ศัตรูที่รัก

ท่ามกลางความมืดหมนของสายฝนที่โปรยปลายลงมาจากบนฝากฟ้า ที่ตกหนัก2วันสองคืนไม่มีหยุดเหมือนดั่งน้ำตาที่ไหลลงบนอาบเเก้มของชายหนุ่มที่ร้องไห้ปานจะขาดใจเพราะเสียเเม่อันเป็นที่รักไป

"ฮึกก.นะนาย...แม่ครับแล้วคินทร์กับกันต์เเละก็พี่พีร์จะอยู่ยังไงล่ะครับบนายแม่..ฮึกกฮือออ~

ลูกชายคนเล็กร้องปานจะขาดใจหน้ารูปศพของคนเป็นแม่ ก่อนที่ กันต์พี่ชายคนกลางจะเข้ามาโอบกอดที่คอของน้องชายเพื่อให้ความเสียใจนั้นทุเลาลงบ้าง ส่วนรณพีร์นั้นก็ได้เเต่ยืนนิ่งไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด ยืนไร้ความรู้สึก...ไม่อยากพูดอะไรกับใครทั้งนั้น

"คุณพีร์คะ..คุณเมธท่านเรียกหาค่ะ

"......

“เรียกผมทำไมครับ

รณพีร์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะเปรยสายตามองสาวใช้ที่ชื่อละมัย

(“ท่านมีบางอย่าง อยากจะพูดด้วยค่ะ

“……..

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปตามที่ สาวใช้บอก … พอเดินไปถึง ที่นั่งของเจ้าภาพก็เห็นว่าคนเป็นพ่อนั้นกำลังยืนคุยกับเเขกด้วยใบหน้าเศร้าหมอง อีกทั้งยังมีน้ำตาไหลออกมาจากนัยต์ตาอีกด้วย..รณพีร์ได้เเต่คิดอยู่ภายในใจไม่ได้พูด

“พ่อนี่เล่นละครเก่งจริงๆ

ก่อนที่สายตาจะชำเรืองมองไปที่หญิงสาวคราวรุ่น ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ทว่านั่งส่ายเท้าไปมาอย่างสบายใจด้วยซ้ำ

“อ่าวว..นั่นรณพีร์ลูกชายคนโตของคุณเมธใช่มั้ย?

นักธุรกิจหนุ่มที่เเก่คราวเดียวกับพ่อเอ่ยทักเมื่อเห็นว่ารณพีร์เดินหน้างอคอตกมา

“ใช่นั่นลูกชายคนโตผมเอง…มานี่สิลูก

“…….

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาคนเป็นพ่อก่อนจะ ยกมือสวัสดีนักธุรกิจหนุ่มคนนัเนเพื่อเป็นมารยาท

“ไหว้พระเถอะลูก…น้าเสียใจด้วยนะ

“……..

“เอ่อ…พอดีลูกชายคนนี้ของผมเป็นคนไม่ค่อยพูดน่ะ

“เห้ออ..แบบนี้ยิ่งต้องพูดคุยกับเขาให้มากๆ นะคุณเมธ ไม่งั้นเด็กอาจจะเป็นซึมเศร้าได้ เด็กอายุ14เอง ต้องมาเสียเเม่ไปแบบนี้น่าสงสารจริงๆ

นักธุรกิจคนนี้พูดพร้อมกับยกมือขึ้นจะลูกหัวของเด็กชาย เเต่รณพีร์รั้นหันหน้าหนีเสียก่อน ทำให้นักธุรกิจหนุ่มคนนี้หน้าเสียขึ้นมา

“……

“เอ่ออ..

“คุณก็พูดเกินไป..ผมเองก็เสียใจเหมือนกันที่เมียผมมาด่วนจากไปสะก่อน เเต่ยังดีที่มีเบญญา

“…!!

ทำไมพ่อถึงชอบอ้างผู้หญิงคนนั้นอยู่เรื่อย!!...รณพีร์ไม่อยากจะได้ยินสิ่งที่พ่อของตัวเองกำลังจะเอ่ยตนเลยเลือกที่จะเดินหนีเเต่ก็ถูกผู้เป็นพ่อคว้าเอาไว้

หมับบ!!!!

