โซ่รักราชสีห์

“อืม..ยอมช่วยฉันก็ดีแล้ว...ฉันขอตัวก่อนต้องไปงานของเกรซต่อ”

ราชสีห์ขอบคุณในน้ำใจของน้องชายตนดูออกว่าคาวีลำบากใจแต่เขาไม่กล้าจะใช้คนอื่นจริงๆเพราะไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องที่เขาจะทำมากนักเมื่อเสร็จธุระจึงขอตัวกลับเพราะเขาต้องไปงานศพของกัญญาที่วัดต่อ

“เสียใจด้วยนะครับ”

คาวีแสดงความเสียใจกับราชสีห์รู้ว่าตอนนี้พี่ของเขาคงเจ็บปวดหัวใจมากแต่ยังพยายามทำตัวเข้มแข็ง

“....”

คาวีพยักหน้ารับก่อนจะสาวเท้ายาวๆเยื้องย่างกลับออกไปด้วยท่าทีเหม่อลอยเล็กน้อย

คาวีเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลราชสธนศักดิ์อายุ30ปีบริหารงานในส่วนของโรงแรมช่วยคนเป็นพี่เขาเป็นชายหนุ่มหล่อเหลารูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับคนเป็นพี่มากเพียงแต่เขาชอบไว้ผมยาวมัดรวบตึงนิสัยใจคอค่อนข้างมีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่าราชสีห์พอสมควรแต่ความขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงมีพอๆกัน

ปัจจุบันนี้เขามีผู้หญิงเข้าหาไม่ซ้ำหน้าแต่เขาก็เลือกที่จะคบหาเฉพาะคนที่ไม่คิดจะผูกมัดด้วยไม่คิดจะมีครอบครัวเพราะเห็นว่าชีวิตทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว

สามวันต่อมา

ห้างสรรพสินค้า

“ของทุกอย่างฉันซื้อตามที่สั่งครบแล้วกำลังจะส่งไปให้อีกสองสามวันน่าจะถึง”

“ขอบใจมากนะพอ”

“ไม่เป็นไรแค่นี้นะ”

พอใจอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นใส่รองเท้าแตะธรรมดาปล่อยผมสลวยใส่แว่นหนาไม่ได้แต่งหน้าเธอวางหูได้ก็รีบเข็นรถเข็นไปที่รถเก๋งของเธอในลานจอด

วันนี้เป็นวันหยุดของพอใจเธอจึงออกมาหาซื้อของใช้ของสายธารและคะนิ้งที่ห้างสรรพสินค้าส่งไปให้ที่ประจวบด้วยไม่อยากให้เพื่อนเธอออกไปเพ่นพ่านที่ไหนในตอนนี้เมื่อยกของเข้าหลังรถได้เธอก็เดินลากรถเข็นไปเก็บก่อนจะขับออกจากห้างไปที่ไปรษณีย์เพื่อส่งของให้สายธารทันทีโดยที่ไม่ได้รู้ตัวว่ากำลังมีใครบางคนตามจับตาดูเธออยู่ห่างๆ

ไปรษณีย์

ปึก..”ว้ายยย.”

ขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการขนของที่ท้ายรถหลังจากมาจอดในไปรษณีย์จู่ๆเธอก็ต้องล้มลงเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาชนเธออย่างจัง

แกร๊กก..

เสียงแกร็กที่ดังอยู่ในตอนนี้ก็คือเสียงของว่านตาของพอใจที่กำลังถูกรองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบจนแตกหัก

“ผมขอโทษครับ”

คาวีแสร้งทำหน้านตาตื่นรีบพยุงหญิงสาวให้ลุกยืนขึ้นพร้อมเอ่ยคำขอโทษเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ..เอ่อ..แว่นฉัน”

พอใจรีบนั่งลงควานหาแว่นเพราะตอนนี้เธอมองอะไรเบลอไปหมด

“ผมทำมันแตกไปแล้วครับ”

