ซ่อนสวาทมาเฟีย
ตอน 3
สงครามแยกต้นขาอ่อนขาวออกจากกัน ยกข้อเท้าชูขึ้นแล้วตวัดลิ้นไปบนปลายนิ้วขาว
“อ๊ะ” ปลายนิ้วเท้าเคลือบด้วยความชุ่มชื้นชวนให้ร่างบางต้องสะดุ้ง และเมื่อเธอผงกศีรษะขึ้นมอง สงครามก็จบดะขึ้นมาตามเรียวขา เดือนกันยาก็หงายหลังลงไปใหม่
เนื้อตัวร่านร้อนราวกับถูกไฟลน ทุกการเคลื่อนไหวของปลายนิ้วที่นวดคลึงฟอนเฟ้นทำให้เธอเปล่งเสียงร้องครางแหลม ริมฝีปากอิ่มสวยชอกช้ำจากการขบกัด เธอขยี้เรือนผมสั้นๆ จิกปลายเล็บเข้ากับหนังศีรษะแล้วกระชากเส้นผมอย่างทุรนทุราย ร่างกายดีดดิ้นเหมือนถูกน้ำร้อนลวก
กลีบกุหลาบเบ่งบานรอรับการสอดแทรก ลิ้นสากเลียคลึงไปทั่วหลุมเล็กก่อนปาดไปมาอยู่บนเกสรกุหลาบที่บวมเป่ง
“อ๊า เสียวจังผัวขา”
สะโพกของเดือนกันยาส่ายร่อนเหนือเตียง กระดกอัดริมฝีปากและปลายจมูกที่กดคลึงติ่งเนื้อ
“หวานหอมสุดๆ เลยเมียจ๋า”
“อ๊ะ พอก่อนค่ะ ลูกแก้วจะออกแล้ว”
เดือนกันยายอมรับฝีมือเชิงรุกของสงครามจัดจ้านยิ่งนัก เขาทำให้เธอตัวแข็งทื่อได้พอๆ กับทำให้เธอหลอมละลายอยู่ในเปลวไฟอันรุ่มร้อน เนินกลีบกายอวบนุ่มร้อนผ่าว บรรจุความรู้สึกเอาไว้มากมายโดยเฉพาะเม็ดละมุดที่ยื่นออกมาเพียงนิด
น้ำหวานที่เอ่อท่วมกลีบกุหลาบสาวจางหายไปในพริบตา หายไปในลำคอหนาของคนที่ตั้งใจดื่มกินความหวาน สงครามตะกละตะกลามหิวโหย ตักตวงรสสวาทจากเรือนร่างเดือนกันยาอย่างเมามัน
เขาดึงลำตัวขึ้นแล้วกดแผงอกกว้างไปบนอกนุ่ม จดจ่อท่อนตัวตนเข้ากลางกลีบกุหลาบที่พรั่งพร้อม เดือนกันยาครางแหลมเมื่อแก่นกายขนาดมหึมาจมหายเข้าไปในถ้ำสาว
“อ๊า”
“ซี้ดดดด”
สงครามก็ไม่ต่างกัน เขาครางแหบปร่าหนักแน่นอยู่ตรงซอกคออุ่นชื้น
“เข้าไปปุ๊บก็ตอดผัวเลยนะเมียจ๋า ซี้ดดดด”
“อื้อ เร็วๆ สิคะ อย่าแช่”
“อู้ววว อย่าเร่งสิจ๊ะ”
แก่นกายอวบใหญ่เคลื่อนเข้าออกอยู่ในหลืบถ้ำ เดือนกันยาเสียวซี้ดครวญคร่ำราวคนบาดเจ็บ
“อ๊า”
ร่างหนาใหญ่ไหวโยกอยู่เหนือเรือนกาย เธอลูบไล้แผงอกล่ำที่ซ่อนอยู่ในเสื้อ กระชากเสื้อยืดใส่อยู่บ้านแล้วบิดแทบขาด ลำคอระหงถูกกัดสลับขบเม้มหนักๆ ยอดถันก็ถูกบี้คลึง เต้าอวบอิ่มถูกขยำอย่างไม่กลัวแหลกเหลว
ไฟราคะกระพือเหนือการควบคุม เดือนกันยารุ่มร้อนร่านสวาท กระทุ้งเท้าเข้ากลางแผ่นหลังกว้างเป็นการเร่งเร้า
“ใจเย็นๆ คนสวย ถ้าทนไม่ได้ปล่อยออกมาก่อนเลย ซี้ดดด”