“เดี๋ยวสิ!!!

“……

“เเล้วเเบบนี้ …เบญญาก็จะขึ้นมาเป็นภรรยาเอกเเล้วล่ะสิ

“หึคงต้องเป็นแบบนั้นล่ะครับ

“….

“เบญญาน่ะ เขานิสัยดีนะ เข้ากับทุกคนในบ้านได้เป็นอย่างดี ทีเเรกผมก็คิดว่าจะมีปัญหากับพิมพรรณเเละลูกๆ ที่ไหนได้เข้ากันได้ดีเลยล่ะ..เเล้วพอเธอตื่นขึ้นมารู้ว่าพิมเสียเธอร้องไห้ร้องห่ม ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะรักพิมมากขนาดนี้ เธอรักพิมเหมือนพี่สาวคนนึง

“…….

บัดซบสิ้นดี…ในสิ่งที่พ่อพูดมา คำพูดทุกตำไม่ต้องเล่าให้ฟังก็รู้ว่าหลงผู้หญิงคนนี้มากเพียงไหน เเทบจะถวายชีวิตเลยก็ว่าได้ เขาเองก็เบื่อที่จะยืนฟังเต็มทน จึงวะบัดเเขนของตัวเองให้หลุดจากอุ๋งมือของผู้เป็นพ่อก่อนจะหันหน้าเดินออกไป เเต่…ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินประโยคนี้ตามหลังมา

“เเล้วแบบนี้ เบญญาก็เปรียบสเหมือนเเม่เเท้ๆ ของคุณชายทั้งสามเลยน่ะสิครับ?

"...หึ..ก็ต้องแบบนั้นอยู่เเต่ก็ต้องให้เวลาพวกลูกๆของผมได้ทำใจกันหน่อยช่วงนี้ก็... ผมก็ยังทำใจยอมรับพิมพรรณที่พึ่งเสียไปไม่ได้เหมือนกัน

"พ่อว่าไงนะครับ!??

เด็กชายหัดมาสบตาผู้เป็นพ่อย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะตะหวัดสายตาไปทางชายหนุ่มที่พูดคำเเย่ๆแบบนี้ออกมาได้ยังไง

"น้าพูดอะไรผิดหรอ?....ถึงมองน้าแบบนั้น

"ปากหมา!!!พูดออกมาได้ยังไงเเกเป็นส่วนไหนของครอบครัวเราถึงรู้ดีไปหมด!

ใบหน้าเเดงก่ำเพราะความโกรธก่อนจะสาดคำพูดไปที่ชายหนุ่ม คำพูดที่เกินเด็กทำให้คนที่ได้ฟังนั้น สะอึกอยู่เหมือนกัน.... เมธธายืนมองสิ่งที่ลูกชายพูดอย่างไม่สบอารมณ์ 

"รณพีร์!!!

เสียงเรียกชื่อลูกชายดังก้องไปทั้งงานจนคนหันมามองกันเป็นตาเดียวรวมถึงเบญญาด้วย ที่หันมามองจ้องเด็กชายหนุ่ม

"แล้วผมพูดผิดตรงไหมครับพ่อ!...ที่แม่ต้องตายไม่ใช่เพราะมันหรอ!!!

"รณพีร์!!!เงียบบ

"ทำไมครับ ?หรือพ่อรับความจริงไม่ได้หรอ ที่พ่อพูดมามันเรื่องโกหกทั้งนั้นอ่ะ!!.

("เเกนี่มันอะไรกันไหนคุณเมธบอกรักกันดีไง?)

("ฉันว่าการตายของคุณหญิงพิมพรรณน่าสงสัยนะ)

("นั่นสิ...ถ้าไม่งั้นพิมพรรณจะผูกคอตายทำไม?)

