จวนอัครเสนาบดีหฤหรรษ์

นางหัวเราะเสียงร่าเริง “เจ้าน่ะชมข้าเกินไป แต่จะว่าก็ว่าเถอะ หญิงงามมีนับร้อยพันและว่าที่สามีของข้าคนนี้ก็คงพบเห็นมาแล้วมิใช่น้อย ข้าจะมัดใจเขาเอาไว้ได้อย่างไรกัน” นางเป็นกังวล เพราะยามเมื่อแต่งออกไปแล้วชีวิตของนางต้องขึ้นอยู่กับความเมตตาของสามีล้วน ๆ

“เท่าที่บ่าวรู้” หลิวหนิงเกริ่น แล้วยกมือป้องปากทำท่ากระซิบกระซาบ “นอกจากเรื่องงานบ้านงานเรือนแล้ว เรื่องบนเตียงก็ต้องดีด้วยนะเจ้าคะ ถึงจะทำให้สามีอยู่ติดบ้าน ไปไหนไม่รอด”

คุณหนูในห้องหอเช่นไป๋หลานเฟยเมื่อได้ยินดังนั้นก็หน้าแดง

“พี่หลิวหนิงไปฟังเรื่องพวกนี้มาจากไหนกัน อย่าเที่ยวพูดไปเรื่อยเชียว” นางว่าจบก็ค้อนปะหลักปะเหลือกให้สาวใช้

ผู้เป็นบ่าวหัวเราะขบขันกับกิริยาเขินอายของคุณหนู

“ก็ฟังจากยายเฒ่าและพวกคนรับใช้อื่นนั่นแหละเจ้าค่ะ เขาพูดกันให้ทั่วเรื่องเถ้าแก่โรงน้ำชาไปติดอกติดใจหญิงในหอนางโลมแค่เพราะนางเก่งเรื่องพรรค์นั้น ทำเอาเถ้าแก่หมดเนื้อหมดตัวเชียวนะเจ้าคะ เพราะฉะนั้น ใครจะว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญ บ่าวขอเถียงขาดใจ” นางเล่าต่ออย่างสนุกปาก

“แต่ข้าไม่เคยมีสัมพันธ์กับชายใด จะไปเก่งเรื่องอย่างนี้ได้อย่างไรกันเล่า” เพียงแค่พูดถึง ใบหน้าเปล่งปลั่งก็แดงเป็นผลตำลึงสุกยิ่งกว่าเดิม นางจึงหันหน้าหนีสาวใช้ประจำตัว แต่ก็เม้มปากแน่น คิดไม่ตกกับสิ่งที่ได้ยิน

“มันก็น่าจะเรียนรู้ได้สิเจ้าคะ คุณหนูอย่าเป็นกังวลไปเลย คุณชายเจียหรงดูท่าทางจะเป็นสุภาพบุรุษ คงจะปฏิบัติกับคุณหนูด้วยความอ่อนโยน” หลิวหนิงปลอบใจคุณหนูที่ตัวเองดูแลมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ก่อนจะกุลีกุจอไปหยิบชุดปักลวดลายสวยงามด้วยไหมอย่างดีมาสวมให้