กล้ามเนื้อเล็กๆ รอบผนังถ้ำบีบรัดมังกรมหึมาถี่ยิบ มวลปรารถนาพลุ่งพล่านอยู่ในอก เดือนกันยาเสียวกระสันจนมองเห็นแสงสว่างรำไร
“กรี๊ดดดดด”
สงครามถอดถอนแก่นกายออกจากกลีบกายชุ่มฉ่ำ สายตาจับจ้องธารน้ำใสๆ ที่หลั่งรินออกมาจากปากถ้ำ ลมหายใจของตนก็ถี่กระชั้น สงครามพลิกเดือนกันยาให้คว่ำหน้า กดมือลงบนต้นคอเล็กจนหญิงสาวต้องเอียงหน้าเพื่อให้หายใจสะดวก
แก่นกายถูไถร่องเนื้อขาวผ่อง ปลายนิ้วกดลงบนกระเบนเหน็บแล้วไต่มายังรูเล็กๆ กลางก้อนเนื้อสองก้อน เดือนกันยาสะดุ้งเฮือกขมิบเกร็งกลีบกุหลาบทันที ประตูเล็กๆ ด้านหลังก็หดแคบลงไปอีก
“ซี้ดดดด”
สงครามกดหน้าลงจูบไปทั่วแผ่นหลังบอบบางจนถึงซาลาเปาเนื้อขาวๆ สองก้อน เขาแยงลิ้นเลียร่องลึกกลางบั้นท้ายงอนเด่น
“อ๊า พี่คราม”
สงครามละเลงปลายลิ้นมอบความกระสันเสียวไปทั่วบั้นท้ายที่กระดกโด่ง มือลูบไล้พลูเนื้อบอบบางแล้วขยี้เกสรกุหลาบอีกหน
“อ๊ะ อ๊ะ”
เดือนกันยาสะบัดหน้าไปมา สงครามปล่อยมือออกจากลำคอระหงแล้วช้อนเข้าใต้ร่างขาวเพื่อยกบั้นท้ายสวยให้โด่งขึ้น จนเดือนกันยาอยู่ในท่าคลานคุกเข่า
“พี่ไม่อิ่มในตัวเธอเลยลูกแก้วที่รัก”
ปลายลิ้นเลียไปมาบนซาลาเปาลูกโต แค่นั้นเดือนกันยาก็แทบจะดาวดิ้นพรวดพราด สงครามฟาดฟันทุกความรู้สึกของเธอให้ขาดวิ่น เดือนกันยาล่องลอยอยู่ในวิมานสีชมพูคาดแดง ทั้งหวานและร้อนแรงจนเธอแทบขาดใจตายเสียให้ได้
แก่นกายท่อนใหญ่สอดเข้าหาถ้ำสวาท กายที่เข้ากันดีทุกบทบาทการกระทำ เมื่อถูกสอดลึกร่างหวานก็ส่ายเป็นงูเลื้อย
“ส่ายแบบนี้ พี่จะเสร็จเอานะทูนหัว”
“เร็วๆ สิคะพี่คราม ช้าทำไมอีก”
สงครามถึงกับส่ายหน้าให้กับความร่านร้อน ริมฝีปากของเขาเคลือบรอยยิ้มกระชากใจ สะโพกแคบกระทั้นอัดจงอยก้นขาวผ่อง ส่ายคลึงแก่นกายตามความปรารถนาของเดือนกันยา พงขนดกที่พาดเป็นทางตั้งแต่ใต้สะดือหนุ่มเคล้าคลอติ่งเนื้อให้ซ่านเสียวถึงขั้วหัวใจ
“อ๊า อ๊ะ ซี้ดดดด”
มือใหญ่คลึงขยำทรวงอกอวบที่กระเพื่อมโยกไปตามแรงกระทั้น สงครามไม่ยั้งเรี่ยวแรงเพื่อโจนทะยานพาเดือนกันยาขึ้นสวรรค์
“โอววววว/อ๊า”
เดือนกันยาชันเข่ารอว่าเมื่อไหร่สงครามจะปีนหน้าต่างเข้าหาเธออีก สายตาของเธอจับจ้องไปยังหน้าต่างที่มองออกไปด้านนอกจะเห็นบ้านข้างๆ ซึ่งเป็นบ้านของสงคราม บ้านหลังนั้นเงียบกริบมาหลายวันแล้วหลังจากเขาเข้ามาป้อนสวาทให้ถึงพริกถึงขิงแล้วก็หายหน้าไป นี่ก็เข้าวันที่ 6 ที่เธอไม่ได้เห็นหน้าเขา มันห่างเกินไป
