Imprisoned in love สั่งรัก

สิ้นประโยคของหญิงสาว มาเทโอมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าจนมินตรารู้สึกประหม่า และเดาสายตาของเขาไม่ออกเลยว่าตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

"ได้ ผมตกลง อีกสามวันเจอกัน"

น้ำเสียงทุ้มราบเรียบที่เอ่ยตอบได้ตรงตามความต้องการของมินตราได้ สาวเจ้าก็เปรยยิ้มร่าโล่งใจที่การเจรจาผ่านไปได้โดยง่ายกว่าที่คิด

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ อย่างงั้นมะลิขอตัวกลับเลยนะคะ"

สาวเจ้ารีบลุกขึ้นเปรยยิ้มให้เขาอีกครั้งก้มหัวให้เขาเล็กน้อยก่อนจะกลับ นึกในใจใครว่ามาเทโอโหด เขาออกจะใจดีกว่าที่เธอคิดตั้งเยอะ ท่าทีน่าเอ็นดูของหญิงสาวทำมาเทโอยิ้มอ่อนมองตามหลังจนเธอลับตาไป นึกพอใจที่บริษัทหาคู่ส่งคนมาแทนที่คนเดิมแบบนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย ความน่ารักของเธอลดอาการโทสะของเขาลงได้เยอะเลยทีเดียว

"แกว่าฉันจะไปหาผู้หญิงจากไหนทันอะตุ๊ด"

พอใจกุมขมับหนึบเธอเสยผมจนแทบจะหลุดหมดหัวแล้วยังคิดไม่ออกเลยจะหาทางออกเรื่องนี้ยังไง ลำพังผู้หญิงถ้าหาได้ก็ต้องมาเสนอข้อตกลงของมาเทโอให้พวกเธอฟังว่าจะรับได้หรือไม่อีก

"ถ้าฉันรู้ฉันหาแล้วย่ะ ไม่รอให้ชะนีอย่างแกมานั่งบ่นฉันปาวปาวแบบนี้หรอก"

สภาพสีหน้าของณัฐพลไม่ได้แตกต่างไปจากพอใจเลย จะไปหาผู้หญิงจากไหนที่ยอมเป็นเมียออกหน้าของมาเทโอ แต่ห้ามสำคัญตัวเป็นเจ้าของ และต้องยอมรับให้ได้เมื่อเขามีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น อันที่จริงเขาและพอใจไม่ได้อยากรับงานแบบนี้แต่เพราะคนระดับมาเทโอเลยปฏิเสธลำบากจริงๆ คราแรกคิดว่าเรื่องราวจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่คนที่เขาเห็นว่าเป็นมิตรดันกลายเป็นมิจฉาชีพเสียอย่างนั้น

"เพราะแกเลย หลงผู้ชายจนเสียการเสียงานหมดแล้วเนี่ย"

นิ้วชี้เรียวชี้ไปที่หน้าของณัฐพลครั้งแล้วครั้งเล่า โมโหเพื่อนก็โมโหแต่ยังไงก็ต้องมาหารือปรึกษากันสองคนอยู่ดี เพราะทั้งบริษัทมีเพียงเธอและณัฐพลเท่านั้นที่รู้เรื่องข้อตกลงของมาเทโอ

ก๊อกๆๆ

สองสายตามองไปยังหน้าประตูด้วยสีหน้าแปลกใจ เมื่อเห็นมินตราเดินหน้าระรื่นเข้ามา

"พี่พอใจ พี่นัตตี้คะ มะลิหาวิธีแก้ปัญหาได้แล้วค่ะ"

"ยังไงจ้ะชะนีน้อย"

ณัฐพลเอ่ยเสียงอ่อนไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้น เพราะเขาคิดวิธีแก้ปัญหากับพอใจมาหลายรอบแล้ว แต่ไม่มีข้อไหนที่เห็นว่าจะแก้ปัญหาได้ เขาคิดว่าเรื่องที่มินตราจะเสนอทางออกคงไม่พ้นเหมือนๆ ที่เขาเคยคิดกัน

"เมื่อกี้มะลิขอขึ้นรถคุณแอลไปที่บ้านคุณมาเทโอค่ะ ไปขอโทษเค้าแล้วก็เสนอตัวเป็นคู่เดทแทนค่ะ เค้าคุยง่ายเหมือนกันนะคะ ตกลงโดยที่ยังคุยด้วยกันไม่กี่คำเลย"

"อ อะไรนะ"

พอใจลุกขึ้นพรวด หายใจหอบถี่แทบลมจับ หนุ่มหน้าหวานอย่างณัฐพลก็มีอาการเดียวกันกับพอใจไม่มีผิดเพี้ยน

"ว๊ายย ตายแล้วชะนีน้อย"

ท่าทีที่ตกอกตกใจของพอใจและณัฐพลทำมินตราเริ่มหน้าเจื่อน

"รู้หรือเปล่าว่าเป็นผู้หญิงของคุณเรียวต้องทำอะไรบ้าง"

พอใจเข้ามานั่งข้างน้องสาว สีหน้าของเธอเป็นกังวลจนมินตราดูออกว่าเธอต้องทำอะไรให้พี่สาวเธอเครียดหนักแน่

"ก็เดทกันเหมือนคู่รักคนอื่นๆ ไงคะ ถ้าใช่ก็ไปต่อ ถ้าไม่ใช่ก็เลิกลากันไป ไม่แน่คุณมาเทโออาจจะไม่อยากเดทกับมะลิต่อก็ได้ค่ะ"

