ผู้หญิงของมาเฟีย Season 2 ตอน มาเฟียพิสูจน์รัก

คฤหาสน์หรูของเจ้าพ่อค้าอาวุธแห่งซิซิลี, อิตาลี

ภายในห้องทำงานที่ออกแบบกว้างขวางโอ่โถง และประดับประดาด้วยอาวุธขนาดเล็กชนิดต่างๆ โดยเฉพาะปืนพกเก่าแก่หลากหลายรุ่น มีตั้งแต่สมัยสงครามโลก ของพวกนี้ สะสมมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ อัลแบร์โต้ มาโอริโอ ด้วยความที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลค้าอาวุธที่ยิ่งใหญ่ ตั้งแต่วัยเยาว์ เขาจึงเป็นที่รักของผู้เป็นปูจวบจนทุกวันนี้ ส่วนผู้เป็นปู่ก็ฝากความหวังให้เขาเป็นผู้สานต่อธุรกิจอาวุธให้รุ่งเรืองยิ่งใหญ่มากขึ้น หลังจากตกลงความรับผิดชอบ มาเฟียหนุ่มก็เดินทางกลับโดยทันที กว่าจะถึงคฤหาสน์ฟินนิกซ์ก็เกือบเช้า และดูเหมือนว่ามาเฟียหนุ่มจะได้ดั่งใจคนเป็นปู่ไปเสียทุกเรื่อง

“บอสจะให้เธอพักห้องไหนดี?” เสียงบอดีการ์ดหนุ่มคนสนิทที่เจ้าพ่อค้าอาวุธไว้วางใจมากที่สุดเอ่ยขึ้นถาม ทันทีที่กลับมาถึงคฤหาสน์หรูย่านปาแลร์โม คนเป็นบอสหันมามองสบตาลูกน้องครู่หนึ่งอย่างชั่งใจ

“ห้องฉัน... แม่บ้านคงเตรียมอะไรไม่ทันสำหรับอาคันตุกะแบบจับพลัดจับผลูแบบนี้” เขาหยุดจ้องหน้าสาวน้อยหน้าหวานที่หลับอย่างไร้สติก่อนทอดถอนใจอย่างทำใจยาก เกิดมาไม่เคยจะดูแลใครจริงจังเลยสักครั้ง กับสาวๆ ก็มีแต่ถูกฟันแล้วทิ้ง ไม่คิดจริงจังเลยสักราย นี่มันเรื่องบ้าอะไร เจ้าอรรคคนเดียวแท้ๆ เชียว หาเรื่องซวยตัวเท่าบ้านให้เขา คิดแล้วก็พาลหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มองคนหลับแล้วก็เริ่มค้น อยากจับตัวมาเขย่าๆ แล้วไล่แม่หนูนี่กลับบ้านซะให้สิ้นเรื่องราว หากก็ทำไม่ได้ สภาพเธอแทบดูไม่ได้ น่าจะอ่อนเพลียมานานวันกว่าจะถูกส่งตัวมาประมูล เจ้าพ่อหนุ่มถอนใจเฮือกอีกครั้งก่อนออกคำสั่งกับลูกน้องเป็นบทสรุป “แล้วสั่งแม่บ้านเตรียมห้องให้หล่อนด้วย”

“ครับ” บอดีการ์ดหนุ่มคนสนิทค้อมรับคำบัญชาอย่างนอบน้อม ก่อนเปลี่ยนจากพยุงเป็นช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแทน

“พาตัวเธอขึ้นไปได้แล้ว” บอสหนุ่มสั่งเสียงเข้มอย่างคนหัวเสีย เจ้าหล่อนกลายเป็นภาระอันหนักอึ้งของเขาเข้าแล้ว อัลโตนิโอไม่อยากมีภาระ เพราะเขารู้ดีว่า ในวงการของเขา คนรอบข้างเขามีสิทธิ์ได้รับอันตรายทุกเมื่อ การมีผู้หญิงในปกครอง มันไม่เพียงแต่เขาต้องปกป้องเธออย่างดีที่สุดเท่าที่ชีวิตของมาเฟียหนุ่มอย่างเขาจะทำได้ หากเจ้าหล่อนจะเป็นจุดอ่อนของเขาด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

“บอสจะไม่...” บอดี้การ์ดถาม เพราะไม่เข้าใจว่า กับผู้หญิงที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ หากก็เสี่ยงชีวิตและยอมสร้างศัตรูเพิ่ม เพื่อช่วยหล่อนมา หากบอสกลับมีท่าทีเย็นชา ไม่ใส่ใจเจ้าหล่อนเลยสักนิด มันดูไม่สมกับความท้าทายที่เขากับอนรรฆเอาชีวิตเข้าแลกเลยน่ะสิ