สงครามไม่เคยห่างหายไปนานขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่ได้ทำตัวเป็นโจรปล้นใจ แต่อย่างน้อยเธอจะได้เห็นรอยยิ้มกวนๆ กับแววตาชวนกระหายคู่นั้น แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น รถของเขาก็จอดอยู่ แต่เดือนกันยาไม่เห็นหน้าสงครามเลย
“คุณหนูลูกแก้วขา แม่ป่านเองค่ะ” เสียงที่ดังอยู่หน้าห้อง เดือนกันยาต้องขานกลับไป
“เข้ามาเลยค่ะแม่ป่าน” เธอยังนั่งชันเข่าอยู่บนเตียง แต่เพิ่มรอยยิ้มบางๆ ที่ฝืนให้สดใสที่สุด “มีอะไรกับลูกแก้วหรือคะแม่ป่าน”
“แม่ป่านเอาชาเขียวที่คุณหนูชอบมาให้ค่ะ วันนี้คุณหนูไม่ลงไปข้างล่างเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ”
“เปล่าค่ะ ลูกแก้วสบายดี” เดือนกันยามองแม่ป่านสองจิตสองใจ แต่แล้วก็ตัดสินใจถามออกไป
“บ้านพี่ครามเงียบจังเลยนะคะแม่ป่าน พักนี้ลูกแก้วไม่เห็นพี่ครามเลย เขาไม่อยู่หรือคะ”
“อ้อ คุณครามไม่อยู่ค่ะ แม่ป่านเห็นคุณครามหอบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขึ้นรถแท๊กซี่ไปหลายวันแล้ว ยังไม่เห็นกลับมาเลยค่ะ”
“เหรอคะ”
“ค่ะคุณหนู คงกลับต่างประเทศมั้งคะ ก็ครอบครัวของคุณครามอยู่ที่อิตาลีไม่ใช่เหรอคะ”
ไปไม่บอก หรือนั่นจะเป็นการบอกลา
“ค่ะแม่ป่าน เอ่อ ขอบคุณสำหรับชาเขียวนะคะ ลูกแก้วเพลียๆ ขอนอนพักสักงีบนะคะ”
“ตามสบายเลยค่ะคุณหนู” แม่ป่านถอยฉากไป
เดือนกันยาถอนใจแล้วกำลังจะจิบชาเขียวที่แม่ป่านเอามาให้ โทรศัพท์มือถือก็ดังลั่นเป็นเสียงเรียกเข้าเพลงแดนซ์ที่เธอชอบ
“คิดถึงจังเลยค่ะพี่อัง” เป็นสายของอังคณา สีหน้าของเดือนกันยาจึงเบิกบานแจ่มใสผิดเมื่อครู่
“พี่ก็คิดถึงลูกแก้วจ้ะ เป็นไงมั่งเรา ทิ้งให้อยู่บ้านไม่ออกไปซ่าที่ไหนใช่มั้ย”
“แหมจะให้ลูกแก้วซ่าได้ไง ในเมื่อลูกแก้วแบกภาระดูแลโรงแรมเต็มตัวแล้ว”
“เชอะ ไม่ได้ดูตลอด 24 ชั่วโมงนี่ยะ”
เดือนกันยาหัวเราะร่วน
“แล้วทางโน้นเป็นยังไงบ้างคะ กลับเมื่อไหร่ ไปกันไม่ยอมบอกลูกแก้วเลยใจร้ายอ่ะ”
“กลับไปลูกแก้วจะได้ยินข่าวดีสุดๆ”
“ข่าวดีเรื่องอะไรคะ คุณพ่อเปลี่ยนใจจะให้ลูกแก้วขับรถเองแล้วเหรอ ไชโย”
“ไม่ใช่ย่ะ เรื่องนั้นคุณพ่อท่านทำเพราะเป็นห่วง ลูกแก้วใจร้อน”
“โฮะ แล้วเรื่องอะไรที่จะทำให้ลูกแก้วดีใจสุดๆ ล่ะคะ”