คนในงานเริ่มมีความเห็นที่ต่างกันออกไป ทำให้เบญญานั้นนั่งไม่ติดเก้าอีก  เธอเอาสองมือมาประสานกันไว้ที่หน้าตักก่อนจะมองจ้องไปที่ เด็กชายหนุ่มวัย14ที่กำลังยืนเถียงพ่อตัวเองอย่างไม่กลัวเกรง.. จึงมีความคิดอยูาในใจว่า ถ้าเด็กคนนี้ยังอยู่ อะไรคงยากขึ้นเเน่ เพราะเด็กชายคนนี้ไม่เป็นมิตรกับเธอมาตั้งเเต่ต้นอยู่เเล้ว 

"นี่!!ถ้าเเกยังไม่หยุดนะ

หมับบ!!!

"ออกมากับฉันเดี๋ยวนี่!!ไอ้ลูกไม่รักดี!!

เมธธาเอื้อมมือไปกระชากข้อมือลูกชาย เพื่อหวังว่าจะพาเดินออกไปคุยด้านนอก เเต่รณพีร์ กับ ชักมือกับ ขืนทุกๆอย่าง เเละยืนจ้องหน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่วางตา.... 

"พ่ออายหรอครับ?....ที่ผมจะพูดน่ะ... จริงๆแล้วพ่อเองก็ไม่ได้บอกหมดนี่!!ว่าพ่อทำอะไรกับนายแม่บ้าง.... ทุกๆวันเจอหน้ากันกี่ยังนับเวลาได้เลย... เดือนนึงพ่ออยู่กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันกี่ครั้ง!!!ยังนับได้เลย!!!...เวลาทั้งหมดพ่อให้เเต่ผู้หญิงคนนี้.!!!เมียน้อยพ่อไง!!

"ละมัย!!!นางละมัย!!!!

("ค่ะ..คุณท่าน)

"มัวทำอะไรของเเกอยู่ได้..เอามันออกไปสิ ให้มันไปอยู่ในรถ!

เมธธา ชี้ออกไปข้างนอกลานจอดรถที่มีรถตู้ของ ที่บ้านจอดอยู่ 

"ทำไมครับ..พ่อรับไม่ได้หรอว่าพ่อทำกับแม่ยังไง

"........

"ละอายสินะ?

"นางละมัย!!!!

("ค่ะๆๆ คะ..คุณพีร์คะ..ไปกับป้าเถอะนะคะ... ตรงนี้ไม่ค่อยดีเเล้ว ไปเถอะค่ะคุณ)

"......

("คุณพี่คะ..ไปเถอะค่ะ)

คนที่ละมัยหญิงเเกคนรับใช่ส่วนตัวของพิมพรรณ จะพา รณพีร์เดินออกไปรอที่รถของทางบ้าน... ที่จอดอยู่ลานนอก   ตอนนี้ภายในงานไม่มีใครซุบซุบอะไร มีเเต่เงีบเเละก็เงียงเท่านั้น..ก่อนที่เมธธา จะเดินไปที่เก้าอี้โซฟาตรงหน้าโรงศพที่จัดเอาไว้...

"ไม่เป็นไรนะคะคุณเมธ

".......

"คุณพีร์เป็นเด็กอยู่น่ะคะ... ตอนนี้คงยังไม่ค่ยรู้อะไรอย่าถือสาเขาเลยนะคะ

"....ไม่ได้สิ...มันพูดแบบนี้ไม่ได้ พิมตายไป คุณก็เหมือนเป็นแม่มัน..จะมาปีนเกลียวเเบบนี้ไม่ถูก

"ให้เวลาเเกหน่อยเถอะค่ะคุณ..สักวันเบญยังหวังเล็กๆนะคะ ว่าเเกจะเรียกเบญว่าเเม่บ้าง

".....

"เเต่เบญก็เข้าใจเบญเป็นเเค่คนนอกไม่ใช่เเม่เขาจริงๆ ...เบญ...ทำใจยอมรับนานเเล้วค่ะ..ถ้าคุณพีร์  คุณคิน เเละคุณกันไม่เคารพเบญ.   เบญเข้าใจค่ะบะ...เบญไม่โกรธเลย...อึกกก

เบญญาพูดไป น้ำตาก็หล่อเข้าหล่อออก เพราะตัวเองนั้นกำลังบีบน้ำตาให้สมจริงอยู่

"....สองคนนั้นคงไม่เป็นไร?...เเต่เจ้าพีร์มันโตกว่ามันจะไม่ให้เกรียติคุณเลยน่ะสิ....

