เจ้าสาวชั่วคราว

แต่ความเป็นจริง ไม่มีใครผ่าตัดเปลี่ยนนิสัยใหม่ได้ ไม่มีหมอคนไหนสามารถทำได้ หล่อนเลยยังมีนิสัยไม่ดีให้เพื่อนร่วมงานพากันอ่อนระอาใจ

นี่หากไม่มีเส้นใหญ่จริงๆ หล่อนคงอยู่ที่นี่ไม่ได้

“ซองผ้าป่าเหรอ”

นวลฉวีเอ่ยถาม หน้านี้ยังไม่ออกพรรษา ยังไม่ใช่หน้ากฐิน แต่ผ้าป่าสามารถทำได้ทั้งปี คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีก ทอดผ้าป่าตอนนี้มีหลายอย่าง ทอดผ้าป่าหนังสือ ทอดผ้าป่ายารักษาโรค เรียกว่าสามารถทำได้หมด

“เปล่า” ดารารายตวัดเสียงห้วนขึ้นแล้วมองค้อนๆ “ซองการ์ดงานหมั้นฉัน”

นวลฉวีทำตาโต

“ไม่เชื่อล่ะสิ ว่าฉันจะหมั้น”

“เชื่อจ้ะ เชื่อ”

นวลฉวีรีบบอก ไม่อยากมีเรื่องกับคนคนนี้ ดารารายไม่น่ารักพอจะพูดคุยด้วยจริงใจเลย ต้องเสแสร้งตามดารารายทำให้ตัวเองต้องพลอยเสียนิสัยไปด้วย เธอไม่ชอบเรื่องแบบนี้ ไม่ชอบให้ตัวเองต้องทำตัวเป็นคนไม่ดี เป็นหุ่นชักตามคนอื่น

แย่...เสียความรู้สึก

เธอรู้ว่าดารารายไม่เคยจริงใจ เธอไม่อยากคบหากับดาราราย

ตอนนี้ทำงานอยู่แผนกเดียวกัน แต่อยู่คนละมุมของห้อง ไม่อยากเข้าใกล้ สายตาของดารารายมักจะคอยจับผิดหาเรื่องและยังช่างนินทาช่างว่าร้ายคนอื่นเสมอ

“หมั้นเดือนนี้ และรอฤกษ์แต่ง”

“จ้ะ” นวลฉวีจะเอ่ยคำใดดีกว่าคำนี้

“ไม่อยากรู้หรือว่าคู่หมั้นของฉันเป็นใคร”

นวลฉวียิ้มๆ “คงเป็นคนดังและรวย”

เธอตอบตามจริง แต่ดารารายรู้สึกเหมือนโดนแดกดันก็ออกอาการเหมือนของขึ้น สวนกลับมาทันที

“ไม่จำเป็นต้องดังหรือรวย แค่กายและหัวใจของเขาเป็นของฉันหมดเท่านั้นเอง”

ทำไมดารารายพูดจาแย่มากมาย

เธอถามตัวเอง...เป็นความแย่ที่เธอแทบจะรับไม่ได้

“ฉันรับการ์ดไว้แล้วกัน” นวลฉวีตัดบท

“ไม่เปิดดูหน่อยหรือ”

“ไว้ค่อยดู”

“แต่ฉันอยากให้เธอดูเดี๋ยวนี้” เสียงเหมือนบังคับกัน

นวลฉวีเลยตัดความรำคาญ บอกตัวเองว่า

...ดูก็ดู ยัยน้อยอยากอวดเจ้าบ่าวล่ะมั้ง…

เพราะชื่อเล่นของดารารายคือน้อย...แต่เจ้าตัวชอบให้เรียกชื่อเต็มๆ มากกว่าเรียกชื่อเล่น

เธอยังคิดขำๆ ไม่ได้เอะใจสักนิด

ไม่ได้คิดสงสัย

ไม่ได้รู้ว่าอีกไม่กี่อึดใจเธอจะแทบช็อก!

และดารารายกำลังยืนมองแบบสะใจเป็นอันมาก แน่ล่ะ...หล่อนสะใจเพราะหล่อนรู้ว่าผู้ชายที่หล่อนยื้อแย่งมาได้จนทำให้เขายอมแต่งงานด้วยนั้นเป็นใคร

...เดี๋ยวรู้...