“ขึ้นไปสิ” มาเฟียหนุ่มเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่านัก สายตานั่นก็ด้วย จู่ๆ ก็หงุดหงิดอารมณ์เสียซะงั้น “ฉันมีงานต้องสะสาง” หยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง สันกรามขบแน่นจนเป็นสันนูน “ให้ใครเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้ฉันด้วย”

“บอสได้รับบาดเจ็บหรือครับ?” คาร์มิลเลี่ยนพลาดมากที่ไม่อาจปกป้องบอสหนุ่มได้ เขาทั้งเป็นห่วงระคนรู้สึกผิดหวังในตัวเองที่ทำงานผิดพลาด ทำให้เจ้านายได้รับบาดเจ็บ

“กระสุนสากนิดหน่อย... ไม่ต้องกังวล ฉันดูแลตัวเองได้” ว่าจบ เจ้าของร่างสูงก็เดินอาดๆ ขึ้นไปตามโถงทางเดิน มุ่งตรงไปยังห้องหนังสือ เขาออกแบบให้ชั้นสองเป็นพื้นที่ของห้องสมุด ในขณะอีกฟากใช้เป็นห้องทำงาน ที่มีโต๊ะทำงานตัวเขื่องที่เขาใช้เป็นกองบัญชาการฟินิกซ์เป็นประจำ เมื่อเจ้านายให้หลังไปแล้ว คนของเขาจึงอุ้มร่างบางขึ้นไปส่งบนห้องนอนส่วนตัวของมาเฟียหนุ่มตามคำบัญชา นับจากนาทีนั้นตลอดทั้งคืน เจ้าของห้องก็ไม่ได้กลับเข้าไปในห้องนอนตนเองอีกเลย นอกจากแม้บานดูแลเธออย่างใกล้ชิดกระทั่งรุ่งเช้า...

คฤหาสน์ฟินิกซ์, ซิซิลี

ฤดูร้อนที่ยาวนานของซิซิลี ทำให้บรรยากาศท้องฟ้าดูสดใสในบางวัน แสงแดดอ่อนโยนทว่าเจือไปด้วยความเริงร้อน สายลมพัดเอากลิ่นเค็มจากไอทะเลรวมทั้งกลิ่นหอมของดอกไม้ท่ามกลางฤดูร้อนที่กำลังร่าเริงเข้ามาทางหน้าต่าง ไม้ดอกเมืองหนาวหลากหลายชนิดเบ่งบานท้าทายสายลมแสงแดด สวนสวยสไตล์อิตาลีบริเวณด้านนอก ถัดออกไปด้านหลังเป็นเรือนกระจกที่เอาไว้สำหรับปลูกผักและต้นมะนาวเป็นส่วนใหญ่ ซิซิลีบ้านเกิดของอัลโตนิโอ เขาเกิดที่นี่ แต่ก็ไปเติบโตที่ต่างประเทศเพราะการศึกษาเล่าเรียน จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ เขานึกถึงชีวิตเก่าๆ จึงตั้งสำนักงานใจกลางเกาะที่ใหญ่ที่สุดในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

อัลโตนิโอเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวขนาดใหญ่จากปีกตะวักออก ตามโถงทางเดินเพื่อขึ้นมาบนห้องนอนส่วนตัวของเขาเอง ภายในห้องเงียบราวว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ทั้งที่บนเตียงกว้างไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนที่ผ่านมา มาเฟียหนุ่มยังคงรู้สึกเจ็บแปลบๆ บริเวณเหนือเอวที่ถูกกระสุนเฉียดไปเพียงนิดเดียวนั้น ให้ได้เลือดซิบๆ ยังดีที่เมื่อคืนที่ผ่านมา เขาทายาปฐมพยาบาลแบบทันเวลา แล้วก็เผลองีบหลับไปบนห้องทำงาน มารู้สึกตัวอีกทีก็รุ่งเช้า

