7Leaders จ้างฟรีแลนซ์ให้ได้รัก เล่มที่ 1 ของซีรี่ย์
ตอน 2
ห้องผ่าตัด
“ตัด”
“ค่ะ”
“จัดการต่อด้วยครับ” ผมเย็บแผลให้คนไข้เสร็จ วางอุปกรณ์เดินออกจากห้องผ่าตัดเพื่อให้แพทย์ผู้ช่วยทำการเก็บงานต่อ
การผ่าตัดเปิดทรวงอกผู้ป่วยโรคหัวใจตีบรายนี้ใช้เวลา 12 ชั่วโมง เป็นเคสใหญ่ นานๆ ทีผมจะได้ทำ ผมถอดชุดผ่าตัดเปื้อนเลือดใส่ถังและล้างมือให้สะอาดก่อนจะเดินออกจากประตูเลื่อน หน้าที่ต่อไปของผมคือแจ้งผลการผ่าตัดให้ญาติทราบ
“คุณหมอคะ ลูกฉันเป็นยังไงบ้างคะ?” แม่ผู้ป่วยถามทันทีที่ผมเดินออกมา
“ปลอดภัยครับ การผ่าตัดสำเร็จ ตอนนี้หัวใจน้องทำงานได้ปกติแล้ว แต่ต้องตรวจดูอาการหลังผ่าตัดกันอีกทีนะครับ” ผมยิ้มตอบอย่างสุภาพ
“ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ ฮือ~ ลูกเราปลอดภัยแล้วพ่อ” พ่อแม่ผู้ป่วยร้องไห้กอดกัน ผมโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมา เพื่อไปที่ห้องพัก
ผมเป็นศัลยแพทย์ทรวงอก ถ้าให้หลงตัวเองก็ต้องบอกเลยว่าเก่งขั้นเทพ ผมเปล่าเลื่อนขั้นให้ตัวเองเป็นเทพเรื่องการผ่าตัดหรอกนะ แต่คนอื่นพูดกันแบบนี้จริงๆ ผมไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่เพราะรู้ว่าตัวเองเก่งจากอะไร
อ่านหนังสือวันละหลายชั่วโมง มีเวลาว่างต้องหยิบออกมาอ่าน ฝึกฝนการใช้มือผ่าตัดเย็บแผลทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่แบ่งเวลาว่างให้กับอะไรทั้งนั้น จะมีแค่พวกพี่น้องในบ้านโอบกอดที่สามารถลากผมออกไปเที่ยวหรือทำอะไรสนุกๆ ได้ในบางครั้ง ผมโกรธพวกนั้นไม่ลงหรอกเพราะมันสนุกจริงๆ เวลาได้อยู่ด้วยกัน
บ้านโอบกอดเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเล็กๆ ที่ผมอาศัยอยู่และเติบโตมาพร้อมกับพี่น้องอีก 6 คน เป็นทั้งครอบครัวพี่น้องและเพื่อนที่ดี ใช่แล้ว ผมเป็นเด็กกำพร้าที่ดิ้นรนต่อสู้เพื่อความฝันตัวเองให้ได้เป็นศัลยแพทย์ นี่แหละคือเรื่องราวของผม
ตึก close
ชั้น1 7ไนต์คลับ
“อ้าวธีระ อย่าบอกว่าพึ่งกลับมาจากโรงพยาบาล” พี่กัสทักขณะผมนั่งเก้าอี้หน้าบาร์
“เออดิพี่ เคสนี้ยาวนานมาก แล้วโนอายังไม่ลงมาช่วยเหรอ?” ผมตอบและถามกลับ
“ยัง ทักบอกกูเมื่อกี้ว่าจะลงมาช้า คงวาดรูปอยู่มั้ง” พี่กัสพูดพร้อมยื่นแก้วเหล้าให้ผม
“วันนี้ว่าจะไม่เข้าครัวเพราะง่วงนอนมาก” ผมบ่นขณะยกแก้วเหล้าดื่ม
