รถของประธาน
ตอน 2
บทที่ 2
บทที่2
เจียงซวนหยวนโบกมือและชายคนหนึ่งนำกล่องของขวัญออกมาให้
“ซือฉิน วันนี้เป็นวันเกิดของเธอนี่ LV ใหม่ล่าสุดฉันให้เธอ!”
หนังจระเข้ทำด้วยมือ นี่มันมีมูลค่านับแสน! มีคนกล่าวขึ้น
“ขอขอบคุณ!”
เจียงเป่ยเฉินพูดด้วยหวังซือฉินไม่ตอบสักคำแต่ทว่าพอเจียงซวนหยวนมองของขวัญให้ หวังซือฉินกล่าว “ขอบคุณ” ทันที!
“ ซือฉิน วันนี้วันเกิดเธอเหรอ?”
จู่ๆเจียงเป่ยเฉินก็ตบหน้าผากของเขาและดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะนึกได้ ไม่น่าแปลกใจไม่แปลกใจเลยที่หวังซือฉินอยู่ในท่าทีแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้ามา วันนี้เขาอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อไปกับพ่อของเขาดังนั้นเขาจึงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะคิดถึงเรื่องอื่น ไม่แม่แต่จะสนใจว่าเป็นวันเกิดของจื่อชิง
“ ทำไมนายถึงจำวันเกิดแฟนนายไม่ได้ละ”
ทันใดนั้นเสี่ยวลี่ก็หัวเราะเยาะขึ้น “ฉันคิดว่านายไม่มีเงินสะอีก นายก็เลยตั้งใจที่จะลืมมันสินะ?”
“ซือฉินฉันจะออกไปซื้อให้เธอเดี๋ยวนี้… ”
“ไม่จำเป็น!”
ในที่สุดหวังซือฉินก็พูดขัดจังหวะเจียงเป่ยเฉิน เธอมองไปที่เจียงเป่ยเฉินเขาพูดออกมาเบาๆ “มาหาฉันนายมีอะไรหรอ?”
เจียงเป่ยเฉินกัดฟันและพูดออกมาว่า “พ่อของฉันต้องการเงินสำหรับการผ่าตัด… “
“อะไรนะ!”
“ นายจะยืมเงินจากซือฉินจริงดิ?”
เสี่ยวลี่พูดออกมา
“จื่อชิงกำลังจัดงานวันเกิดของเธอ ไม่เพียงนายจะไม่ให้ของขวัญเธอ นายยังจะมีหน้ามาขอยืมเงินอีกหรอ”
เสี่ยวลี่กอดอกของเธอและพูดออกมาด้วยความดูถูก
“ซือฉินให้ฉันยืมก่อนได้ไหมแล้วฉันจะจ่ายคืนให้เธอแน่นอน!”
ใบหน้าของเจียงเป่ยเฉินร้อนขึ้น ตั้งแต่โตมาเขายังไม่เคยยืมเงินใครสักคนและนี่เป็นครั้งแรกและเขาก็ยืมเงินจากแฟนของเขา
เจียงซวนหยวนที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะ “เจียงเป่ยเฉิน เจียงเป่ยเฉิน นายยังมีหน้ามาของยืมเงินผู้หญิงอีกหรอ”
“นอกจากนี้แม้ว่าเธอจะให้นายยืม แต่นายสามารถจ่ายได้หรอ”
“ ตอนนี้ใครๆก็รู้แล้วว่าพ่อของนายเป็นหนี้ธนาคารหลายสิบล้าน นายจะเอาเงินที่ไหมมาจ่ายคืน”
“ นายเป็นเป็ดหรอ?”
เจียงซวนหยวนหัวเราะเยาะ
เจียงเป่ยเฉินกำหมัดแน่น เมื่อเขามาที่บ้านตระกูลหวังและเห็นพวกเหล่านี้เขารู้ตัวทันทีว่าเขาจะต้องอับอายและถูกหัวเราะเยาะ แต่เขาสนใจแค่ หวังซือฉิน เท่านั้น และหวังซือฉินไม่เคยพูดอะไรเลยกับเขาตั้งแต่ต้นจนจบ
เขาผิดหวังอย่างมาก
“ซือฉินอาการของพ่อของฉันไม่ดีเลย ลุงหวังบอกให้มาหาเธอ ได้โปรดเธอช่วยฉันได้ไหม!”
