หัวใจระฟ้า

1

เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วเบาในห้องอาหารใหญ่ กลิ่นอาหารหอมกรุ่นกับกลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ ทำให้ความหิวเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ

ดารินยืนอยู่ตรงมุมเสาตึกด้านใน เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้โต๊ะยาวกลางห้อง ที่นั่งตรงหัวโต๊ะคือบิดา อุดม วัฒนะโชติ ส่วนข้างๆ คือ ศิรินทิพย์ ภรรยาใหม่ของท่าน และดารกานต์ น้องสาวต่างมารดาของเธอที่กำลังนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

“ดารินหายไปไหน” อุดมเอ่ยถามภรรยา

ศิรินทิพย์เงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ

“เห็นว่ากินไปก่อนแล้วค่ะ”

“นิสัยเสีย เดี๋ยวนี้ไม่อยากกินข้าวกับครอบครัวแล้วหรือไง”

“แกคงไม่ชอบฉันน่ะค่ะ”

“เหลวไหล คุณเป็นภรรยาของผม มีสิทธิ์อะไรไม่ชอบ”

“แต่พี่รินไม่ชอบคุณแม่กับดาราจริงๆ นะคะคุณพ่อ ยังชอบทำให้เราเสียหน้าเวลามีงานอีก”

“นั่นแหละ ผมถึงไม่อยากพาไปออกงานที่ไหน มีแต่จะทำให้เสียหน้า ขนาดมีงานเลี้ยงที่บ้านก็ไม่รู้จักต้อนรับแขกเหรื่อเอาเสียเลย ดีที่มีคุณกับลูกอยู่ ไม่งั้นผมคงเสียหน้ากว่านี้”

“อย่าไปต่อว่าแกเลยค่ะ แม่ของแกก็จากไปนานแล้ว อีกอย่างแกก็ไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนอะไรของฉัน ทำให้ฉันไม่ได้อบรมแกให้ดี”

“ถ้าแกยอมรับคุณ เชื่อฟังคำสั่งสอนป่านนี้คงได้ดีเหมือนยายดาราไปแล้ว ที่ผมไม่อยากให้แต่งงานกับตระกูลธันวากุลก็เพราะกลัวขายหน้านี่แหละ ดีที่มียายดาราเลยส่งยายดาราไปแทน คำสัญญาที่เกิดขึ้นคือให้สองตระกูลแต่งงานกัน จะส่งใครไปก็ได้” ประโยคนั้นของอุดมทำให้สองแม่ลูกยกยิ้มมุมปากอย่างสมใจ

ดารินลูบท้องตัวเองไปมา ท้องเธอร้องเบาๆ แต่เธอกัดฟันกลั้นไว้ เธอไม่ได้รับสิทธิ์ให้เสนอหน้าไปกินข้าวกับพวกเขา

ดารินกัดริมฝีปากเบา ๆ ขบคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เมื่อก่อนเธอนอนชั้นบน แต่เพราะโดนข้อหาว่าผลักน้องสาวตกบันได บิดาโกรธมากเลยไล่มานอนเรือนคนใช้ด้านหลัง พยายามอธิบายก็ไม่มีใครฟัง ทั้ง ๆ ที่ดารากานต์เป็นคนแกล้งตกบันไดเอง

แสงแดดลอดกระจกตกกระทบโต๊ะไม้ เห็นภาพครอบครัวสามคนที่ดูอบอุ่นในสายตาคนนอก แต่สำหรับดาริน มันคือภาพที่เจ็บลึก เธอเคยนั่งตรงนั้น ครั้งหนึ่งมารดาเคยตักกับข้าวให้ บิดาเคยยิ้มให้ น้องชายเคยหยอกล้อหัวเราะอย่างสนุกสนาน แต่ทุกอย่างพังทลายตั้งแต่วันที่มารดากับน้องชายของเธอหายสาบสูญไปในป่าตอนไปเที่ยวป่าด้วยกัน ตอนนั้นฝนตกหนักมีน้ำป่า เธอไม่ได้ไปด้วยจึงรอดมาได้

