เจ้าพ่อมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่

หลิน ฟานไม่สนใจคู่รักที่น่ารังเกียจคู่นี้ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเขาและยังมีภารกิจจากระบบเศรษฐีอภิมหาเศรษฐีที่ต้องทำให้สำเร็จ

ความอัปยศที่สองคนนั้นทำกับเขา เขาจะจำไว้และจะคืนกลับให้ในอนาคต!

หลิน ฟานหยิบบัตรธนาคารออกจากกระเป๋าและส่งให้พนักงานเสิร์ฟ “เอาบัตรของฉันไป แล้วจัดการทำบัตรสมาชิกตามที่ฉันสั่งไปเมื่อกี้ ”

พนักงานเสิร์ฟถือบัตรและยืนงงอยู่ตรงนั้น จริงๆ แล้วจากที่ได้ยินการสนทนาระหว่างเสี่ยวห่าวและจางจวน และจากการแต่งตัวและบุคลิกของหลิน ฟานเอง เธอคิดว่าหลิน ฟานมีโอกาสมากที่จะมาที่นี่เพื่อทำตัวใหญ่โตโอ้อวด

หลังจากคิดทบทวนหลายครั้ง เธอจึงต้องเดินไปขออนุญาตจากผู้จัดการที่อยู่เวรในร้าน

หลังจากพนักงานเสิร์ฟออกไป เสี่ยวห่าวก็เดินเข้ามาตบไหล่หลิน ฟานอย่างแรง “ฉันเพิ่งพูดกับแก แกก็ทำเป็นหูหนวกใช่ไหม! แต่พูดจริงๆ นะ หลิน ฟาน แกทำตัวไร้ยางอายเก็บขยะในโรงเรียนทุกวัน กินอาหารเหลือๆ เงินในบัตรแกคงเหลือไม่กี่บาท? ฉันพนันได้เลยว่าเงินในบัตรแกคงไม่เกินสองหลักหรอก!”

หลิน ฟานได้ยินดังนั้น จึงมองเสี่ยวห่าวด้วยสายตาเย็นชา และเอามือเสี่ยวห่าวออกจากไหล่ของตัวเองโดยไม่ตอบอะไร

ในตอนนั้นเอง วังจวนก็เดินเข้ามาใกล้เสี่ยวห่าวและพูดเสริมว่า “พี่ห่าว พี่เขาไม่มีเงินหรอก บ้าเอ้ย เงินที่เขาได้แต่ละเดือนฉันใช้หมดแล้ว แถมเพื่อนร่วมห้องเขาบอกว่า ช่วงนี้เขาแอบกินขนมปังในห้องคนเดียวด้วย”

“จริงเหรอ แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ!?” เสี่ยวห่าวแสดงท่าทีประหลาดใจ และหัวเราะอย่างสนุกสนาน “ชีวิตแกแย่กว่าหมาตัวหนึ่ง ฮ่าๆๆ หลิน ฟาน

เอางี้ไหม แกคุกเข่าขอฉัน ฉันจะเอาอาหารเหลือในร้านออกมาให้แกกิน เพราะแกเป็นคนไร้ค่า ไม่แม้แต่จะมีสิทธิ์เข้าไปในร้าน อย่าว่าแต่กินของในนั้นเลย แกว่าไง?” “พี่ห่าว อย่านะ

ของเหลือในร้านนั้นไว้ให้หมากิน เขาอะ! ยังไม่เท่าหมาเลย!”

“ใช่ๆ หมายังดีกว่าเขาอีก! ฉันว่าแกน่าจะเลิกกับเขาไปนานแล้ว !”

“ก็เพราะตอนนั้นฉันยังไม่เจอพี่ห่าวน่ะสิ! ถ้าฉันเจอพี่ห่าวตั้งแต่แรก ฉันคงทิ้งเขาไปนานแล้ว!”

สองคนดูเหมือนจะพูดไปเรื่อยๆ แต่หลิน ฟานยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าสงบ

ก่อนหน้านี้เขายากจนจริงๆ จึงโดนคู่รักคู่นี้ทำให้โกรธจนล้มลงหมดสติที่สนามกีฬา

แต่ตอนนี้เขามีระบบเศรษฐีอภิมหาเศรษฐี และมีเงินหนึ่งล้านดอลลาร์ในบัตร เขาไม่สนใจที่จะเถียงกับสองคนนั้นอีกต่อไป

เสี่ยวห่าวเห็นหลิน ฟานไม่ขยับตัว เหมือนต่อยเข้ากับหมอน จึงโกรธจัดและกำลังจะสั่งสอนหลิน ฟาน

ในตอนนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟก็วิ่งออกมาจากร้าน

“พี่ห่าวดูสิ พนักงานเสิร์ฟถือบัตรออกมาแล้ว ฉันบอกแล้วว่าเงินในบัตรเขาหมดแล้ว

” วังจวนพูดด้วยความภาคภูมิใจ

แต่พนักงานเสิร์ฟกลับไม่สนใจวังจวนและเสี่ยวห่าว เดินผ่านทั้งสองคนมาหาหลิน ฟาน

เสี่ยวห่าวขมวดคิ้วทันที หยิบบัตรสมาชิกพิเศษออกจากกระเป๋าและพูดกับพนักงานเสิร์ฟอย่างหงุดหงิด “ดูนี่สิ นี่คือบัตรสมาชิกพิเศษของร้าน! ฉันเป็นสมาชิกระดับสูงของเจดวิลล่า ตอนนี้ฉันจะใช้สิทธิพิเศษของฉัน ขอให้คุณไล่คนนี้ออกไป ฉันไม่อยากเห็นเขาอีก ได้ยินไหม!?”

เสี่ยวห่าวมีท่าทีหยิ่งยโส เขาจัดชุดสูทของตัวเองและมองหลิน ฟานด้วยสายตาดูหมิ่น

แต่สิ่งที่เสี่ยวห่าวไม่คาดคิดคือ พนักงานเสิร์ฟยังคงไม่สนใจเขา กลับยืนเคารพหลิน ฟานด้วยท่าทางนอบน้อมและโค้งคำนับเก้าสิบองศา

“คุณหลิน ต้องขอโทษจริงๆ ที่เมื่อกี้ผมมองไม่เห็น ขอให้คุณหลินให้อภัยความบังอาจของผมด้วย!”

“คุณหลิน ขอโทษจริงๆ หวังว่าจะไม่ทำให้อารมณ์เสีย”

เสี่ยวห่าวและวังจวนที่เคยด่าทออยู่นั้นถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นพนักงานเสิร์ฟโค้งคำนับขอโทษ

ก่อนที่ทั้งสองจะตั้งตัวได้ พนักงานเสิร์ฟก็ผลักเสี่ยวห่าวและวังจวนออกไป และทำท่าทางเชิญหลิน ฟานเข้าไปในร้าน “คุณหลิน เชิญด้านในเลยครับ!”

เมื่อหลิน ฟานกำลังจะเข้าไป เสี่ยวห่าวก็ยื่นมือมาขวางหลิน ฟาน “เดี๋ยวก่อน! ทำไมเขาถึงเข้าไปได้!?”