หลังจากพูดจบใบหน้าของ เจียงเป่ยเฉิน ก็ร้อนระอุตั้งแต่เด็กเขาไม่เคยอ่อนน้อมถ่อมตนเท่านี้มาก่อน
เสี่ยวลี่เม้มริมฝีปาก“ทำไม เป็นอะไรเหรอ?”
“นายกลัวว่าซือฉินจะไม่ให้นายยืมเงินสินะ นายเลยอ้างลุงหวัง ว่าลุงหวังบอกให้นายมาขอกับซือฉิน”
“ นี่นายยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า!”
สิ่งที่เธอพูดเห็นได้ชัดว่าเป็นการเพิ่มเชื้อเพลิงลงไปทำให้เกิดความแตกแยก แน่นอนว่าหวังซือฉืนก็มองเขาด้วยความรังเกียจและสีหน้าผิดหวังก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ
“ซือฉิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น… ”
“นายไม่จำเป็นต้องพูดอะไร!”
หวังซือฉินหันกลับไปที่บ้านพักและหยิบธนบัตรสองแสนมา
“พ่อของฉันโทรมาและบอกให้ฉันเตรียมสิ่งนี้ไว้!”
“ ฉันให้ได้ แต่ฉันอยากจะบอกนายให้ชัดเจน!”
“ตั้งแต่วันนี้เราเลิกกัน!”
“ครอบครัวของคุณไม่มีอะไรเหลือแล้ว หวังซือฉิน คนเก่าได้ตายไปแล้ว และฉันจะไม่ยอมแต่งงานกับคนยากจนอย่างนาย!”
หวังจื่อชิงยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจราวกับขุนนางมองลงไปที่พวกทาส เจียงเป่ยเฉินมองไปที่หวังซือฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือสิ่งที่หวังซือฉินพูด
“เอาเงินนี่ไป!”
หวังซือฉินโยนเงินลงบนพื้น ในขณะเดียวกันหัวใจของเจียงเป่ยเฉินก็ร่วงหล่นไปที่พื้นเช่นกัน เขาอยากที่จะหันหลังกลับและออกไปทันที แต่เมื่อนึกถึงความต้องการเงินด่วนของพ่อเขาก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงและเอื้อมมือที่สั่นเทาอยู่ออกไป แต่ในตอนนี้เขาไม่ได้คาดคิดว่าเจียงซวนหยวนจะมาคว้าเงินไปก่อนเขา
“ เอามาให้ฉัน!”
เจียงเป่ยเฉินคำรามและรีบวิ่งขึ้นไป แต่เหล่ารุ่นที่สองก็เตะเขาลงไปกองกับพื้น
“นายต้องการมันไหม?”
เจียงเป่ยเฉินถูกคนสองคนกดเขาลงกับพื้นและเขียงซวนหยวนกระทืบหัวของเจียงเป่ยเฉินด้วยเท้าของเขา
“ถ้าแกเห่าเหมือนหมาสักสองครั้งฉันจะคืนเงินให้แก!”
“เห่า!”
“โฮ่ง โฮ่ง… ”
“ฮ่าฮ่า!”
ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันหัวเราะ
ดวงตาของหวังซือฉินเต็มไปด้วยความดูถูก ผู้ชายที่ไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ไม่สมควรที่จะเป็นแฟนของเธอ
“เห่าดังๆ!”
เจียงซวยหยวนยิ้มด้วยสีหน้าภูมิใจแล้วพูดว่า “เจียงเป่ยเฉินมันเป็นหมา!”
“เจียงเป่ยเฉินมันเป็นไอ้ลูกหมา!”