“5555 มึงพักบ้างก็ได้ พ่อครัวก็มีไม่ต้องห่วงหรอก ไปนอนเหอะ” พี่กัสหัวเราะเสียงดัง ตอนนี้ไนต์คลับยังไม่เปิดเลยพูดเสียงดังกันได้
“อืมม พักแหละไม่ไหวหรอก งั้นไปนอนล่ะ” ผมยกเหล้ารวดเดียวหมด
“เออๆ รีบไป” พี่กัสพูดขณะเช็ดแก้วเหล้า ผมเดินขึ้นลิฟต์ใช้คีย์การ์ดกดไปชั้น 5
ตึกclose ตามความหมายเลยแปลว่าปิด ตั้งเพราะความเท่ล้วนๆ เป็นตึกพาณิชย์ 7 ชั้น มีเจ้าของคือพวกเรา 7 คนร่วมกัน เออใช่! ผมยังไม่บอกสินะพี่น้องอีก 6 คนมีใครบ้าง งั้นเริ่มจากคนเมื่อกี้ พี่กัส เป็นบาร์เทนเดอร์ประจำ7ไนต์คลับ พวกผมขี้เกียจตั้งชื่อก็เลยใช้จำนวนของพวกเราเนี่ยแหละตั้งซะเลย
“ไอ้ธีระ ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยนะมึง” พี่ฮานทักผมขณะเปิดประตูออกจากห้องตัวเองพอดี
“ผมก็ไม่เห็นพี่เหมือนกันน่ะแหละ จะลงไปแล้วเหรอ? อีกตั้งชั่วโมงนึงหนิ รีบจัง” ผมพูดขณะกดรหัสเปิดประตูห้องตัวเอง
“รีบดิ กูจะลงไปเคลียร์เอกสารด้วย ไปก่อนนะ” พี่ฮานพูดจบเดินเข้าลิฟต์โดยไม่รอผมตอบกลับ ปกติของพี่แก นี่แหละพี่ใหญ่ของพวกเรา
พี่ฮานกับพี่กัสอายุ 28 เท่ากันเป็นพี่ใหญ่สุด ผมอายุ 26 เป็นพี่รอง ส่วนที่เหลือเป็นน้องหมด ไอ้คีย์ 25 ไอ้โนอาไอ้มอส 22 เท่ากันและน้องเล็กไอ้นักรบ 18 พวกผม 7 คนเป็นเด็กกำพร้าบ้านโอบกอดเติบโตมาด้วยกัน รักดูแลซึ่งกันและกันอย่างดี สู้ชีวิตหนักๆ มาด้วยกันจนสามารถสร้างตึกclose ที่มีไนต์คลับดัง ร้านอาหารหรู ทำให้ชีวิตยกระดับขึ้นแต่ไม่เคยหลงระเริง พวกผมรักบ้านโอบกอดมากแวะเวียนไปหาแม่มะลิที่บ้านโอบกอดบ่อยๆ เป็นแม่ที่พวกผมรักและเคารพมากที่สุด
ถ้าให้เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับทุกคนคงไม่หมด เอาเป็นว่าบอกคร่าวๆ ให้รู้แล้วกัน บ้านโอบกอดตอนที่พวกผมอยู่มีเด็กกำพร้าประมาณ 20 คน คนอื่นๆถูกรับเลี้ยงไปกันหมดเหลือแค่พวกผม เป็นกลุ่มเด็กที่ยึดมั่นในการอยู่บ้านโอบกอดปฏิเสธการขอรับเลี้ยง จนเติบโตมีการมีงานทำถึงออกจากบ้านมา น่าจะออกมาตอนนักรบอายุ 15 ปีได้มั้ง เพราะตอนนั้นพวกผมสร้างตึกนี้แล้ว เปิดให้บริการมา 3 ปีนี้แหละ และประสบความสำเร็จเกินคาดมาก
