บังเอิญหรือพรหมลิขิต

คนขับและบอดี้การ์ดรีบลงจากรถเพื่อวิ่งไล่ตามเธอ หากชูจิ่วหนีไปได้ กลับไปพวกเขาคงโดนเล่นงานแน่

ชูจิ่ววิ่งไปยังรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลออกไป เธอเวียนหัว และดวงตาพร่ามั่ว โชคดีที่ร่างกายส่วนอื่นของเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก ทำให้เธอยังสามารถเคลื่อนไหวได้

ที่นี่ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีรถสัญจรไปมานัก จะเห็นก็แต่รถหรูคันนั้นคันเดียวเท่านั้น และนี่ก็คือความหวังเดียวของเธอที่เหลืออยู่

รถบูกัตติ เวย์รอน รุ่นลิมิเต็ดคันนั้นถูกชนและจอดนิ่งอยู่ที่หน้าผา หากคนขับฝีมือไม่ดีพอ รถคันนี้และคนที่อยู่ในรถคงจะตกหน้าผาไปแล้วเป็นแน่

ชายที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถลงมาตรวจสอบที่เกิดเหตุ ส่วนอีกคนยืนอยู่ที่ด้านหลังรถพร้อมกับโค้งตัวขออภัยอยู่ยกใหญ่ “ขอโทษครับ ผมประมาทเองครับ”

ชายที่นั่งอยู่เบาะหลังของลงจำใจต้องจากรถมาด้วยท่าทีที่ไม่สบอารมณ์ พร้อมรับสายโทรศัพท์ที่ดังเรียกอยู่นาน

น้ำเสียงที่โกรธจัดโพลงขึ้นจากปลายสาย “ตอนนี้แกอยู่ไหน？ เจ้าสาวใก้ลจะเดินทางมาถึงแล้ว แต่ฉันกลับไม่เห็นเงาหัวของแกเลย！ ถ้าไม่ใช่เพราะว่า แกเป็นลูกชายของฉัน แกคิดว่า ตระกูลฮั่วจะสนใจแกไหม？ เมืองไห่ใหญ่ขนาดนี้ แต่แกก็ยังหาเจ้าสาวมาแต่งงานด้วยไม่ได้ นี่แกจะต้องทำให้ตระกูลฮั่วอับอายไปถึงเมื่อไรกัน…”

“ผมออกมาจากตระกูลฮั่วแล้ว และจะไม่กลับไปที่นั่นอีก” พูดจบเขาก็ตัดสายทิ้งทันที

เมื่อจ้าวหยางผู้ช่วยของเขาตรวจดูสภาพรถเสร็จ เขาก็เดินไปรายงานชายคนนั้น “ท่านประธานครับ รถของเราถูกเฉี่ยวเล็กน้อย แต่ไม่เป็นอะไรมากครับ คงจะไม่เสียเวลาในการเจรจาธุระกับคุณหลิวครับ”

สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉย “งั้นไปต่อ เซียวหลินจัดการทางนี้ด้วย”

เมื่อเห็นว่า ชายคนนั้นกำลังจะขึ้นรถไป ชูจิ่วก็รีบวิ่งอย่างสุดชีวิต ก่อนที่จะเอื้อมมือออกไปขว้างประตูรถที่กำลังจะถูกปิดลง

มือของเธอเป็นรอยแดงจากการถูกหนีบ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าไร เธอเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้นแล้วอ้อนอวน “ช่วยด้วย ช่วยฉันที ขอร้องล่ะ......”

