จากเถ้าถ่าน สู่ฟีนิกซ์: รักที่ฟื้นคืน

จีน่าเดินเข้ามาอย่างเย่อหยิ่ง ใบหน้าของเธอแสดงความมีชัย "เห็นไหมล่ะ? เขาก็เลือกพวกเราเสมอ เธอมันไม่มีค่าอะไรเลย"

สายตาของฝูงชนจับจ้องมาที่เอมิกา เป็นน้ำหนักที่น่าอึดอัดของความสงสารและการดูถูก เธอยืนอยู่ตรงนั้น ชุดที่ขาดวิ่นเป็นสัญลักษณ์ของศักดิ์ศรีที่ถูกฉีกกระจุย อากาศยามค่ำคืนที่เย็นเยียบเป็นจูบที่โหดร้ายบนรอยแผลเป็นที่ถูกเปิดเผยของเธอ เธอไม่รู้สึกอะไรเลย ราวกับว่าเธอกำลังดูหนังเกี่ยวกับชีวิตของคนอื่น

เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ก่อนเกิดอุบัติเหตุ มีนักลงทุนขี้เมาคนหนึ่งทำตัวหยาบคายกับเธอในงานปาร์ตี้ จิณณ์ได้เชิญชายคนนั้นออกไปอย่างสงบแต่หนักแน่น และใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้นโอบแขนปกป้องเธอไว้

จิณณ์คนนั้นได้จากไปแล้ว หรือบางทีเขาอาจไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย

เธอเดินออกจากงานเลี้ยง เป็นวิญญาณที่ทิ้งการหลอกหลอนของตัวเองไว้เบื้องหลัง เธอไม่คิดจะเรียกรถ การเดินไกลผ่านถนนในเมืองให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการไถ่บาปที่จำเป็น แม้ว่าเธอจะไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าเพื่ออะไร

เธออยู่ห่างจากคอนโดของเธอเพียงช่วงตึกเดียวเมื่อรถตู้สีดำคันหนึ่งเบรกเอี๊ยดจอดข้างๆ เธอ ชายร่างใหญ่สองคนกระโดดออกมา

"เอมิกา อัศวโชติ?" หนึ่งในนั้นคำราม

ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบ พวกเขาก็คว้าตัวเธอ ลากเธอเข้าไปในตรอกมืด กลิ่นขยะเหม็นคลุ้งไปทั่วจมูกของเธอ ชายคนหนึ่งกระแทกเธอเข้ากับกำแพงอิฐ พื้นผิวขรุขระขูดแก้มของเธอ

"นี่เป็นคำเตือน" เขาคำราม ลมหายใจของเขาร้อนและเหม็น "เอสเธอร์ เมธากุล บอกให้มึงอยู่ห่างๆ จากผู้ชายของเธอซะ"

ชายอีกคนหัวเราะ "อีหน้าแผลเป็นอย่างมึงควรรู้ที่ของตัวเอง"

พวกเขาไม่ยั้งมือ ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นที่ท้องของเธอ แล้วก็ซี่โครง พวกเขาเป็นมืออาชีพ การโจมตีของพวกเขาแม่นยำและโหดร้าย มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำร้ายแต่ไม่ถึงตาย พวกเขาโยนเธอลงกับพื้น เตะเธอจนกระทั่งการมองเห็นของเธอเริ่มเลือนลางที่ขอบ

"นอนจมกองขยะไปซะ" หนึ่งในนั้นพูด ถ่มน้ำลายใกล้ๆ ศีรษะของเธอ แล้วพวกเขาก็จากไป

เธอนอนอยู่บนพื้นสกปรกเป็นเวลานาน ความเจ็บปวดเป็นจังหวะทื่อๆ ที่เต้นไปพร้อมกับหัวใจของเธอ ด้วยเสียงครวญคราง เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา มือของเธอสั่นมากจนต้องพยายามถึงสามครั้งกว่าจะกด 911 ได้ ก่อนที่เธอจะโทร เธอได้กดปุ่มบันทึกเสียงในแอปบันทึกเสียงของเธอ เผื่อไว้

เธอพาร่างตัวเองไปที่ห้องฉุกเฉินได้ ตำรวจมา รับคำให้การของเธอ เธอเปิดเทปบันทึกเสียงที่พวกอันธพาลเอ่ยชื่อเอสเธอร์ให้พวกเขาฟัง เจ้าหน้าที่ตำรวจดูเห็นใจแต่ไม่ผูกมัด

เธอนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและผ้าพันแผล เมื่อจิณณ์ปรากฏตัวในที่สุด เขาดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความสำนึกผิดจอมปลอม

"เอม พระเจ้า ผมเพิ่งได้ยิน ผมขอโทษจริงๆ"