"......

เบญญาได้เเต่นิ่งเงียบ รอดูเชิงว่าเมธธาจะจัดการยังไงกับลูกชายตัวดีของตัวเอง .เเต่ก็ภาวนาอยู่ในใจ อยากให้ไอ้เด็กนี่มันไปให้พ้นๆ

"หรือว่าจะให้มันไปเรียนต่างประเทศดี

"!!!

นี่คือคำตอบที่เบญญาอยากได้ยินมาตลอด คือการ ผลักไสไล่ส่งรณพีร์ออกไปให้ห่างไกลจากผู้เป็นพ่อ ด้วยความที่ว่าตนนั้นก็ไม่ได้ถูกชะตากับเด็กคนนี้มากนัก... ส่งไปอยู่ที่ไกลๆได้ยิ่งดี

"....ก็...เเล้วเเต่คุณเลยค่ะ...เบญไม่สิทธิ์ออกความเห็นใดๆอยู่แล้ว

หญิงหลบใบหน้าต่ำลง เพื่อกลบเกลือนความรู้สึกดีใจเอาไว้ทั้งที่ในใจก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"หื้มมม..... ไอ้เจ้าลูกคนนี้มันพูดยาก!!

เมธธาสบทออกมาอย่างหัวเสีย ... เพราะในใจนั้นก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวเป็นทุนเดิมอยู่เเล้ว เขาเองไม่ใช่ไม่รู้นิสัยลูกชาย..ว่าเป็นคนพูดยากเเละเเข็งกระด้างเเค่ไหน... ซึ่งมันทำให้เขาไม่ชอบเลย... นิสัยแบบนี้เหมือนกับภรรยาเก่าเขาที่พึ่งตายไป...

พองานสวดศพคืนที่2ผ่านไป.... รณพีร์เเละลูกชายอีกสองคนที่นั่งกันมาในรถนิ่งเงียบ เพราะในรถนั้นไม่มีใครเริ่มผิดบทสนทนาเลย ... มีบางครั้งที่รณพีร์หันหน้าไปหาผู้เป็นพ่อ เเต่ใบหน้าของเมธธานั้นเหมือนคิดอะไรบางอย่าง..... เด็กชายได้เเค่คิดอยู่ภายในใจ ก็รูสึกผิดที่เถียงผู้เป็นพ่อไปเช่นนั้น เเต่จะให้ทำยังไง สิ่งที่เขาพูดมันก็ถูกเเล้ว พูดในสิ่งที่มันถูกแล้ว.....รณพีร์หันใบหน้ากับมาทางเดิม ที่มุมกระจก ก่อนจะเอาศรีษะนั้นพิงไปที่กระจกรถ...ในหัวก็คิดอะไมากมายก็ไม่รู้...ไม่รูอีกว่ากลับถึงบ้านเมื่อไหร่เขาจะโดนอะไรบ้างก็ยังไม่รู้

---บ้าน---

พอถึงบ้านทุกคนก็พากันลงจากรถรวมไปถึงป้าเเม่บ้านที่ติดตามไปที่งานอีก2คน

"ละมัย!

"คะ...คุณเมธ?

ป้าละมัยหันหน้ามาตามเสียงเรียกของผู้เป็นนาย

"พาคินทร์เเละกันไปบนห้องไป ... เเละพาเข้านอนได้เลย... พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนอีก

"(พยักหน้ารับ)ค่ะ...คุณเมธ

ป้าละมัยพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปจูงมือของคุณชายทั้งสองที่ยืน ขนาบข้างของพี่ชาย อยู่

"พะ..พ่อครับ?เเล้วพี่พีร์ไม่ไปพร้อมกับพวกเราหรอครับ?

กันต์น้องชายคนกลางถามผู้เป็นพ่อ

"ไปกันก่อน...พ่อมีเรื่องกับธีร์นิดหน่อย

".......