ดวงตาคมกล้า... ทอดมองไปบนร่างบางที่ยังคงหลับสนิทไม่ไหวติง ดวงหน้าใสๆ งดงามได้รูปหากก็ดูเด็กเสียเหลือเกินในสายตามาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขา รูปร่างเล็กน่าทะนุถนอมในชุดนอนที่เข้าใจว่าแม่บ้านคงเป็นคนตัดสินใจเลือกเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาให้เธอแทนที่จะเป็นชุดนอนแบบป้าๆ ของนาง แต่นั่นเขาคงต้องชมเชยแม่บ้านด้วยหรือเปล่าที่ช่างเลือกเสื้อนอนให้เจ้าหล่อน แล้วนั่น... เธอสวมชั้นในหรือเปล่า? ชายหนุ่มพยายามสลัดความสงสัยบ้าๆ นั่นออกไปจากหัวทันทีก่อนโลมไล้สายตาคมสำรวจเรือนร่างน้อยๆ นั่นต่อ คราบมอมแมมที่ปรากฏเมื่อคืนได้อันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย และก็คงฝีมือแม่บ้านอีกเช่นกัน ชายหนุ่มหยุดสำรวจเหยื่อตัวน้อยผู้น่าสงสารครู่หนึ่งก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกราวสะกดความปรารถนาภายในที่ยอมรับว่าพลุ่งพล่านเพียงเสี้ยวนาทีที่มองจ้องร่างน้อยนั่น เขาตัดสินใจละสายตาจากต้นเหตุของความสับสนวุ่นวายใจด้วยการมองไปนอกหน้าต่างผ่านกระจกบานใหญ่ที่มีบังตากางกั้น ก่อนพาตัวเองหายเข้าไปในห้องน้ำกว้างที่ทางเดินผ่านเตียงนอนไปไม่กี่ก้าว

“นี่เอ็งตัดสินใจอะไรไปวะนีโอ” ชายหนุ่มสบถด่าตัวเอง จู่ๆ ก็มีภาระมาเป็นตัวถ่วงในชีวิต ร่างแบบบางนั้นต้องเป็นแม่มดสาวปลอมตัวมาแน่ๆ นี่หล่อนทำบ้าอะไรกับเขากันแน่ เพราะเพียงแค่มอง ก็ตรึงตราสะกดสายตาเขาเอาไว้จนไม่อยากละสายตามองไปที่อื่น ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำเขาปั่นป่วนวุ่นวายได้เท่านี้มาก่อน

ร่างสูงเดินวนในห้องอาบน้ำ มือเพรียวแกร่งถอดเสื้อออกก่อนขว้างลงตะกร้า ตามด้วยเครื่องแต่งกายชิ้นอื่นๆ กระทั่ง... ร่างสูงสง่าอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไร้เครื่องแต่งกายใดๆ ด้วยส่วนสูงกว่าหกฟุต บ่ากว้างแลดูสง่างาม กล้ามเนื้ออกดูแข็งแรงประดับด้วยขนแผงอกน้อยๆ เรียงสวยงามไล่ลงมายังกล้ามท้องที่นูนเด่นชัด บั้นท้ายละลายใจและดูทรงพลังอย่างชวนหลงใหล รูปลักษณ์ภายนอกทั้งหมดที่รวมเป็นตัวเขา สะท้อนความแข็งแกร่งมาจากร่างกายภายใน ผู้ชายที่โปรดปรานการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอจึงได้เรือนร่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้... ซึ่งมันก็คู่ควรอยู่แล้วเป็นเรื่องธรรมดา

อัลโตนิโอมองจ้องคนในกระจก แววตาดุดันครั่นคร้ามมองมาอย่างเยาะๆ ก่อนย้ายสายตาลงมาที่แผลเหนือสะดือมาด้านขวาเพียงเล็กน้อยที่เกิดจากกระสุนสาก โชคดีแผลไม่ลึก แทบไม่ถึงผิวหนังชั้นใน กระสุนนรกนั่น ถ้าให้เดาคงผลิตที่ไหนไปไม่ได้นอกจากมหาอำนาจฝั่งเอเชีย แต่คุณภาพของมันเทียบได้กับแค่กระสุนที่ไม่ผ่านมาตรฐานคิวซีของฟินิกซ์ ดังนั้นมันจึงทำเขาได้แค่แผลถลอก คิดแล้วมาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจพร้อมหัวเราะอย่างเยาะหยัน พร้อมกับมือเพรียวแกร่งลูบแผลเล็กๆ นั่นเบาๆ

“เธอคือตัวการทำฉันได้แผลนี้... ยัยกระต่ายน้อย” เขาว่า พลางยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสมน้ำหน้าตัวเอง อยู่ดีไม่ว่าดีแท้ๆ “แต่หน้าฉันยังหล่อ... และนีโอน้อยยังไม่พิการ” เขาบอกตัวเอง “ฉันควรให้เธอรับผิดชอบยังไงดีนะกับแผลที่ทำฉันเจ็บ?” เขาครางอย่างไม่ได้ดั่งใจขณะพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่านมากไปกว่านี้ ในเวลาที่นีโอน้อยของตัวเองกำลังผกโผพร้อมสู้ศึก กับแค่เพียงมองร่างน้อยบนเตียงนั่นเพียงไม่กี่อึดใจ... นี่เขาอยากทำบ้าอะไรกับเรือนร่างไร้เดียงสานั่นวะเนี่ย!