ไม่มีศพ ไม่มีข่าว มีเพียงความว่างเปล่าที่กลืนกินเวลามานานหลายปี

หลังจากนั้นไม่นาน บิดาก็แต่งงานใหม่ บ้านที่เคยอบอุ่นกลายเป็นความเย็นชา เหลือเพียงเธอที่เหมือนคนแปลกหน้าในบ้านของตัวเอง

“คุณแม่ขา วันนี้หนูจะได้ติววันแรกกับครูสอนพิเศษชื่อดังค่ะ” เสียงหวานของดารกานต์ดังขึ้น

“ได้จ้ะลูก เดี๋ยวแม่ให้คนขับรถไปส่ง” ศิรินทิพย์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ดารินมองภาพนั้นเงียบๆ ไม่ใช่เพราะอิจฉา แต่เพราะคิดถึงคำว่าครอบครัวที่เธอไม่มีอีกแล้ว

เมื่ออุดมวางช้อนและลุกจากโต๊ะ ศิรินทิพย์เหลือบตามองมาที่มุมห้อง แววตาเธอไม่ต้องมีคำพูด ก็รู้ดีว่าอย่าได้ก้าวเข้ามาในเขตของฉัน

ดารินหลบตา ถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับไป

ยังครัว

ในหม้อมีแค่เศษข้าวติดก้น แต่เธอก็ยังตักมากินกับน้ำเปล่าประทังชีวิต อุ่นข้าวในเตาเล็กๆ แล้วนั่งกินเงียบๆ ข้างหน้าต่างที่มองออกไปเห็นสวนหลังบ้าน คนใช้ในบ้านเปลี่ยนเป็นพวกของสองแม่ลูกจนหมด เธออยู่ที่นี่ก็เหมือนหมาหัวเน่าตัวหนึ่ง

เธออยู่อย่างไร้ตัวตนในบ้านหลังนี้ เสียงลมพัดลอดช่องไม้เข้ามา เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ขาวโพลน

“แม่จ๋า แม่กับน้องไปอยู่ที่ไหนนะ จะเป็นตายร้ายดียังไง ทำไมข่าวคราวถึงเงียบหายไป” เธอพึมพำแผ่วเบา ราวกับฝากเสียงไปกับลม

ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะมีใครได้ยินคำของเธอ หรือบางที อาจไม่มีเลย

แสงแดดยามสายส่องลอดบานหน้าต่างเรือนคนใช้ เสียงนกกระจอกจอแจบนหลังคาดังแข่งกับ

เสียงน้ำจากก๊อก ดารินก้มตัวซักผ้าในกะละมังตามหน้าที่

ทุกเช้าเธอต้องตื่นก่อนฟ้าสาง ล้างห้องน้ำ กวาดบ้าน ถูพื้น เตรียมอาหารเช้า แล้วหลบอยู่หลังห้องครัวตอนทุกคนในบ้านกินข้าว เธอไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปชั้นบน ไม่ได้แตะของใช้ราคาแพง และไม่ได้รับ

เงินเดือนหรือค่าใช้จ่ายใด ๆ จากบ้านหลังนี้เลย

“อาศัยอยู่กินก็ต้องทำงานตอบแทน” คำพูดของศิรินทิพย์ฝังในใจตั้งแต่วันแรกที่ถูกย้ายลงมาอยู่เรือนคนใช้

คนในบ้านต่างรู้ดีว่าเธอไม่มีใครให้พึ่งพึง จึงรุมกันกลั่นแกล้งสารพัด เพราะทุกคนกลายเป็นคนของแม่เลี้ยงไปหมดแล้ว

อุดม วัฒนะโชติ หมกมุ่นอยู่กับธุรกิจบริษัทรับเหมาขนาดใหญ่ ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า กลับมาตอนดึก โทรศัพท์ดังไม่หยุด ทั้งชีวิตเขาเต็มไปด้วยตัวเลขและเอกสาร ไม่มีเวลามองว่าลูกสาวแท้ ๆ คน

หนึ่งกำลังถูกกลั่นแกล้งอยู่ในบ้านของตัวเอง

เมื่อใดที่มีคนพูดถึงชื่อของเธอต่อหน้าเขา ศิรินทิพย์ก็มักจะทำเสียงเศร้า ๆ