หม้ายสาวหัวใจบานฉ่ำ

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นรัวๆ ราวกับกระสุนที่ถูกยิงออกมาจากกระบอกปืน แม้เสียงของมันจะไม่ได้ทำร้ายใคร แต่มันก็บาดลึกเข้าไปในหัวใจที่กำลังบอบช้ำอย่างแสนสาหัสในตอนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังต้อง…ยิ้ม ให้เหมือนไม่มีอะไร

ไหนจะแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามากระทบกับร่างบางที่ยังอยู่ในชุดไทยบรมพิมานสีขาว ซึ่งมันกำลังไหวระริก บ่งบอกถึงความตกใจ เสียขวัญและเสียใจ ที่จู่ๆ เจ้าสาวอย่างเธอต้องกลายเป็นหม้ายขันหมากอย่างกะทันหัน ไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ ทั้งสิ้น

เพราะ…เจ้าบ่าวหนีหน้า ไม่ยอมมางานวิวาห์ ทั้งๆ ที่งานแต่งงานเช้านี้ รวมทั้งงานฉลองมงคลสมรสในค่ำวันเดียวกันก็ถูกตระเตรียมไว้พร้อมสรรพทุกอย่าง

“เจ้าบ่าวไม่มางานแต่งงานเหรอ เป็นไปได้ยังไง แล้วจะทำยังไงกันดี” นี่คือเสียงเอะอะโวยวายจากญาติทั้งฝ่ายเจ้าสาวเจ้าบ่าวดังลั่นห้องจัดงาน เมื่อรู้ว่าเจ้าบ่าวไม่โผล่มางานแต่ง

‘หม้ายขันหมาก ว่าที่เจ้าสาวอักษรย่อ พ. ทนความอับอายไม่ไหว กินยาหวังฆ่าตัวตาย’

‘เจ้าสาวตรอมใจ หนีไปโกนหัวบวชชี อักษรย่อ พ.’

และอีกสารพัดข่าวโคมลอยที่ถูกปล่อยออกไปทางโซเชียลต่างๆ แต่ละข่าวใส่สีตีไข่กันอย่างสนุก ข่าวไหนจริง ข่าวไหนเท็จก็ยากจะรู้ได้

มีเพียงเจ้าของอักษรย่อ พ. หรือชื่อจริงคือ พรพระพายเท่านั้นที่รู้ แม้เธอจะเข้มแข็งมากแค่ไหน แต่เจอเรื่องแย่ๆ รวมทั้งข่าวแย่ๆ ถาโถมเข้ามาใส่ราวกับพายุแบบนี้ มันก็พลอยทำให้อ่อนแอจนน้ำตาเอ่อได้เหมือนกัน

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่หนีหน้า เพราะยิ่งหนีข่าวมันก็ยิ่งห่างไกลความเป็นจริง สิ่งที่เธอจัดการหลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว นั่นคือการมานั่งแถลงข่าว ทั้งๆ ที่ยังสวมชุดไทยบรมพิมานสีขาวมันนี่แหละ...พีคดี

“พายพร้อมแล้วค่ะ พี่ๆ อยากถามอะไรก็เชิญถามได้เลย” พรพระพายเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงปกติ พร้อมกับกวาดสายตามองนักข่าวทุกคนที่อยู่ตรงหน้า แล้วหวนคิดย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ตอนนั้นเธอก็แค่พรพระพายหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง แต่พรหมลิขิตก็ชักพาให้เธอได้พบรักกับไฮโซหนุ่มสุดเพอร์เฟค แม้ตอนนั้นเธอจะยังเด็กเพราะอายุแค่สิบเจ็ดและเขาก็อายุมากกว่าเธอถึงสิบปี แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคเรื่องความรัก คบหาดูใจกันมาห้าปีกระทั่งเมื่อรักสุกงอมและเธอก็เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจึงได้เอ่ยปากขอเธอแต่งงาน แต่จะว่าไปหากพ่อกับแม่ของภาคินยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างมันอาจไม่เดินไปถึงวันวิวาห์ก็เป็นได้ นั่นเพราะรู้ว่าเธอแทบไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับเขาสักนิดเดียว

วันแต่งงานเป็นวันที่เธอนั้นมีความสุขมากที่สุด เป็นงานแต่งงานในฝันที่ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยถวิลหาและภาคินก็เข้าใจจึงเนรมิตทุกอย่างให้ แต่คืนส่งตัวเข้าหออยู่ๆ สามีตามกฎหมายของเธอก็เกิดหัวใจวายและเสียชีวิตในเวลาต่อมาที่โรงพยาบาล