เด็กชายทั้งสองก้มหน้างุด พอได้ยินคำตอบก่อนจะมองไปที่พี่ชาย รณพีร์ยิ้มให้น้องๆก่อนจะบอกให้คินเเละกันต์ ขึ้นไปรอก่อน

"ไปก่อนเถอะ...เดี๋ยวพี่ขึ้นไป

ก็ได้ครับพี่!!!//ก็ได้ครับ

ป้ามัยเดินเข้าไปพาคุณชายทั้งสองเดินออกจากตรงนั้นก่อนจะพาเดินขึ้นไปบนห้องเมธธามองจนเเน่ใจเเล้วว่าลูกชายทั้งสองขึ้นไปถึงที่ห้องเรียบร้อยเเล้ว  ก่อนจะเบนสายตามาจ้องมองลูกชายคนโต เบญญามองดูเหตุการณ์เเล้วน่าจะรู้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนั้น

"คุณเมธคะ งั้นเบญไปรอที่ห้องของเรานะคะ

"อืม...อาบน้ำรอผมเลย

"หึ.... ค่ะคุณเมธ

เบญญายิ้มเยาะออกมาอย่างชอบใจก่อนจะเดินถอยออกมาจากสองพ่อลูก.... คำว่าไปรอที่ห้องนั้นไม่ใช่ห้องเก่าห้องเดิมของเบญญาเเต่อย่างใดเเต่เป็นห้องของผู้เป็นแม่ที่พึ่งเสีย...

"เหอะ!......

รณพีร์ได้เเต่หัวเราะในลำคอเบาๆนี่เเม่พึ่งเสียไปไม่กี่วันพ่อให้ผู้หญิงคนนี้ เข้าไปยึดครองห้องเเล้ว...เเย่ชะมัด

เพี๊ยะ!!!!

ปั่ก!!!

ใบหน้าของเด็กชายหนุ่มหันไปตามเเรงฝามือของผู้เป็นพ่อ รณพีร์ไม่สามารถต้านเเรงนี้ไหว ตนจึงล้มก้นจ่ำเบ้า

ปึ่ก!!ตุ๊บบ!

"อั่กก....พะ..พ่อครับบ...ฮึกก

"ไอ้ลูกเลว!!!!คนดื้อด้านเเบบเเกต้องเจออบบนี้เเหละ!!! ลุกขึ้นมา!!!!

เมธธาลงน้ำหนักที่เท้าไปเตะกลางหลังของผู้เป็นลูกไม่หน่ำซ้ำยังใช้กำปั้นมือทุบไปที่เเขนของรณพีร์ .... 

"......

"บอกให้ลุกขึ้นมาไง!!!!!

"......

"กูบอกให้ลุก!!!

ฟรึ่บบบ!!!

เมธธาใช้มือหนาจับคอเสื้อลูกเชิดขึ้น.... เด็กชายหลบตาลงต่ำไม่กล้าสบตาของผู้เป็นพ่อ ถึงตนจะเป็นเด็กที่หัวเเข็ง... เเต่ก็ไม่เคยถูกพ่อตีมาก่อน ะอเจอสถานัการอบบนี้แล้ว... ใจมันกลับกลีวตัวสั่น. เกาะกำบังตอนนี้ไม่มีอยู่แล้ว

เพี๊ยะ!!!!

"เก่งหนักใช่ไหมปากแก!พูดในสิ่งที่ฉันไม่ชอบ....ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแม่เเกเลย... ทำตัวเป็นคนโตหรอ!!!!

".. . 

"แกนี่ชักจะอยู่กับฉันยากเเล้วนะ!!!

เมธธาพูดไปกระชากคอเสื้อของลูกชายไปรณพีร์ได้เเต่นิ่งเงียบไม่ตอบผู้เป็นพ่อ สายตามองตรงเเต่ภาพกับไม่ชัดเพราะตอนนี้มันถูกปกคลุมไปด้วยน้ำตา

("แม่ครับ......ช่วยพีร์ด้วย)**คิดในใจ

"เบญญาเขาดีกับเเกมากนะ!!เท่าที่สังเกต!!มีเเต่เเกนั่นเเหละที่ต่อต้านเขา!

".......พ่อเห็นตลอดเวลาหรอครับ?