ดารารายบอกตัวเอง ความรู้สึกอยากเหยียบย่ำนวลฉวีมีมากมาย เข้าทำนองว่าหล่อนเห็นใครดีกว่าไม่ได้อยู่แล้ว

นวลฉวีเปิดซองที่มีภาพสวยๆ บนนั้น...ตรงมุมหนึ่ง และมีชื่อเธอบนหน้าซอง

การ์ดที่หยิบออกมามีสีชมพู มีภาพบนนั้น...ภาพของสองหนุ่มสาวที่จะหมั้น นวลฉวีกำลังคิดกับตัวเองขำๆ เดี๋ยวนี้งานหมั้นก็ทำเสียเป็นพิธีการทีเดียวหรือ

ไม่อยากจะเชื่อเลยทำเหมือนการ์ดแต่งงาน...หรือนี่คือดาราราย...หล่อนมีนิสัยโอ้อวด และชอบทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่เสมอ คงไม่แปลกที่หล่อนจะทำให้แค่งานหมั้นกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าปกติขึ้นมา

การ์ดงานหมั้นสีชมพู มีภาพของคู่หมั้น ตอนแรกก็มองผ่านตา

แต่แล้วเธอชะงัก...เหมือนลืมหายใจไปพักใหญ่

ภาพฝ่ายหญิงคือดาราราย แต่งหน้า แต่งชุดสีชมพู ดูหวานสวย ยกเว้นดวงหน้าที่ยังคม และออกแนวดุมากกว่าหวาน

แต่ภาพฝ่ายชาย...

โอ...

นั่น...แทนธรรม

เขา...เป็นเขา...

เธอแทบช็อกตาย...

เขาเป็นคู่หมั้นของดารารายหรือ

เธอเงยหน้าช้าๆ เสียงดารารายเหมือนเยาะเย้ยเข้าหู

“ไงล่ะจ๊ะ รู้หรือยัง ใครเป็นคู่หมั้นของฉัน เป็นคู่หมั้น และจะเป็นเจ้าบ่าว ต่อจากนั้นจะเป็นสามีถูกต้อง”

นานมาก...ทั้งที่ความจริงนานแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น ที่นวลฉวีรวบรวมกำลังใจเพื่อจะมองหน้าคนที่ยืนยิ้มเยาะตรงหน้า...

เธอส่งรอยยิ้มกลับทำให้ดวงหน้าสวยสาดใส่ความเยาะหยัน

“นึกว่าใคร คุณแทนนี่เอง...”

ผิดคาด ไม่มีกิริยารุนแรงตอบโต้กลับมา และทำให้ดารารายผิดหวัง

มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้...

ไม่เลย...

มันเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน...ไม่น่าจะใช่ หล่อนเลยลืมตัว ตะคอกเสียงใส่คนที่ยืนตรงเบื้องหน้า คนที่หล่อนหมายจะกดให้ต่ำกว่าตัวเองเสมอมา

ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าดารารายคนนี้ทนเห็นผู้หญิงคนนี้ ‘เหนือ’ กว่าหล่อนไม่ได้ มีหลายอย่างที่หล่อนไม่พอใจมาแต่แรกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรที่ดีในตัวเอง ดีและมีคุณค่า นับจากหล่อนย้ายเปลี่ยนงานจากที่เดิมเพื่อตามมาราวีนวลฉวีโดยเฉพาะ ดารารายได้เห็น ได้รับรู้เรื่องราวของ ‘นวลฉวี ปาลิศรัทธา’ เสมอมา...

ผู้หญิงคนที่เพื่อนร่วมงานพากันรักใคร่ ในอัธยาศัย เป็นคนที่เพื่อนๆ พูดถึงในแง่ดี เป็นคนที่ไม่เอาเรื่องใคร ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน มีชีวิตเรียบๆ และเรื่องส่วนตัวของนวลฉวีนั้นเล่าก็น่าอิจฉา

นวลฉวีร่ำรวย...มีเงิน บัญชีเงินฝากนั้น ดารารายเชื่อว่านวลฉวีน่าจะมีเงินฝากส่วนตัวเกินยี่สิบล้าน เป็นหล่อนคงจะไม่มาทำงานรับเงินเดือนไม่กี่หมื่น

“ผิดหวังสิ ร้องกรี๊ดๆ เลยสิ นวล ทำไมเธอทำแบบนี้ ฮึ นวล ทำไมเธอไม่ร้องกรี๊ดๆ ตีอกชกหัว ทำไมเธอเงียบแบบนี้”