เจียงเป่ยเฉินอยากที่จะร้องไห้ออกมา เขาต้องการเงิน เขาต้องการเงินนี้จริงๆ! …
ด้วยความอัปยศอดสูที่ตัวเองถูกเยาะเย้ยเขาจึงรีบวิ่งไปโรงพยาบาลพร้อมกับเงิน ตราบเท่าที่เขาสามารถช่วยพ่อของเขาได้ทุกอย่างมันก็คุ้มค่า! อย่างไรก็ตามเมื่อกลับมาที่โรงพยาบาลกลุ่มแพทย์และพยาบาลกำลังทำงานเร่งรีบอยู่ในวอร์ด
“ อะดรีนาลีนห้าร้อยมิลลิกรัม!”
“เตรียมช็อตไฟฟ้า!”
“เพิ่มเป็น 300 จูลทำอีกครั้ง!”
ปี๊ดด… ขณะที่คลื่นไฟฟ้าหัวใจกลายเป็นเส้นตรงบนหน้าจอเจียงเป่ยเฉินเฝ้าดูหมอถอดปลั๊กท่อออกซิเจนของพ่อของเขาและค่อยๆคลุมด้วยผ้าขาว
“ขออภัยด้วยเราทำดีที่สุดแล้ว!”
“เป็นไปได้ไง พ่อผมตายแล้วหรอ!”
“ หมอแกคงกลัวว่าฉันจะไม่มีเงินรักษาหรอ!”
“ ต้องเป็นแกสินะ!”
เจียงเป่ยเฉินคลุ้มคลั่งกำไปที่คอเสื้อหมออย่างรุนแรง!
…
เจียงเป่ยเฉินแหงนหน้ามองท้องฟ้าและน้ำตาก็ร่วงหล่นเป็นสาย
งานศพของพ่อ
เจียงเป่ยเฉินไม่ได้แจ้งให้ใครทราบเพราะไม่ต้องการให้ใครมาดูถูกเขาและพ่อ ในวันที่ฝังศพพ่อของเขาจู่ๆก็มีคนกลุ่มหนึ่งเหยียบเขาไว้บนหลุมศพพ่อของเขา
“เสี่ยวเยียจง แกก็เหมือนพ่อของแก!”
“ เดิมทีข้าอยากจะจับทรมานแกอย่างดี แต่แกก็ตายสะก่อนแบบนี้มันน่าเสียดายจริงๆ!”
รอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของชายคนนั้น
“แกเป็นใคร?”
เจียงเป่ยเฉินเบิกตากว้างและทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง เขาอดไม่ได้ที่จะโพล่งออกไป “แกคือ กวังฮุยกรุ๊ป หรอ?”
“ มึงหลอกพ่อกู!”
“ ทำไมทำแบบนี้!”
ดวงตาของ เจียงเป่ยเฉิน แตกออกและตอนนี้ครอบครัวของเขาถูกทำลายและถูกสังหารโดย กวังฮุยกรุ๊ป
“ทำไม?”
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ
“เพราะคางคกอย่างพ่อของแก คิดจะกินเนื้อหงส์ เขาไปยุ่งกับผู้หญิงที่ไม่ควรและให้กำเนิดแกไงละ!”
“สำหรับพวกนั้นแกเป็นเพียงความอัปยศ!”
“ตอนนี้แกก็ควรจะลงไปอยู่กับพ่อของแกด้วย!”
รอยยิ้มที่โหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายคนนั้นและลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเขาก็จับตัวเจียงเป่ยเฉินลงไปในกระสอบ กระหน่ำ! ทุบตีเจียงเป่ยเฉิน และจับเขาโยนลงไปในน้ำ
สติค่อยๆพร่าเลือน
“นายพลเด็กคนนี้อยู่ในน้ำนานเกินไปฉันเกรงว่าเขาจะไม่รอด!”
เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น “เมื่อเราพบเขาแล้วจงนำเขากลับไปที่บ้านการจะรอดหรือไม่ขึ้นอยู่กับความดวงของเขาเอง!”
ในยามพระอาทิตย์ตกดินเรือสำราญกว้างหลายสิบเมตรเคลื่อนตัวช้าๆไปตามแนวชายฝั่ง
คุณอาจจะชอบ
