ขอเป็นคนของใจ

"ยายมะลิฮักยายหลายเด้อ ปานได๋ยายสิไซ่โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่มะลิซื้อให้จักเถื่อ อ้ายสิงห์เลาสมัครเฟซสมัครไลน์ไว้แล้ว เวลาเว้าเฮาจั่งสิได้เห็นหน้ากัน มะลิอยากคุยแบบเห็นหน้ายายแหม คิดฮอดยายล๋ายหลาย" (ยายมะลิรักยายมากนะ เมื่อไหร่ยายจะใช้โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่มะลิซื้อให้สักที พิสิงห์แกสมัครเฟซสมัครไลน์ไว้แล้ว เวลาคุยกันจะได้เห็นหน้ากัน มะลิอยากคุยแบบเห็นหน้ายายจัง คิดถึงยายมากเลย) มะลิอ้อนผู้เป็นยายออกไปตามสายอีกครั้ง เมื่อหญิงสูงวัยนั้นไม่ยอมใช้สมาร์ตโฟนเครื่องใหม่

"จักแม่นโทรศัพท์อีหยังน้อ เห็นแต่ซุมเด็กน้อยผู้บ่าวผู้สาวมันพากันนั่งเขี่ยอยู่เบิ้ดมื่อ ยายคือสิเขี่ยบ่อเป็นดอก" (ไม่รู้ว่าโทรศัพท์อะไร เห็นแต่เด็กหนุ่มเด็กสาว นั่งจิ้มกันทั้งวัน ยายคงจะจิ้มแบบนั้นไม่เป็นหรอก) คำพูดของยายทำให้อารียานั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อเธอกำลังนึกถึงใบหน้าและแววตาของผู้เป็นยาย แม้จะจากมาไกล แต่หัวใจของเธอยังคงรักและห่วงใยคุณยายเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้ว่าเธอจะกลายเป็นดาราดังแล้วก็ตาม แต่ความเป็นอารียาหญิงสาวจากต่างจังหวัด ก็ไม่เคยถือตัว ว่าตนนั้นเป็นดาราแนวหน้าของเมืองไทย

แต่ทว่าในเวลานี้นั้น คนที่แอบมองซุ่มอยู่ข้างรั้ว ถึงกับทำหน้าบึ้งตึง เมื่อกวินกำลังคิดว่าแม่ดาราสาวของเขา คงกำลังคุยกับคนของใจอยู่แน่นอน มารียาถึงมีอาการและสีหน้าที่แสดงออกมาราวกับว่ามีความสุขล้นเหลือแบบนั้น เธอจะรู้ไหมว่าคนที่แอบมองกำลังน้อยใจ และท้อใจกับการที่เขาแอบตามเธอมาเป็นแรมปี

ท่ามกลางความสงสัยที่เกิดขึ้นภายในใจ ทำให้ชายหนุ่มนั้น ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนลงไป ด้วยการปืนข้ามรั้วเข้าไปในบ้านของมารียา เมื่อหัวใจของเขาไม่สามารถหยุดรักเธอได้ ไม่ว่าเธอจะผลักไสไล่ส่งยังไงเขาก็จะไม่ไป เมื่อเธอคือคนของใจ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น วันนี้จะขอคุยกับเธอให้รู้เรื่อง

ตุ๊บ! กวินกระโดดลงจากรั้ว แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไป มารียายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนในสวนหย่อมหน้าบ้าน เธอวางสายจากผู้เป็นยายแล้ว ก่อนจะนั่งใจลอยนึกถึงวันคืนที่ผ่านมา ความลำบากที่ยายพยายามหายืมเงินมา เพื่อส่งเสียให้เธอได้เรียนหนังสือ บางวันนั้นแทบจะไม่ได้เงินไปโรงเรียนด้วยซ้ำ แต่วันนี้เธอพอจะตั้งตัวได้ มีเงินมากมายกว่าที่คาดคิดเอาไว้ แต่มารียากลับไม่มีความสุขเลยในชีวิต เมื่อเธอนั้นไม่มีคุณยายอยู่ข้างๆ เหมือนวันคืนที่ผ่านมา

"ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ" กวินเดินเข้าไปใกล้ พร้อมกับกระซิบเบาๆ ที่ข้างใบหูของมารียาจากทางด้านหลัง

"ว้าย! นี่คุณเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วเลิกตามตอแยฉันสักทีรำคาญ" อารียาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ เมื่อกวินเข้ามาในบ้านของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต

"ผมปืนรั้วเข้ามา แล้วคุยโทรศัพท์กับใคร ทำไมถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บอกมามันเป็นใคร!" กวินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว เขาจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าไม่ควรใช้น้ำเสียงและกิริยาแบบนี้กับเธอ

"ฉันจะคุยกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ ที่สำคัญเราไม่ได้เป็นอะไรกัน และฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงในสต็อกของคุณ กรุณาเข้าใจด้วย" มารียาเองก็โวยวายออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ ที่กวินนั้นกำลังทำตัวราวกับว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอ

"ใช่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน! ถ้าอย่างนั้นมาลองเป็นไหมล่ะ มานี่!" กวินพูดพร้อมกับฉุดข้อมือมารียาลุกขึ้นมา แล้วลากเธอเข้าไปในบ้าน "คุณจะทำอะไร ปล่อยนะ ปล่อยฉันสิ ถ้าไม่ปล่อยฉันจะตะโกนให้คนมาช่วย" มารียาพูดพร้อมกับพยายามแกะมือกวินออก แต่มันกลับไร้ผล เมื่อมือแกร่งของกวินรัดแน่นจนเป็นรอยแดง

"คุณกล้าตะโกน ก็ลองดูสิ ทุกคนจะได้แห่มาดูแม่ดาราสาวกับข่าวฉาวโฉ่" คำพูดของกวิน กำลังตอกย้ำไปที่หัวใจของมารียา เมื่อเธอกำลังคิดว่าสาเหตุที่เขาผ่านเข้ามานั้นแค่นึกสนุก เพียงเพื่อต้องการทำร้ายเธอ ที่ไม่ยอมพลีกายให้กับเขาไปง่าย ๆ เหมือนดั่งผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ดองอยู่ในสต็อกของเขา

ตุ๊บ!

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ ทำบ้าอะไร ที่บ้านไม่มีใครรักหรือไง ถึงได้ทำตัวเรียกร้องความสนใจใครเขาไปทั่ว" มารียาพูดพร้อมกับลูบลงไปที่สะโพกตัวเองไปมา แม้โซฟาจะนุ่ม แต่แรงผู้ชายที่เขาทุ่มเธอลงมานั้นไม่เบาเลย

"ผมขอโทษเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ไหนดูซิ" กวินพูดพร้อมกับย่อตัวลงไปคุกเข่ากับพื้น แล้วเอามือลูบลงที่สะโพกของมารียา

เพียะ! ฝ่ามือเรียวตีลงที่ต้นแขนของกวินอย่างแรง เมื่อสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังทำนั้น ไม่ต่างอะไรกับว่าเขากำลังลวนลามเธออยู่

"โอ๊ะ! คุณตีผมทำไมเนี่ย เจ็บนะ คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง" กวินพูดออกมาราวกับว่า อารียาล้มลงไปกองกับโซฟาเอง ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเขาคือต้นเหตุให้เธอต้องเจ็บตัว

"ถามจริงเถอะ ก่อนจะพูดอะไรใช้สมองกรองก่อนไหม ที่ฉันต้องเจ็บตัวเนี่ย เพราะใคร! กลับบ้านคุณไปได้แล้ว ฉันต้องการพักผ่อน"

แต่ดูเหมือนคำพูดของมารียาจะไม่เป็นผล เมื่อกวินลุกขึ้นไปนั่งที่โซฟาข้างๆ เธอ ชายหนุ่มกลับนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าไปมา เขาทำราวกับว่าเป็นบ้านของตน แถมยังนั่งหูทวนลมไม่สนใจคำพูดของเธอเลยสักนิด