สิบฤดูที่ไม่เคยจบ

แล้วมันก็ไม่ใช่ก้อนหินธรรมดาด้วย มันคือก้อนหินที่มาจากหน้าสำนักงานเขตของเมืองต่าง ๆ ทั้งยี่สิบหกเมือง

กู้ฉีเฉินเคยบอกว่า เมื่อเธออายุครบยี่สิบหกปี พวกเขาจะแต่งงานกัน และไปฮันนีมูนกันตามเมืองเหล่านี้

ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว กู้ฉีเฉินคงจะแต่งงานกับถังเข่อเหรินไปนานแล้ว

และก็คงลืมเธอไปนานแล้วเช่นกัน

ลืมไปน่ะดีที่สุดแล้ว พวกเขาไม่ควรมีความเกี่ยวข้องกันอีก ตอนนี้เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว

เสียงโทรศัพท์เรียกเข้าดึงหลินเฉิงกลับมาสู่โลกความจริง

หัวหน้างานโทรมาหา หลินเฉิงจึงโยนขวดโหลใบนั้นลงถังขยะไปอย่างไม่ใส่ใจ

“สวัสดีค่ะ ผู้อำนวยการจาง”

เธอทำงานในบริษัทเทคโนโลยีแอนิเมชันแห่งหนึ่งในเวสซิตี้ และตอนนี้ก็อยู่ในช่วงสำคัญของการปรับเลื่อนขั้นเป็นพนักงานประจำ

ผู้อำนวยการจางพูดขึ้นว่า “หลินเฉิง โปรเจกต์จิงดรีมนี้คุณเป็นคนวางแผนหลัก พรุ่งนี้คุณถังซึ่งเป็นฝั่งผู้ลงทุนโฆษณาจะเข้ามา คุณห้ามมีอะไรผิดพลาดเด็ดขาดเลยนะ”

“รับทราบค่ะ” หลินเฉิงตอบตกลงโดยไม่คิดอะไรมาก

ค่ารักษาพยาบาลของคุณย่า คุณลุงเป็นคนออกให้ ส่วนพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเธอต้องเจียดออกมาเอง แม้เมื่อก่อนจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้เธอต้องมารักษาตัวอีก ภาระคงจะหนักหนาขึ้นกว่าเดิม

พรุ่งนี้ต้องนำเสนอ แต่เพิ่งจะมาแจ้งเอาคืนนี้ เธอจึงต้องรีบทำสไลด์นำเสนอให้เสร็จในชั่วข้ามคืน

ดูท่าว่าคืนนี้คงต้องโต้รุ่งเสียแล้ว

โต้รุ่ง...

กู้ฉีเฉินเคยบอกว่า พยายามเข้านอนก่อนห้าทุ่มนะ

หลินเฉิงแสยะยิ้มอย่างขมขื่น ทำไมเธอถึงคิดถึงกู้ฉีเฉินขึ้นมาอีกแล้วนะ

เช้าวันรุ่งขึ้น บริษัทฝั่งลูกค้าเข้ามาดูโปรเจกต์ ทุกคนต่างนั่งรออยู่ในห้องประชุมกันพร้อมหน้า

เพื่อนร่วมงานที่ชื่อเสี่ยวหมิ่นจับแขนหลินเฉิงแน่นด้วยความประหม่า “หลินเฉิง เธอแน่ใจนะว่าเตรียมตัวพร้อมแล้ว？”

“อื้ม” หลินเฉิงมีท่าทีผ่อนคลายมาก

เสี่ยวหมิ่นลดเสียงต่ำลง “เธอรู้ไหมว่าคุณถังคนนั้นน่ะนางมารร้ายตัวจริงเลยนะ จุกจิกจู้จี้เป็นที่สุด เห็นเขาว่ากันว่าจะยอมทำตัวออดอ้อนเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าคนที่ตัวเองชอบเท่านั้นแหละ”

หลินเฉิงไม่ได้มีอคติ กลับมองว่าอีกฝ่ายเก่งมากที่สามารถเป็นเจ้าของกิจการได้ตั้งแต่อายุยังน้อยด้วยซ้ำ “นั่นก็แสดงว่าเขาจริงจังและเป็นมืออาชีพในการทำงานไงล่ะ”

เสี่ยวหมิ่นส่ายหน้า “อีกเดี๋ยวเธอก็ไม่คิดแบบนี้แล้ว”

สิ้นเสียงคำพูดนั้น ผู้อำนวยการจางก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนอีกสองคน หนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งที่มีสายตาคมกริบ

ผู้อำนวยการจางยืนเยื้องไปด้านข้าง เว้นว่างตำแหน่งกึ่งกลางไว้ให้หญิงสาวคนนั้น “คุณถังครับ นี่คือสมาชิกในทีมโปรเจกต์จิงดรีมของเราครับ”

หญิงสาวเหยียดริมฝีปากสีแดงสดเป็นรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะทุกคน ดิฉันประธานจากถังกู้ กรุ๊ป ถังเข่อเหรินค่ะ”