ถ้านับแค่พวกผม 7 คน ผมเป็นคนแรกที่เข้าบ้านตั้งแต่อายุ 1 เดือน แม่มะลิเจอผมหน้าบ้านโอบกอด พี่ฮานเข้ามาตอนอายุ 6 ปี ผมจำได้ว่าพี่ฮานมีเรื่องสะเทือนใจมาก ครอบครัวเสียชีวิตทุกคนจากอุบัติเหตุรถยนต์ตอนพี่ฮานไปทัศนศึกษา เห็นนั่งเศร้าคนเดียวผมเลยเข้าไปทักชวนเล่นจนสนิทกัน ตัวติดกันไปไหนมาไหนด้วยกัน จนวันหนึ่งออกไปสนามเด็กเล่นในชุมชนนอกบ้านโอบกอด ไปเจอโนอาตอนเบบี๋เลย ผมกับพี่ฮานเป็นคนพาโนอาเข้าบ้านและเลี้ยงดูช่วยแม่มะลิ ช่วงที่โนอากำลังคลานเข่า มอสก็ถูกฝากเลี้ยงโดยแม่แท้ๆ และหายไปเลยไม่ติดต่อกลับมาอีก โนอากับมอสเลยได้เป็นเพื่อนเล่นกัน ส่วนผมกันพี่ฮานเป็นพี่เลี้ยงให้ ในปีเดียวกันพี่กัสกับนักรบได้เข้ามาเป็นเพื่อนพวกผม พี่กัสเข้าตอนอายุ 10 ปีมีปัญหาทางบ้านหนักหน่วงอยู่เหมือนกัน พ่อมีเมียน้อยแม่ตรอมใจตาย ไม่มีญาติพี่น้องมูลนิธิจึงเอามาฝากเลี้ยง ส่วนนักรบลอยหงายท้องร้องไห้เสียงดังในคลองน้ำของชุมชน ชาวบ้านเห็นเลยเอามาฝากเลี้ยงเหมือนกัน ข่าวว่าแม่โดดน้ำพร้อมนักรบ แม่เสียชีวิตแต่นักรบรอด เลยได้ตั้งชื่อว่านักรบ สุดท้ายไอ้คีย์เข้ามาตอนอายุ 9 ปี แม่คนญี่ปุ่นถูกรถชนตาย พ่อเสียสติต้องเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ญาติพี่น้องไม่รับเลี้ยงตามเคยเลยมาอยู่บ้านโอบกอด พวกเรา 7 คนถูกดึงดูดให้มาเจอกัน ต่างคนต่างเรื่องราวแต่เข้าใจกันยิ่งกว่าอะไร อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กจนกลายเป็นพี่น้อง ครอบครัวและเพื่อนสนิท
ตึกclose ธุรกิจร้านอาหารหรูและไนต์คลับถูกสร้างขึ้นเพราะความทะเยอทะยานของพวกผม อยากมีชีวิตที่ดีและเป็นที่ยอมรับในสังคม ตอนวัยรุ่นพวกผมดื้อและอยากรู้อยากลองเลยหนีเที่ยวกลางคืน เป็นการทำผิดวินัยครั้งแรก การหนีเที่ยวครั้งนั้นเปิดโลกพวกผม ทำให้มีอุดมการณ์ร่วมกันคือ...สร้างไนต์คลับใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังให้ได้ ใช่ครับ! พวกผมทำได้แล้ว!!
ปี พ.ศ. 2560
“โหห~ สุดยอดพี่ฮาน!! ผมอยากเล่นบ้าง!! ขอเล่นหน่อย” นักรบกระโดดตื่นเต้นกับเครื่องเล่นเกมแข่งรถ พี่ฮานลุกจากเก้าอี้ให้นักรบนั่งและหยอดเหรียญให้ด้วย พวกผมยืนดูด้วยความตื่นเต้นและลุ้นไปด้วยเช่นกัน
“ไปซ้ายดิวะ!! อ้าวชน! อ้าวตาย!” พี่กัสเชียร์
“โหหห~ ทำไมพี่ฮานดูเล่นง่ายจังล่ะ!” ไอ้นักรบหน้าหงอยเพราะแพ้เกมตั้งแต่เริ่ม
“5555 เออน๊า โตก่อนค่อยมาเล่นใหม่” พี่ฮานหัวเราะเอ็นดู
“พวกเราจะไปไหนกันดีอะ ที่นี่มีแต่ผู้ใหญ่เดินกันเต็ม มีแค่พวกเราที่เป็นเด็ก” ผมพูดขึ้นด้วยความกังวล พี่กัสโอบไหล่ผมให้เดินต่อ