ชายคนนั้นก้มหัวลง แล้วจ้องไปที่หญิงสาว

จ้าวหยางไม่รู้จะทำยังไง เขาก้มหน้าลงแล้วเอ่ยถาม “ท่านประธานครับ ใก้ลจะถึงเวลานัดกับคุณหลิวแล้วนะครับ เราจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ดีครับ？”

เมื่อชูจิ่วได้ยินเช่นนี้ เธอก็คว้าปลายชุดสูทของชายคนนั้น และอ้อนวอนเขาออกมาเบา ๆ “ได้โปรด ช่วยฉันด้วย！”

ดวงตาคู่งามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น แต่กับมืดมิด ไม่มีประกายความสดใสเลยสักนิด

ชายคนนั้นเห็นชูจิ่วที่อยู่ในชุดแต่งงาน แล้วดูเหมือนว่าเขาจะนึกถึงอะไรบางอย่างที่พ่อเพิ่งพูดกับเขาออก

ขณะเดียวกันบอดี้การ์ด และคนขับรถบ้ากามสองคนนั่นก็ตามมาถึง เมื่อสังเกตเห็นรถที่เฉี่ยวชนกันเมื่อสักครู่นี้เป็นรถหรูราคาแพงพวกเขาจึงนิ่ง “ขออภัยด้วยครับคุณผู้ชายที่ขับรถเชี่ยวรถของคุณ เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ เป็นความผิดของเราเอง เรากลัวว่าจะขับรถไปส่งตัวเจ้าสาวที่บ้านตระกูลฮั่วไม่ทัน”

แม้ว่าน้ำเสียงที่ใช้เหมือนจะเป็นการให้เกียรติ แต่เหมือนพวกเขาพยายามจะสื่ออะไรเป็นนัย ๆ มากกว่า “ตอนนี้เราต้องรีบไปส่งเจ้าสาว ไม่อย่างนั้นอาจจะทำให้ผิดฤกษ์ดีของตระกูลฮั่วได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นเราคงรับผิดชอบไม่ไหว”

ชายคนนั้นไม่พูดอะไรออกมาสักคำ สายตาของเขาบ่งบอกว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว

ชูจิ่วทำได้แต่ส่ายหัวไปมา ตอนนี้ฤทธิ์ยาได้แทรกซึมไปทุกส่วนของร่างกายแล้ว เธอไม่มีสติพอที่จะรวบรวมคำพูดออกมาได้

เธอกำชายเสื้อสูทของชายคนนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอพยามกลั้นเสียงหอบเอาไว้ แล้วพูดออกมา “คุณคะ อย่าเชื่อพวกมันนะคะ พวกมันจะข่มขืนฉัน ช่วยฉันด้วยนะ......”

“นี่เธอพูดบ้าอะไร” คนขับรถโพลงออกมาอย่างร้อนใจ

“เอาเป็นว่า ผมขอแนะนำว่าคุณอย่ายื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้เลยจะดีกว่า เพราะนี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลฮั่ว” บอดี้การ์ดพูดเสริม

ตระกูลฮั่ว เป็นครอบครัวที่มีอำนาจที่สุดในเมื่อไห่

ชายคนนั้นก้มมองชูจิ่ว

ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยน้ำตา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ชุดเธอหลุดลุ่ยเผยให้เห็นไหล่ที่ขาวเนียน

เขาขมวดคิ้ว แล้วถอดเสื้อสูทออกคลุมทับร่างของเธอ “ขึ้นมา”

ชูจิ่วปีนขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเธอกำลังคว้าเชือกฟางเส้นสุดท้ายที่สามารถช่วยชีวิตเธอเอาไว้ได้

จ้าวหยางล็อคประตูรถลงอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ชายสองคนเข้าใก้ลเธอได้

เมื่อเห็นดังนั้นคนขับรถก็ยังไม่ละความพยายาม เขากลับพูดข่มขู่อย่าเดือดดาลว่า “พวกคุณรู้ไหมว่าคนที่คิดจะต่อต้านกับตระกูลฮั่วจะมีจุดจบยังไง？”

“ไม่ ฉันรู้แค่จุดจบของพวกนาย”

น้ำเสียงทิ้งท้ายของชายคนนั้นเย็นเฉียบจนบาดลึกลงไปในกระดูกสันหลัง “เซียวหลิน จัดการให้เรียบร้อย”

เมื่อพูดจบเขาก็สั่งให้จ้าวหยางขับรถออกไปทันที

“ออกรถ！”