เสียงของอังคณาเงียบหายไปสักพักเหมือนกำลังคิด เดือนกันยาก็รอฟังคำตอบอย่างจดจ่อ ข่าวดีนั้นคือข่าวอะไร
“พี่กำลังจะแต่งงาน”
“อ๊ะ กรี๊ดดดด จริงเหรอคะพี่อัง” มันเป็นข่าวดีจริงๆ ดีมากๆ พี่อังของเดือนกันยากำลังจะแต่งงานแล้ว
“จริงจ้ะ”
“ใครคือผู้ชายที่โชคร้ายคนนั้นคะ” เดือนกันยาแซวพี่สาวก่อนปล่อยเสียงหัวเราะดีใจตบท้าย
“คนที่ลูกแก้วก็รู้จักดี”
“ใครกันคะ”
“ก็คุณสงคราม ดาร์เมียน อะลองโซ่ เบนเนตติ ไงล่ะจ๊ะ”
แผ่นดินตรงหน้าเดือนกันยายุบกะทันหัน ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองอยู่กับพื้นห้อง ทุกอย่างมืดสนิท วังเวงและอ้างว้าง เดือนกันยาตัวสั่น ริมฝีปากสั่นระริก
“วะ ว่าไงนะคะพี่อัง ใครที่พี่อังจะแต่งงานด้วยนะคะ”
“คุณสงคราม ดาร์เมียน อะลองโซ่ เบนเนตติ ผู้ชายข้างบ้านของเราไงล่ะจ๊ะ พี่เองก็ไม่อยากจะคิด ไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำในตอนแรกว่าเขาจะมาขอ คุณพ่อคุณแม่ของเขาบินตรงมาจากอิตาลี ตามพวกเราไปถึงบ้าน คุณพ่อบอกว่าครอบครัวเขารู้จักกันดีกับคุณพ่อ และกำลังทำธุรกิจร่วมกัน เห็นว่าใช้งบประมาณมหาศาล ได้ผู้ร่วมหุ้นรายใหญ่ก็ดีไป คุณพ่อก็รีบยกพี่ให้เลย น่าอายจริงๆ แต่พี่ก็ดีใจนะลูกแก้ว พี่นะแอบปลื้มเขามานานแล้ว ผู้ชายอะไรล้อหล่อ”
หลังจากนั้นอังคณาพูดอะไร เดือนกันยาก็ไม่รับรู้อีกแล้ว โสตประสาทการรับรู้ของเธอถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ เหมือนหัวใจที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ สลายเป็นเถ้าธุลี
“ลูกแก้วฟังพี่อยู่หรือเปล่าจ๊ะ” เสียงของอังคณาดังเข้ามา เสียงนั้นหวานใสอย่างคนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งรัก ตรงกันข้ามกับเดือนกันยาที่แม้น้ำตาสักหยดก็ยังไม่หลั่งริน
“คะ คะพี่อัง ลูกแก้วขอให้พี่อังมีความสุขมากๆ นะคะ” เดือนกันยาอวยพรพี่สาวล่วงหน้า เธอท่องเอาไว้ ‘ไม่เคยรักเขา ไม่เคยรัก และจะต้องไม่รัก’
“ขอบคุณมากจ้ะน้องรัก เตรียมชุดสวยๆ ใส่งานแต่งงานของพี่ได้เลยนะจ๊ะ”
สงครามก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเดือนกันยา โดยใช้วิธีลักกินขโมยกิน เขาแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ที่ผ่านมาคือบ่วงกรรม กรรมเก่าของเดือนกันยาคงหนานักถึงส่งสงครามมาทวงคืน
คุณอาจจะชอบ