“เราจะไปสนุกกันให้เต็มที่เลยเว้ย 5555 ตามกูมาๆ” พี่กัสหัวเราะเสียงดัง กอดคอผมเดินไปทางที่คนพลุกพล่าน ผมกล้าๆ กลัวๆ เพราะไม่เคยออกจากบ้านโอบกอด
พี่กัสพามาหยุดยืนหน้าร้านเหล้าที่มีผู้หญิงแต่งตัวโป๊นั่งกันเต็มหน้าร้าน พวกผมตาลุกวาวมองตาเป็นมัน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าร้าน ผู้ชายท่าทางน่ากลัวสองคนเดินมาดักหน้าพวกผมซะก่อน
“เฮ้ย! ไอ้พวกเด็กเกรียน ห้ามเข้าเว้ย! อายุยังไม่ถึง กลับบ้านไปนอนกินนมเลยไป” ผู้ชายคนหนึ่งตะคอกใส่พวกผมเสียงดัง ผู้หญิงที่นั่งหน้าร้านพากันหัวเราะคิกคักสนุก
“พวกผมมีเงินนะพี่ ขอเข้าหน่อยนะ ผมอายุ 23 ปีแล้ว เดี๋ยวผมดูแลน้องๆ เอง” พี่กัสพูดด้วยแววตาอ้อนวอน
“23 เหรอ? ทำไมสภาพมึงไม่เหมือนเลยวะ? ดูแต่งตัวดิ แดดแรงจนเสื้อผ้าหดเหรอ? ไม่ได้ๆ ! คลับเรารับแต่พวกมีระดับ ปล่อยพวกมึงเข้าไปเสียชื่อเสียงหมด กลับไป!” ผู้ชายหน้าดุอีกคนพูดเสียงดังดูถูกพวกผม คนที่เดินผ่านได้ยินมองพวกผมด้วยสายตาเหยียดหยาม
พวกผมเดินกลับออกมาหน้าหงอย จริงอยู่ที่พี่ฮานพี่กัสอายุ 23 แต่ไม่ได้เรียนมหาลัยเพราะเงินไม่พอจ่าย เรียนถึงระดับปวส.แล้วทำงานเลย พวกเสื้อผ้าของใช้ก็ไม่ได้เปลี่ยนมานานแล้วเพื่อประหยัดเงิน ส่วนผมหลังจากจบม.ปลายยังไม่เรียนต่อเพราะยังเก็บเงินได้ไม่มากพอ ผมอยากเป็นหมอและกำลังอ่านหนังสือเพื่อสอบทุนเรียนฟรี เฮ่อ~ ก็นะ พวกผมรู้ดีว่าสังคมภายนอกคิดยังไง แต่ก็ยังชอบที่จะอยู่บ้านโอบกอดต่อไป
“กูคิดออกแล้ว!! กูจะทำไนต์คลับที่ดังและใหญ่กว่าให้ได้!! คอยดู!!” พี่กัสพูดด้วยแววตาท่าทางฮึกเหิม
“เออ! เอาด้วยว่ะ!! พวกมันไม่รู้ซะแล้วว่าพวกเรามีของ” พี่ฮานพูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างเอาจริง
“โอเค!! ผมเอาด้วย!!” ไอ้มอสพูดบ้าง
“เอาด้วย พวกเรามาลบคำดูถูกของพวกผู้ใหญ่กันเถอะ!!” ตามด้วยผม
“ไงเด็กๆ อยากกลับบ้านไปกินนมนอนเหมือนที่พวกนั้นบอกหรืออยากร่วมเส้นทางการเป็นผู้ใหญ่สุดเท่กับพวกกู” พี่กัสหันไปถามไอ้นักรบ ไอ้โนอา ไอ้คีย์
“ผมเอาด้วย!” นักรบ
“เอาด้วยอยู่แล้ว!” โนอา
“เอาดิ! ไปให้สุด!” คีย์
“ดี! งั้นมารวมพลังกัน พวกเราทุกคนจะสร้างไนต์คลับที่ใหญ่และโด่งดังให้ได้!!” พี่กัสพูดหนักแน่นพร้อมกับยื่นมือออกมาเพื่อรวมพลัง พวกผมวางมือทับกันและหัวเราะสนุกมีความสุข เพราะอุดมการณ์ในวันนี้ได้เปลี่ยนชีวิตพวกผมไปโดยสิ้นเชิง...
คุณอาจจะชอบ