หลินเฉิงนิ่งอึ้งไปทันที

ถังเข่อเหริน... เมื่อสิบปีก่อน ที่หน้าห้องรับรองส่วนตัว เธอได้ยินคนข้างในบอกว่ากู้ฉีเฉินกับถังเข่อเหรินจะหมั้นกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย และจะแต่งงานกันหลังเรียนจบ

ที่แท้เธอก็คือภรรยาของกู้ฉีเฉินนี่เอง

พอตั้งสติกลับมาได้ เธอก็รีบหลบสายตา ไม่กล้าจ้องหน้าหญิงสาวตรง ๆ

ผู้อำนวยการจางโบกมือบุ้ยใบ้ให้ทุกคนนั่งลง

ถังเข่อเหรินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “คนไหนคือหลินเฉิงเหรอคะ？”

หลินเฉิงยังคงใจลอยอยู่

เสี่ยวหมิ่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สะกิดแขนหลินเฉิงเบา ๆ “คุณถังเรียกเธอน่ะ”

หลินเฉิงได้สติจึงลุกขึ้นยืน น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย “สวัสดีค่ะ ฉันหลินเฉิงค่ะ”

พูดอย่างนั้นจบ เธอก็เบนสายตาไปมองทางอื่น

สิบปีก่อนเธอไม่เคยเจอถังเข่อเหริน และไม่รู้ว่าถังเข่อเหรินมีใบหน้าค่าตาเป็นอย่างไร

ต่อให้เมื่อสิบปีก่อนถังเข่อเหรินจะเคยสืบเรื่องของเธอ ตอนนี้ก็คงจำเธอไม่ได้หรอก

เธอไม่ใช่หลินซูเหยียนเสียหน่อย เธอคือหลินเฉิง

หลินเฉิงให้กำลังใจตัวเองแบบนั้น แต่ฝ่ามือที่อยู่ใต้โต๊ะกลับเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดซึม

ถังเข่อเหรินจ้องมองหลินเฉิงเขม็ง “โปรเจกต์นี้ฉันมีจุดที่ไม่เข้าใจในเจตนารมณ์ของคุณอยู่หลายจุด ถ้าคุณอธิบายความสำคัญของจุดเหล่านั้นได้ชัดเจน ฉันจะคงงานออกแบบของพวกคุณไว้”

ในตอนนี้ เพื่อนร่วมงานในทีมต่างพากันมองหลินเฉิงด้วยสายตาละห้อย ฝากฝังความคาดหวังทั้งหมดไว้ที่หลินเฉิง

หลินเฉิงพยักหน้า สลัดเรื่องราวในอดีตทิ้งไป และดึงความมืออาชีพออกมาใช้

เธอเข้าใจโปรเจกต์นี้เป็นอย่างดี จึงสามารถอธิบายข้อสงสัยทั้งหมดของถังเข่อเหรินได้อย่างชัดเจน

แม้ผลลัพธ์จะไม่ได้ประกาศออกมาทันที แต่ก็น่าจะไปได้สวย ผู้อำนวยการจางอารมณ์ดีมากถึงขั้นพาทุกคนไปเลี้ยงข้าวที่โรงแรม

ทว่าหลินเฉิงกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่เล็กน้อย

ถ้าโปรเจกต์นี้ผ่าน ต่อไปเธอก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดต่อกับถังเข่อเหริน

แต่ถ้าจะลาออก เธอก็อุตส่าห์ทนมาจนถึงช่วงจะได้บรรจุเข้าทำงานประจำอยู่แล้ว ถ้าต้องเริ่มหางานใหม่ ก็ต้องวุ่นวายอีกรอบ

และเธอต้องการเงิน

หลินเฉิงถอนหายใจออกมายาวเหยียด

หลังเลิกงาน หลินเฉิงไปที่คลินิกชุมชนตามที่นัดกับหนานจิ่งไว้

รถออดี้ A4 ของหนานจิ่งจอดลงที่หน้าคลินิก “พี่หลินเฉิง ถึงแล้วครับ พี่เข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวผมไปหาที่จอดรถก่อน”

“ได้ เสร็จแล้วนายส่งข้อความมานะ” หลินเฉิงเปิดประตูลงจากรถ

ในคลินิกชุมชนมีคนมารักษาเยอะจนแน่นขนัด โดยที่ส่วนใหญ่จะเป็นผู้สูงอายุ หลินเฉิงเดินวนหาอยู่พักใหญ่

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ？” น้ำเสียงทุ้มต่ำสายหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง

แผ่นหลังของหลินเฉิงเหยียดตรง ในตอนที่เธอหันกลับไป ภาพที่เห็นราวกับเป็นภาพสโลว์โมชัน

กู้ฉีเฉินอยู่ในชุดกาวน์สีขาว ที่กระเป๋าหน้าอกมีปากกาใหม่เอี่ยมเสียบอยู่หกแท่ง มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ

และตอนนี้กำลังก้มมองเธอจากมุมสูง