จากรัก สู่ความแค้น: การล่มสลายของเขา

แววตาที่อ่านไม่ออก—ความสับสน หรืออาจจะเจ็บปวด—ฉายผ่านใบหน้าของภาคินก่อนที่เขาจะซ่อนมันไว้ใต้ความมั่นใจตามปกติ

"ก็ดี" เขาพูด ฝืนยิ้ม "เดี๋ยวพี่จะให้คนเตรียมห้องแขกให้ฮันนี่" จากนั้นเขาก็หันไปหาเธอและเริ่มแจกแจงความชอบของเธออย่างละเอียดจนน่ารำคาญ "เขาชอบผ้าปูที่นอนผ้าไหม กลิ่นลาเวนเดอร์ และดื่มเฉพาะน้ำแร่จากแหล่งน้ำพุในอิตาลีเท่านั้น อย่าลืมให้ห้องครัวตุนของไว้ด้วย"

ฉันฟัง หัวใจของฉันกลายเป็นก้อนหินที่เย็นและหนักอึ้งในอก เขาจำความชอบไร้สาระของเธอได้ทุกอย่าง แต่เขาคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฉันชอบดื่มกาแฟหรือชาในตอนเช้า

"ฉันมีงานต้องทำ" ฉันพูด พลางหันหลังจะออกจากห้อง สตูดิโอสถาปัตยกรรมของฉันเป็นที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวในบ้านแห่งคำโกหกนี้

"ปริม!" เสียงของฮันนี่หวานเลี่ยนจนน่ารังเกียจ "อย่าเพิ่งไปสิ อยู่คุยกับฉันก่อน"

ภาคินโอบแขนรอบตัวเธอ ปลอบโยน "อย่าไปสนใจเขาเลยฮันนี่ เขาเอาแต่หมกมุ่นกับงาน" แล้วเขาก็มองมาที่ฉัน น้ำเสียงแข็งขึ้น "ปริม ทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีหน่อย ฮันนี่เป็นแขกของเรานะ"

เขาพูดราวกับว่ากำลังพูดถึงคนแปลกหน้า ไม่ใช่ผู้หญิงที่เป็นภรรยาลับๆ ของเขา ผู้หญิงที่กำลังจะนอนบนเตียงของเขา เขาคาดหวังให้ฉัน ซึ่งเป็นตัวแทน ต้องคอยเอาอกเอาใจตัวจริงอย่างสง่างาม

ความขมขื่นมันแหลมคมจนแทบจะทำให้ฉันสำลัก ฉันจำได้ตอนที่เราย้ายเข้ามาในบ้านนี้ครั้งแรก เขาอุ้มฉันข้ามธรณีประตู กระซิบคำสัญญาว่าจะรักและปกป้องฉันไปตลอดชีวิต เขาสาบานว่าจะไม่มีใครทำร้ายฉันได้

คนโกหกสิ้นดี

"คุณพูดถูก" ฉันพูด เสียงสงบนิ่งจนน่ากลัว "ฮันนี่เป็นแขกของคุณ คุณควรจะไปจัดห้องให้เธอเอง"

ฉันเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบ

ฮันนี่ทำเสียงเหมือนเจ็บปวดเล็กน้อย "ภาคินคะ เขาใจร้ายกับฮันนี่จัง"

"ก็แค่อารมณ์แปรปรวนน่ะ" ฉันได้ยินเขาพูด เสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู "เขาแค่ถูกพี่ตามใจจนเคยตัว ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพี่คุยกับเขาเอง คืนนี้เธอนอนห้องพี่กับพี่ก็ได้"

ฉันไปถึงสตูดิโอแล้วปิดประตู เสียงหัวเราะเบาๆ ของพวกเขาดังก้องไปตามโถงทางเดิน ฉันพิงประตูไม้เย็นๆ ดวงตาร้อนผ่าวด้วยน้ำตาที่ฉันปฏิเสธที่จะให้มันไหลออกมา

ฉันไม่ใช่ภryaa ฉันไม่ใช่แม้กระทั่งเมียน้อย ฮันนี่คือภรรยาที่จดทะเบียนในกองทุนทรัสต์มานานหลายปี ฉันคือคนที่มาทีหลัง คือคนที่ถูกใช้ประโยชน์

ในเรื่องนี้ ฉันคือเมียน้อย

ฉันเช็ดน้ำตาแล้วยืดตัวตรง ฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อเขาอีกต่อไป

ต่อมา ฉันอยู่ในศาลเล็กๆ ของครอบครัวที่ฉันจัดไว้ในมุมสงบของห้องสมุดใหญ่ วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของคุณยายของฉัน ท่านเป็นครอบครัวเดียวที่ฉันเคยรู้จักจริงๆ เป็นคนที่เลี้ยงดูฉันและสนับสนุนความหลงใหลในสถาปัตยกรรมของฉัน