"โอ้ย ฉันจะเป็นลม"

พอใจหลับตาก้มหัวเลื้อยลงกับโต๊ะทำงาน จนณัฐพลต้องรั้งใบหน้าของเพื่อนรักให้เงยขึ้นมาก่อน ด้วยต้องอธิบายให้มินตราฟังให้รู้เรื่องว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในความเสี่ยงแค่ไหน

"เงยหน้ามาเดี๋ยวนี้ มาอธิบายให้น้องแกฟังก่อน"

"ทำไมดูตกใจกันขนาดนั้นล่ะคะ"

มินตราเริ่มนั่งไม่ติดหันซ้ายทีขวาทีมองพี่ๆ ทั้งสองสลับกันไปมา

"ตุ๊ด แกพูดเลย ฉันไม่ไหว ฉันเครียดดดด"

“เฮ้อ”

และแล้วณัฐพลก็ต้องเป็นคนอธิบายว่าสิ่งที่มินตราคิดมันไม่ใช่แบบนั้นแม้แต่นิดเดียว เพราะเธอจะไม่ใช่คู่เดทของมาเทโอเท่านั้น แต่ต้องการเป็นเมียแต่ง และทำหน้าที่เมียทุกอย่าง ห้ามทำตัวเป็นเจ้าของ และต้องยอมรับให้ได้เมื่อเขานอนกับผู้หญิงคนอื่น ต้องทำตัวเป็นเมียที่สงบเสงียมและห้ามให้ความลับนี้หลุดไปถึงหูใครเด็ดขาด มินตรารู้ตัวว่าทำอะไรพลาดไปครั้งใหญ่แบบนั้นก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่

"แต่ ปกติบริษัทเราไม่รับดิวแบบนี้ไม่ใช่หรอคะ"

"ก็นั่นระดับมาเฟีย เค้าให้หายังไงเราก็ต้องหาให้"

ณัฐพลเอ่ยอย่างอ่อนใจ

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ"

มือเรียวทั้งสองจิกกันแน่น ก้มหน้างุดแทบจะน้ำตาไหล หากย้อนเวลาไปได้เธอปรึกษาพี่สาวเธอก่อนคงดี ตั้งแต่เกิดมาจนถึงป่านนี้ ยังไม่เคยที่จะมีแฟน จู่ๆ จะให้มาเป็นเมียคนแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ เธอรู้สึกว่าคงจะทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้ยาก

“อ อ๊ายย อื้มม คุณเรียว อ๊ายย”

ก๊อกๆๆ

เคนชิเดินดุ่มมาเคาะประตูห้องมาเทโอ เขารู้ได้เลยว่ามาขัดจังหวะเจ้านายของเขาในนาทีที่กำลังมีความสุขอยู่กับพริตตี้สาวคงได้โดนหมายหัวแน่ แต่ก็ต้องรีบตามเจ้านาย เพราะสองสาวที่รออยู่ห้องรับแขกไล่ยังไงก็ไม่ยอมกลับไป แถมขู่เขาอีกว่าหากมาเทโอไม่ลงมาเจอก็จะขึ้นมาหาเอง ตอนนี้เขาเลยต้องมาทำเรื่องที่น่าลำบากใจที่สุด

“อะไรวะ”

เสียงมาเทโอตวาดลั่น หลังจากเสียงร้องครางโหยหวนของพริตตี้สาวเงียบไป

"คุณพอใจกับน้องสาวมาขอพบครับ"

ร่างสูงใหญ่เปลือยท่อนบนพันผ้าขนหนูท่อนล่างเปิดประตูด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด เคนชิเห็นเจ้านายก็รีบก้มหน้ารายงานถึงเรื่องด่วนให้เขาฟังทันที

"พวกเธอมากวนอะไรฉันอีก"

เสียงแข็งเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ บอกว่าต้องคุยกับคุณเรียวให้ได้ ถ้าคุณเรียวไม่ลงไปพวกเค้าจะขึ้นมาเอง"

"โถ่ โว้ย"

มาเทโอส่ายหัวหน้าหงิกงอแสดงออกถึงความไม่พอใจที่สุด ก่อนจะสาวเท้าเดินผ่านหน้าเคนชิลงไปข้างล่าง หากสองสาวนั่นมาหาเขาด้วยเรื่องไร้สาระได้ถูกคาดโทษแน่

"พวกคุณมารบกวนเวลาของผม รู้ใช่ไหมว่าถ้ามาด้วยเรื่องไม่สำคัญผมจะโมโหแค่ไหน"

สองสาวหันหน้าตามเจ้าของเสียง เมื่อเห็นว่าเขาเปลือยโชว์แผงกล้ามและรอยสักจึงรีบหลบสายตากันทั้งคู่

"ฉันจะมายกเลิกข้อตกลงที่น้องฉันรับปากคุณไว้ค่ะ"

พอใจไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอโพล่งเหตุผลที่มาที่นี่ออกไปเสียงดังฟังชัด มาเฟียหนุ่มที่มีโทสะอยู่พอตัวแล้วยิ่งมาได้ยินความมากเรื่องของหญิงสาวทั้งสองเขาก็ยิ่งโมโหหนักขึ้นเป็นหลายเท่าตัว

ปึ้งง.. เพล้ง "ว๊าย/อ๊ายย"

ชายหนุ่มเตะโต๊ะกลางโซฟาจนกระเด็นแตกเสียงดังลั่น สองสาวที่เห็นการกระทำเช่นนั้นจึงนั่งไม่ติดลุกยืนกอดกันกลม