วิวาห์ครั้งใหม่กับพ่อหนุ่มเศรษฐีแสนร้ายกาจ

“คุณเสี่ยวชิ หลักฐานที่ว่าคุณยูโดนสามีนอกใจได้มาแล้วครับ”

ในสนามกอล์ฟ ชายหนุ่มที่กำลังเตรียมจะตีกอล์ฟหยุดการเคลื่อนไหว รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“เอาไปให้เธอดูสิ”

เขาแทบจะจินตนาการได้ถึงใบหน้าสวยงามที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ ใบหน้าที่งดงามราวกับดอกไม้ที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตา

นั่นทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

เขาคลายปกเสื้อออกเล็กน้อย ก่อนจะตีกอล์ฟ ลูกกอล์ฟสีขาวลอยขึ้นไปในอากาศ วาดเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบ

เด็กเก็บลูกกอล์ฟตะโกนด้วยความตื่นเต้น “ตีลงหลุมในครั้งเดียว!”

เสี่ยวชิยิ้มอย่างพอใจ ส่งไม้กอล์ฟให้เด็กเก็บลูกกอล์ฟ

“สองล้านบาท แจกให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่เลย”

เสียงโห่ร้องเรียกชื่อเสี่ยวชิดังก้องขณะที่เขาเดินจากไป

คืนนั้น ขณะที่เสี่ยวชิกำลังดูแผนงานในห้องทำงาน ผู้ช่วยของเขารีบเข้ามา

“คุณเสี่ยวชิ...”

เขาไม่ยกสายตาขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? ครอบครัวฮันมีเรื่องหรือ?”

“ส่งคนไปดู อย่าให้เธอโดนเอาเปรียบ”

“ไม่ใช่!” ผู้ช่วยทำหน้าตึงเครียด “คุณยูไปที่ลมใต้แล้วครับ!”

เขาปิดแฟ้มรวดเร็ว

“เธอมีข้อจำกัดทางร่างกาย ไปคลับกลางคืนทำไม?”

เสี่ยวชิถอดแว่นออก เดินหน้าตึงออกจากห้อง

ผู้ช่วยรีบตามไป “ลมใต้ไม่ได้มีแค่คลับกลางคืนนะครับ”

เสี่ยวชิหยุดกึก มองไปยังภาพใหญ่สุดทางเดิน

ในภาพ ยู หยุนหนิง อายุสิบแปดปี สวมชุดบัลเล่ต์ เต้นรำใต้แสงไฟ ราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากฟ้า งดงามจนทำให้ใจเต้นแรง

เขาขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?

ที่ “ลมใต้” ในห้องวีไอพี ยู หยุนหนิงนั่งอย่างสงบ

เก้าอี้ล้อเลื่อนที่เธอนั่งเหมือนกรงเหล็กที่กักขังร่างกายที่ไม่มีวันยืนขึ้นได้ และจิตวิญญาณที่เหี่ยวเฉาลงเรื่อยๆ

ไม่ จนกระทั่งคืนนี้เธอยังรู้สึกมีความสุข

แม้ขาจะพิการ แต่ก็ยังมีสามีที่รักเธอ แต่คลิปวิดีโอนั้นช่างเหมือนตบหน้าเธออย่างแรง!

ในคืนเดียว เธอสูญเสียทั้งคนรักและเพื่อนที่ดีที่สุดไปพร้อมกัน!

เธอปิดหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาแห้งผากจนไม่มีน้ำตาให้ไหลอีก

ประตูห้องเปิดออก เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

ยู หยุนหนิงนั่งตัวตรง หลังตั้งตรง

“โซอี้บอกเธอถึงสิ่งที่ฉันต้องการแล้วใช่ไหม”

คนด้านหลังไม่พูดอะไร มือของเธอกดลงบนที่วางแขนเล็กน้อย

“ฉันจะให้เงินเธอ เรื่องคืนนี้ต้องเก็บเป็นความลับอย่างเคร่งครัด ไม่อย่างนั้น...ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ปล่อยเธอไป”

เธอรู้สึกหงุดหงิดใจที่เสียงของเธอนุ่มนวลเกินไป แม้แต่จะข่มขู่ก็ยังไม่มีน้ำหนัก

ตอนนั้นมือหนึ่งวางบนไหล่ของเธอ

ยู หยุนหนิงแข็งทื่อทั้งตัว!