เสียงแตกดังลั่นจากโถงทางเดินทำให้ฉันสะดุ้ง

ฉันรีบวิ่งออกไปเห็นฮันนี่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้ายิ้มเยาะ ที่พื้นตรงเท้าของเธอคือเศษกระเบื้องเคลือบของโถที่บรรจุอัฐิของคุณยายฉัน เถ้ากระดูกสีเทาหยาบๆ กระจายเกลื่อนพื้นขัดมัน

เธอทำมันโดยเจตนา ดวงตาของเธอสบกับฉัน และรอยยิ้มเยาะก็กว้างขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันอย่างผู้ชนะ

ความโกรธที่ร้อนระอุอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนพลุ่งพล่านขึ้นมาในตัวฉัน โดยไม่คิด ฉันพุ่งเข้าไปข้างหน้าและฝ่ามือของฉันก็กระทบกับแก้มของเธอเสียงดังเพียะ

"กล้าดียังไง!" ฉันกรีดร้อง เสียงแหบพร่าด้วยความเจ็บปวดและเดือดดาล "ท่านตายไปแล้ว! ท่านไปทำอะไรให้เธอ!"

ภาคินวิ่งมาเมื่อได้ยินเสียงเอะอะ เขาเห็นฮันนี่ รอยแดงปรากฏบนแก้มของเธอ น้ำตาไหลอาบหน้า

"คุณปริม ฮันนี่ขอโทษ!" ฮันนี่ร้องไห้ เสียงน่าสงสาร "ฮันนี่แค่ดูมันเฉยๆ แล้วมันก็ลื่นหลุดมือ ฮันนี่จะชดใช้ให้! ฮันนี่จะซื้อใบใหม่ให้!"

ภาคินไม่แม้แต่จะมองฉัน เขารีบไปอยู่ข้างฮันนี่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่มุ่งมาที่ฉันทั้งหมด เขากระแทกฉันกลับอย่างแรง

"เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ!" เขาสวนกลับ ปกป้องฮันนี่ไว้อย่างหวงแหน

"เธอทำมันโดยเจตนา!" ฉันตะโกน ชี้ไปที่กองเศษซากบนพื้นด้วยนิ้วที่สั่นเทา "นั่นมันอัฐิของคุณยายฉันนะ!"

ภาคินเหลือบมองพื้น แล้วมองกลับมาที่ฉัน ดวงตาเย็นชา "มันก็แค่แจกันแตก ปริม อย่าทำตัวดราม่า"

เขาลืมไปแล้ว เขาลืมไปว่าวันนี้เป็นวันครบรอบที่ท่านเสียชีวิต เขาเคยยืนอยู่กับฉันในงานศพของท่าน จับมือฉัน และสาบานต่อหน้าหลุมศพของท่านว่าจะดูแลฉันตลอดไป คำโกหกอีกแล้ว

"คุณอยากให้ฉันขอโทษเหรอ?" ฉันถาม เสียงต่ำจนน่ากลัว "ขอโทษเรื่องอะไร? ที่ปกป้องความทรงจำของคุณยายฉันเหรอ?"

"อย่าทำตัวมีปัญหา" เขาตวาด ความอดทนของเขาหมดลง เขามองฉันเป็นอุปสรรค เป็นปัญหาที่ต้องจัดการเพื่อที่เขาจะได้ปลอบโยนคนรักตัวจริงของเขา

เขาตัดสินใจลงโทษฉัน เขาคว้าแขนฉันแล้วลากไปตามโถงทางเดินไปยังห้องเก็บของเล็กๆ ที่ไม่มีหน้าต่างในห้องใต้ดิน

"เธอจะอยู่ในนี้จนกว่าจะเรียนรู้ที่จะเชื่อฟัง" เขาพูด เสียงเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง

เขารู้ว่าฉันกลัวที่แคบ เป็นบาดแผลในวัยเด็กที่ฉันเคยสารภาพกับเขาในช่วงเวลาที่เปราะบาง เขากำลังใช้ความกลัวที่ลึกที่สุดของฉันมาต่อต้านฉัน

ขณะที่เขาผลักฉันเข้าไปในความมืด ในที่สุดฉันก็เข้าใจ ฉันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวเขา ฉันไม่ใช่แม้กระทั่งแขก ในบ้านหลังนี้ ในชีวิตของเขา ฉันเป็นนักโทษ เป็นคนนอกที่สามารถถูกลงโทษและทิ้งขว้างได้ตามใจชอบ

ประตูหนักๆ ปิดลง และเสียงล็อคก็ดังขึ้น ปิดตายฉันไว้ในความมืดที่น่าอึดอัด