นั่นคือปฐมบทแห่งความเป็น ‘หม้าย’ และอะไรหลายๆ อย่างมันก็เข้ามาเปลี่ยนวิถีชีวิตของพรพระพาย จากหญิงสาวที่ใช้ชีวิตธรรมดาๆ ต้องก้าวเข้าสู่สังคมไฮโซตามนามสกุลของสามีที่ห้อยท้ายชื่อของเธออยู่อย่างไม่อาจเลี่ยงได้ ที่ต้องทำแบบนั้นก็เพื่อแสดงให้ภาคินเห็นว่าเธอกำลังมีความสุขกับทุกอย่างที่เขาทิ้งไว้ให้

“พี่คิน” พรพระพายเอ่ยเรียกอดีตสามีด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา เธอใช้เวลาเยียวยาทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองเข้มแข็งถึงสามปีเต็ม แต่ความเป็นหม้ายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและทรัพย์สมบัติที่ตกมาเป็นของเธอหลังจากสามีเสียชีวิต มันยิ่งทำให้เธอกลายเป็นหม้ายสาวเนื้อหอม มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่แวะเวียนมาขายขนมจีบไม่ได้ขาด แต่เธอก็ไม่ลงเอยกับใครง่ายๆ กระทั่งเธอได้พบกับ…

ราเชน!

เขาคือรักครั้งใหม่ที่เข้ามาทำให้หัวใจเธอพองโต พรพระพายทดสอบราเชนอยู่นานว่าเขาจะมาไม้ไหน จะจริงใจหรือแค่ไก่กาหวังมาหลอกเหมือนผู้ชายคนอื่น แต่ในที่สุดราเชนก็เอาชนะใจเธอได้ รักที่คิดว่าใช่และตัดสินใจจะสละโสดอีกสักครั้งหลังคบหากันมาถึงสองปี พร้อมกับหวังสลัดคำว่าหม้ายทิ้งไปให้ไกล

สุดท้าย...เธอก็ทำไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าความเป็นหม้ายมันจะรักเธอไปไหน สลัดทิ้งก็ยังจะตามติดเป็นเงา แถมยังต้องเจ็บทั้งใจเสียทั้งหน้ากว่าครั้งแรกอีกต่างหาก เพราะครั้งนี้เจ้าบ่าวไม่ได้เสียชีวิตแต่เขาหนีหายเข้ากลีบเมฆ ไม่โผล่มาร่วมงานแต่งงานแม้แต่เงา มิหนำซ้ำยังไม่มีใครติดต่อเขาได้ทั้งนั้น มีเพียงจดหมายที่เขียนด้วยลายมือทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า แม้จะมีเพียงแค่ไม่กี่พยางค์ แต่มันกลับกรีดลึกลงในใจของพรพระพาย

‘เราคงแต่งงานกันไม่ได้...ลาก่อน’

“รู้สึกยังไงบ้างคะคุณพายที่เจ้าบ่าวยกเลิกงานแต่งงานเช้านี้” คำถามแบบไม่ถนอมน้ำใจคนฟังดังมาจากนักข่าวที่หวังแค่ได้ข่าวไปเขียนพาดหัวดังแว่วมาเข้าหูพรพระพายเข้าอย่างจัง

นั่นทำให้เธอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ อันที่จริงตั้งแต่รู้เรื่อง เธอนั้นอยากมุดพื้นโรงแรมหนีความอายด้วยซ้ำไป แต่ที่ไม่ทำเพราะถือว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิดที่ต้องหนีหน้าใครต่อใครแบบนั้น คนผิดคือผู้ชายโลเลเป็นไม้หลักปักขี้เลนนั่นต่างหาก

ไหนจะข่าวโคมลอยสารพัดที่เกิดขึ้นในขณะนี้ ซึ่งแต่ละข่าวมันฉุดให้เธอดิ่งลงเหวได้ทั้งนั้น ไม่มีข่าวไหนที่เป็นเรื่องจริงหรือเขียนให้กำลังใจเธอเลย บวกกับนักข่าวที่ยังอยู่กันครบแทบจะทุกสำนักแบบนี้ พรพระพายจึงตั้งโต๊ะแถลงข่าวมันเสียเลย

แม้จะรู้ว่าคำถามบางคำถามมันจะตอกย้ำเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ นักข่าวบางคนก็ยังขุดคุ้ยไม่จบไม่สิ้น สู้ฟังจากปากเธอเองแบบให้มันม้วนเดียวจบ และหลังจากนี้ถ้าสำนักข่าวที่ไหนยังเล่นข่าวนี้อยู่ เธอจะฟ้องให้ถึงที่สุด

“เสียใจค่ะ เสียใจมาก” น้ำเสียงของพรพระพายสั่นเทา เจอเรื่องช็อกแบบนี้ใครไม่เสียใจก็บ้าแล้ว ดีหน่อยที่เธอจิตแข็ง ไม่อย่างนั้นคงสติหลุดได้อาละวาดเหมือนคนบ้าแน่ๆ