มือนั้นเลื่อนจากไหล่ไปที่คางของเธอ พลางลูบเบาๆ

มือใหญ่นั้นแห้งและอบอุ่น แต่ฝ่ามือที่หยาบกร้านทำให้เธอรู้สึกเจ็บ

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธอควรจะดูแลมือตัวเองให้ดีกว่านี้นะ”

มือนั้นหยุดนิ่ง

ยู หยุนหนิงสูดลมหายใจลึก หยิบผ้าปิดตาจากกระเป๋ามาสวม

อย่างน้อยเธอก็จะไม่เห็นสายตาดูถูกที่มองขาของเธอ

นอกจากนี้ ความสัมพันธ์ชั่วคราว เธอไม่อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร เธอแค่อยากแก้แค้น

“เริ่มได้แล้ว”

เสี่ยวชิเผชิญกับพายุมามากมาย แต่ตอนนี้หัวใจของเขากลับเต้นตึกตักไม่หยุด

เขาเดินอ้อมมาด้านหน้า และก็ต้องหัวเราะทั้งน้ำตา

กบเขียวที่น่ารักบนผ้าปิดตาจ้องมองเขาตรงๆ

เธอชอบของแบบนี้เหรอ? ดูเหมือนว่าเขายังไม่รู้จักเธอดีพอ

ยู หยุนหนิงกำลังตื่นเต้น แล้วผ้าปิดตาก็ถูกถอดออก

“เธอทำอะไร?”

“คุณผู้หญิง กบนั่นไม่โรแมนติกเลย”

เสียงของเขาแผ่วเบาและไพเราะ เหมือนเสียงเบสของเปียโน ฟังดูมั่นคง

เธอรู้สึกสงสัย โซอี้บอกว่าจะหาเด็กหนุ่มที่สะอาดให้เธอนี่นา? ยังไม่ทันคิดอะไรต่อ

ผ้าเช็ดหน้าที่นุ่มนวลก็ปิดตาเธออีกครั้ง

เธอได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมกลิ่นเฟิร์นที่มีกลิ่นแข็งแรงและเข้มแข็ง

“รสนิยมของเธอก็ดีนะ”

“ขอบคุณที่ชม”

ถัดไปเธอถูกอุ้มขึ้นวางบนเตียงนุ่มๆ

ยู หยุนหนิงตื่นตระหนก เธอได้ยินว่ามันเจ็บ

เธอคิดว่าเขาจะถอดเสื้อก่อน แต่สิ่งที่มาถึงก่อนคือริมฝีปากของเขา

เขาจูบอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม มีความรู้สึก...ศรัทธาที่บอกไม่ถูก

ไม่เหมือนกับครั้งแรกที่เธอถูกจูบตอนอายุสิบแปด รุนแรงจนปากเธอแตก

แต่วันนั้นมันมืดเกิน เธอจึงไม่รู้ว่าเขาเป็นใครจนถึงวันนี้

ความคิดที่ล่องลอยถูกดึงกลับด้วยมือที่ยกชายกระโปรงขึ้น เธอเตรียมพร้อมรับความเกลียดชัง แต่เขากลับพูดด้วยความชื่นชม

“สวยจัง”

สวยเหรอ? จะสวยได้ยังไง ? รอยแผลที่ขานั้นน่าเกลียดมาก

เธอกลัวจนเสียงสั่น “เธอไม่คิดว่าแผลเป็นเหมือนตัวหนอนเหรอ?”

“ไม่เลย มันสวยเหมือนกิ่งก้านของกุหลาบที่เบ่งบาน”

แล้วเขาก็จูบกิ่งก้านนั้น