร่างกาย

สตรีใบหน้างดงามนางหนึ่งบัดนี้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบุรุษร่างสูงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของตนเอง

นางใช้ปากครอบดูดแท่งหยกใหญ่ยาวของเขาเอาไว้แล้วไล้เลียอยู่ช่วงปลายหัวนานเป็นพิเศษ

แก่นกายสีแดงคล้ำของเขาเด้งเป็นลำใหญ่ นางดูดรวบเข้าไปสุดแรง ทำให้แท่งหยกนั้นทิ่มแทงเข้าไปในปากของนางจนถึงคอหอย

ใบหน้าหล่อเหลาเหยเก ครางเบา ๆ ในลำคอทั้งยังดันศีรษะของนางเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้น

มือเล็กรวบโอบรอบลำ ปากดูดดึงแม้จะรู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว ทว่านางก็ยังไม่ยอมแพ้ตั้งหน้าตั้งตาปรนนิบัติเขาด้วยความเต็มใจ

ศีรษะเล็กผงกเข้าออกรัวเร็ว ไม่นานสายธารร้อนระอุก็ถูกฉีดพ่นเข้าไปในลำคอ

“อา ดียิ่ง”

เฉินฮ่าวหลานครางอย่างพึงพอใจเมื่อปลดปล่อยออกมาทุกหยาดหยด

เขาก้มลงมาแล้วประคองร่างของนางให้ลุกขึ้นมานั่งเคียงข้างเขาบนเตียงจากนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาจุมพิตนางแผ่วเบา

“ถึงคราข้าทำให้เจ้ามีความสุขบ้างแล้ว”

นางยิ้มเขินอายเล็กน้อยรอคอยให้เขาปรนเปรอให้ตนเองบ้าง มือของเขาค่อย ๆ ไต่ลงมาตามลำแขนขาวกลมกลึงสูดดมแก้มหอมเข้าไปเต็มปอด

ทว่าในยามนั้นกลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“นายท่านมีเรื่องด่วนขอรับ”

น้ำเสียงนี้ย่อมเป็นลูกน้องคนสนิทของเขา แน่นอนว่าหากเรื่องไม่เร่งด่วนคนผู้นั้นย่อมไม่มารบกวนเขากลางดึกเช่นนี้

“นายท่าน”

นางจับมือของเขาเอาไว้

“ข้าจะออกไปดูหน่อย”

เฉินฮ่าวหลานไม่รอช้า เขาลุกขึ้นแล้วดึงกางเกงของตนเองขึ้นมาสวม

สตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าบัดนี้ก็หยัดกายยืนอย่างรวดเร็วช่วยเขาจัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เข้าจนเรียบร้อย กระทั่งเขาเดินออกไปเปิดประตู

เขาพูดคุยกับคนที่มาเคาะประตูอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมาหานางแล้วดึงร่างบอบบางเข้าไปกอด

“มีเรื่องสำคัญข้าจำต้องไปหลายวันเจ้าดูแลหยางหยางให้ดีก็พอเรื่องอื่นอย่าได้คิดมากหากมีเรื่องเดือดร้อนให้ไปหาหลินเอ๋อร์นางช่วยเจ้าได้ แต่หากตึงมือเกินไปให้รอข้าไว้ข้ากลับมาจะจัดการด้วยตนเอง”

“นายท่านระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”

นางซบใบหน้าเข้าที่อ้อมอกยังโอบมือรอบเอวสอบเอาไว้หลวม ๆ

ในใจของเฉินฮ่าวหลานรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาซ้ำยังแผ่กำจายไปทั่วร่างกาย แขนทั้งสองข้างของเขารวบโอบกอดนางแน่นขึ้น

ร่างบอบบางนุ่มนิ่มนี้เขาจะหักใจทิ้งไปทำงานกลางดึกได้อย่างไร

ผ่านไปพักหนึ่งเขาจึงเอ่ยว่า

“เจ้านอนเถิด หากชักช้ากว่านี้ข้าคงไม่สามารถไปที่ใดได้”

หลี่ชิงอมยิ้มยังถูกเขาหอมแก้มไปคราหนึ่ง ฝ่ามือใหญ่สัมผัสไปใบหน้าได้รูปอย่างอาวรณ์อ่อนโยนคราหนึ่งก่อนจะตัดใจเดินไปคว้ากระบี่ที่วางอยู่บนแท่นวางกระบี่แล้วก้าวออกจากเรือน

ไม่รู้ด้วยเหตใดครานี้นางกลับรู้สึกกังวลถึงความปลอดภัยของเขากว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

คืนนี้นางนอนไม่หลับแล้วจึงเดินไปคว้าเสื้อคลุมตัวยาวเดินตรงไปที่ห้องพระ คืนนี้ทั้งคืนหลี่ชิงก็สวดมนต์ภาวนาเพื่อให้เขาปลอดภัย

หลังจากนั้นสามวันให้หลังเขาก็ยังไม่ยอมกลับทำให้หลี่ชิงเป็นห่วงยิ่งนัก

คืนนี้หลังจากที่นางส่งหยางหยางเข้านอนไปแล้วนางก็กำชับสตรีสูงวัยนางหนึ่งเสียงเบา

“ดูเหมือนเขาจะมีน้ำมูกเล็กน้อย หากเขาตื่นกลางดึกให้รีบไปตามข้าที่เรือนสวดมนต์”

“เจ้าค่ะ”

หลี่ชิงปิดประตูเบา ๆ แล้วเดินไปที่ห้องสวดมนต์ทันใด

นางนั่งอย่างสงบจุดธูปไหว้พระจนเรียบร้อย หลังจากที่นางกำลังสวดบทขอพรสวรรค์ให้ช่วยคุ้มครองนายท่านให้ปลอดภัยนั้นจู่ ๆ ประตูห้องพระก็พลันเปิดออก

นางเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดที่ก้าวเข้ามาพร้อมด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“นังตัวซวยสารเลวยิ่งนัก ลากตัวนางออกมาวันนี้หากข้ามิได้สังหารนางข้าคงไม่เป็นสุขไปตลอดชีวิตเป็นแน่”

นางยังมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น จู่ ๆ ก็ถูกลากออกมากลางเรือนด้วยบ่าวบุรุษร่างกำยำถึงสองคน

หิมะกำลังโปรยลงมาจากท้องฟ้า คบเพลิงถูกจุดจนบัดนี้รอบบริเวณสว่างไสว

นางถูกผลักให้ล้มลงอย่างแรง ร่างกายบัดนี้เต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลน

“ตีนางให้ตาย สารเลวยิ่งนัก”

นางยังไม่รู้ว่าตนเองทำความผิดใด ปากกำลังอ้าออกถามไถ่ก็ถูกไม้พลองฟาดลงมาจนเลือดกบปาก ในยามนั้นนั่งเองที่คนผู้หนึ่งปรากฎกายด้วยสีหน้าเคียดแค้นชิงชัง

สตรีนางนั้นคือแม่สามีของนางที่บัดนี้ชี้หน้าด่ากราด น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยโทสะ

“ที่แท้เจ้ามันคือตัวกาลกินีเป็นข้าเองที่พลาดรับเจ้าเข้ามาจนเกิดเรื่องขึ้น เป็นข้าเอง...”