คาวีอมยิ้มอ่อนทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดเพราะรู้มาก่อนแล้วว่าพอใจนั้นสายตาสั้นขนาดไหนแผนการทำลายแว่นเธอทำให้เธอเห็นหน้าเขาไม่ชัดจึงเป็นผลสำเร็จ

“คือ..ฉันมองอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไรถ้าไม่มีแว่น”

พอใจเงยหน้าขึ้นมาคุยกับผู้ชายที่เธอมองรูปร่างหน้าตาของเขาไม่ชัดเจนเท่าไรนักด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเพราะเธอต้องรีบส่งของให้สายธารไหนจะต้องขับรถกลับอีกหากไม่มีแว่นเธอคงไปไหนไม่ได้แน่

“เอ่อ..”

คาวีจ้องมองหญิงสาวที่นั่งเงยหน้ามาทางเขาใบหน้าเธอสะสวยดวงที่ที่หลี่สายตามองเขาในตอนนี้ก็ยิ่งเหมือนลูกแมวน้อยๆที่กำลังอ้อนเขาอยู่นึกไม่ถึงว่าหมอที่โรงพยาบาลของพี่ชายตนจะมีคนที่สวยน่ารักแบบนี้อยู่ด้วย

“ผมขอโทษจริงๆครับเอาแบบนี้ผมจะช่วยคุณทำธุระที่นี่แล้วจะพาไปที่ร้านแว่นตานะครับ”

เมื่อเงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงต้องรั้งสติตัวเองกลับมาทำตามแผนการที่วางเอาไว้ต่อเขาไม่รู้หรอกว่าหญิงสาวจะมาส่งของให้ใครแต่เดาว่าน่าจะเป็นของสายธารอย่างที่พี่ชายเขาสงสัยด้วยเพราะเขาเห็นว่ามีของใช้เด็กเล็กด้วย

“คือ..ก็ได้ค่ะ”

แม้นพอใจจะรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจคนอื่นเท่าไรแต่เวลานี้เธอก็ต้องให้เขาเป็นคนช่วยเธออยู่ดีหลังจากตกลงกันได้คาวีก็ช่วยพอใจหอบของเข้าไปส่งที่เคาเตอร์ด้านในไม่นานนักทุกอย่างก็เรียบร้อยแถมตอนนี้คาวียังได้ที่อยู่ของสายธารมาด้วยเมื่อตอนที่พอใจบอกที่อยู่ให้เขาช่วยเขียนที่หน้ากล่อง

ทั้งสองออกจากไปรษณีย์มาไม่นานนักก็มานั่งอยู่ในร้านแว่นตาโดยคาวีเป็นคนให้หญิงสาวนั่งรถมากับเขาเพื่อที่เขาจะได้ซื้อแว่นใหม่ให้กับเธอหลังจากนั้นก็จะไปส่งเธอที่ไปรษณีย์เพราะพอใจจอดรถเอาไว้ที่นั่น

“แว่นได้แล้วค่ะคุณผู้หญิงลองสวมก่อนนะคะว่าโอเคหรือเปล่า”

“พอดีเลยค่ะ”

พอใจหยิบแว่นตาที่พนักงานสาววางเอาไว้ในมือขึ้นมาสวมใส่ดีที่ที่นี่มีแว่นที่มีค่าสายตาของเธออยู่พอดีจึงไม่ยุ่งยากอะไรมากนักแถมแว่นใหม่ยังดูจะชัดกว่าเดิมเสียด้วย

“ดีเลย..นี่ครับ”

คาวีเห็นว่าหญิงสาวดูจะพอใจกับแว่นใหม่เขาจึงยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานสาวไปคิดเงินได้เลย

“ค..คุณคาวี”

พอใจที่กำลังยิ้มร่าเพราะถูกใจกับแว่นใหม่และกำลังหันไปมองชายหนุ่มคนที่มากับเธอเพราะอยากเห็นหน้าชัดๆเมื่อหันมาเจอเขาได้เธอก็หุบยิ้มแทบไม่ทันตัวชาวาบซู่ขึ้นมาที่หน้าเพราะเธอรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนตรงหน้าคือคาวีน้องชายของราชสีห์