เขานั่งข้างเตียงของเธอ พยายามจะจับมือเธอ เธอชักมือกลับ

"ผมจัดการกับจีน่าแล้ว" เขาพูด น้ำเสียงของเขาหนักแน่นด้วยอำนาจจอมปลอม "ผมตัดบัตรเครดิตของเธอและส่งเธอไปที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัวเราที่ต่างจังหวัด เธอจะไม่มารบกวนคุณอีก"

เขามองเธอ คาดหวังความกตัญญู

"แล้วเอสเธอร์ล่ะ?" เอมิกาถาม เสียงของเธอแหบแห้ง

ใบหน้าของจิณณ์เคร่งขรึม "เอสไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทั้งหมดเป็นฝีมือของจีน่า เธอเป็นแค่เด็กเอาแต่ใจที่ทำอะไรไม่คิด"

"พวกเขาเอ่ยชื่อเธอ จิณณ์" เอมิกาพูด เสียงของเธอสูงขึ้นด้วยความแข็งแกร่งที่เธอไม่รู้ว่าตัวเองมี "พวกผู้ชายที่ทำร้ายฉัน พวกเขาบอกว่าเอสเธอร์ส่งมา" เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ "ฉันมีเทปบันทึกเสียง"

เขาไม่ยอมให้เธอเปิด เขาเอื้อมมือไปปิดโทรศัพท์ การเคลื่อนไหวของเขาเฉียบคมและสั่งการ เด็กหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่ยังไม่โตเต็มที่หายไป ถูกแทนที่ด้วยซีอีโอผู้เย็นชาและไร้ความปรานีของอาณาจักรกิตติธนากุล

"หยุดเถอะ เอม" เขาพูด เสียงของเขาต่ำและอันตราย "คุณไม่คิดว่าผมมีเรื่องต้องจัดการมากพอแล้วเหรอ? น้องสาวผมกำลังมีปัญหา สื่อกำลังเล่นข่าวกันสนุกปาก แล้วคุณก็มากล่าวหาเลื่อนลอยแบบนี้ ผมผิดหวังในตัวคุณนะ"

ผิดหวัง คำพูดนั้นเหมือนการตบหน้า

"เรากำลังจะแต่งงานกัน" เขาพูดต่อ ราวกับว่านั่นคือจุดสิ้นสุดของการสนทนา "ผมคุยกับตำรวจแล้ว เรื่องแจ้งความถูกถอนแล้ว เราจะจัดการเรื่องนี้เป็นการภายใน มันดีต่อครอบครัวมากกว่า"

เขายืนขึ้น อำนาจของเขาเด็ดขาด เขากำลังปกป้องโลกของเขา และเธอเป็นเพียงความยุ่งเหยิงที่ซับซ้อนในนั้น

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับชื่อของเอสเธอร์

"จิณณ์ ที่รัก" เสียงร้องไห้ของเอสเธอร์ดังพอที่เอมิกาจะได้ยิน "ฉันกลัวมากเลย ฉันคิดว่ามีคนตามฉันอยู่"

ท่าทีทั้งหมดของจิณณ์เปลี่ยนไป เขากลับมาเป็นผู้พิทักษ์ของเธอ ฮีโร่ของเธอในทันที "คุณอยู่ที่ไหน? อย่าขยับนะ ผมกำลังไป"

เขาวางสายและมุ่งหน้าไปที่ประตู

"จิณณ์ รอเดี๋ยว" เอมิกาพูด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเคยขออะไรจากเขา เสียงของเธอเล็กและแตกสลาย "ได้โปรด อย่าไปเลย อยู่กับฉันเถอะ"

เขาลังเลที่ประตู หันหลังให้เธอ ชั่วขณะหนึ่งที่หัวใจหยุดเต้น เธอคิดว่าเขาอาจจะอยู่

แล้วเขาก็หันกลับมา ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากของความอดทนที่ฝืนทน "เอม ผมต้องไป เอสเธอร์กลัวมาก คุณปลอดภัยแล้วที่นี่ในโรงพยาบาล เดี๋ยวผมจะกลับมา"

เขาจากไป

เสียงประตูปิดลงข้างหลังเขา ดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงบ

เอมิกาจ้องมองประตูที่ว่างเปล่า และน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลเป็นทางผ่านคราบสกปรกบนแก้มของเธอ แล้วก็อีกหยดหนึ่ง ในไม่ช้า เธอก็ร้องไห้ แต่เธอก็กำลังยิ้มด้วย รอยยิ้มที่แปลกประหลาด แตกสลาย และเป็นอิสระ

เขาจะเลือกเอสเธอร์เสมอ และตอนนี้ ในที่สุด เธอก็สามารถเลือกตัวเองได้แล้ว