ใบหน้าซีกซ้ายที่เป็นริ้วเเดง ค่อยๆหันไปหาผู้เป็นพ่อ

"แกอย่ามาเถียงนะ!!!!

เมธธาชี้หน้าลูกชายก่อนจะง้างมือขึ้นอีกครั้ง

"ผมไม่ได้เถียง!!ผมอธิบายไงพ่อ

"เป็นเด็กอย่าพูด!!!!

"ทำไมผมจะพูดไม่ได้!!!ผู้หญิงคนนั้นมันมีดีอะไร!!! มันดีกว่านายเเม่ตรงไหน!!!! ตอนพ่อไม่อยู่ ทำอะไรนายแม่บ้างพ่อก็ไม่เคยรู้!... ตอนพ่อมามันก็เป็นอีกอย่างเหมือนกิ่งก่าเปลี่ยนสี!!!

เพี๊ยะ!!!!!!

"ไอ้ลูกชั่ววว!!!!!!เเกรู้ตัวไหมเเกพูดอะไรออกมา!!!!

ใบหน้าของเด็กชายหันไปตามเเรงตบอีกครั้ง.... กลิ่นคาวเลือดคุ้งไปทั่วริมฝีปากก่อนที่รณพีร์จะหันมาสบตาพูดเป็นพ่อ..สายตาเรียบนิ่ง.... ดูไร้ความรู้สึก...ไม่ว่าจะอธิบายยังไงก็คงไม่มีประโยชน์

".......

"เบญญาเขาก็เกมือนเเม่ของเเกคนนึง...แกพูดแบบนี้ได้ยังไง!! คงติดนิสัยหยาบของนายแม่เเกมาสินะ

"อย่ามาว่านายแม่ขอผม!!!!!

"มึงอย่ามาตะเบงเสียงใส่กูนะ!!! 

"..... 

"ต่อไปนี้คงอยู่ร่วมกันไม่ได้เเล้วล่ะ.... เเกรีบไปเก็บของ. ของเเกให้หมด!!!มะรืนนี้ฉันจะส่งเเกไปอเมริกา!

"พ่อ!!!!!!

"ไม่มีเเต่อะไรทั้งนั้นฉันจะส่งเเกไปคนเดียว!!น้องๆเเกจะอยู่ที่นี่.... อยากโตมากใช่ไหม.  ไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเลยสิ....ฉันก็อยากจะรู้เหมือนเเกจะเก่งสักกี่น้ำ!!!

"... .  ฮึกกกด

"...ร้องขอสิ..รณพีร์!!!ก้มลงกราบขอโทษฉันสิ!ร้องขอบอกว่าเเกจะไม่ไป.... ผมขอโทษทำสิ

"..........

"ร้องขอพ่อสิพีร์..  .ทำดีกับเบญหน่อยไม่ได้เลยหรอ

". .....

"ตาพีร์!!!!!

"ไปมะรืนนี้ใช่ไหมครับ......ผมจะได้ไปเก็บกระเป๋ารอเดี๋ยวนี้เลย

"......

เมธธานิ่งไปสักพักกับคำตอบของลูกชาย.... จริงๆใจยังแอบหวังอยู่เล็กๆ ว่าลูกจะคงไปไหน ได้ไม่ไกล คงไม่ปีกกล้าขาเเข็งไปมากกว่านี้....เเต่ที่ไหนได้..... 

".....เเล้ววันนึงจะรู้สึกว่าเเกคิดผิด

"แล้วถ้าผมคิดถูกล่ะ?

".. ....

"ถามจริงๆนะพ่อเคยรักผมบ้างไหม?..... พ่อเก็บผมมาจากถังขยะหรือเปล่า...ฮึกกก

"......เเล้วเเกต้องการคำตอบยังไง

".........

"พ่อคงไม่รักผมเลยสินะ

"... .. ..

"ในเมื่อเเกอยากจะไป....ก็เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน

".........

เมธธาทิ้งให้ลูกชายยืนร้องไห้อยู่คนเดียว โลกที่ไม่มีเเม่นี่มันเเย่จริงๆ 

"สุดท้ายพ่อก็ติบคำถามผมไม่ได้....