แสงใต้เงา [ Chance Below Shadow ]

"คุณพ่อก็รู้ เอาเรื่องมรดกไปขู่ไม่ได้ผลกับไมล์หรอกค่ะ รายนั้นจะได้หาข้ออ้างไม่กลับมาเลยสิค่ะ"

"...เออ ฉันรู้ว่ามันเก่ง สมบัติของฉันมันไม่อยากได้ ไหนจะธุรกิจของมันและสมบัติของพ่อมันอีก ชาตินี้ทั้งชาติมันก็กินไม่หมด แต่ฉันอยากจะยกให้มัน ใครจะทำไม ฉันขอสั่งเลยนะ ว่าหาวิธีให้มันกลับเมืองไทยเสียที...” เอกพจน์โมโหแบบไม่จริงจัง ศศิกานต์อดยิ้มออกมาไม่ได้อีกครั้ง เพราะลึกๆแล้วเธอรู้ว่าพ่อของเธอกลัวว่าไมล์จะไม่ยอมกลับมาเมืองไทยเสียมากกว่า “แล้วน้ำแข็ง มาเหรอยัง ฉันอยากรู้เรื่อง เพชรพระอุมาต่อแล้ว กำลังสนุกเลย" บุตรสาวที่นั่งข้างๆ ต้องยิ้มออกมา น้ำแข็ง หรือ นางสาวกรกต ทีภาคสุวรรณ เมื่อคิดและนึกถึงใบหน้านั้น ทำให้คนแก่มีความสุขมากขึ้นโดยทันที เธอได้เจอกับน้ำแข็งเมื่อสองสามปีก่อน หญิงสาวที่ทั้ง น่ารักงดงามทั้งภายนอกภายใน ความกตัญญูที่มีในตัวหญิงสาว ทำให้เธอและพ่อของเธอ คลายความคิดถึงไมล์ไปได้บ้าง

ศศิกานต์ อายุยังน้อยมากถ้าเทียบกับวัยของบุตรชาย ไมล์อายุยี่สิบหก ในขณะที่เธออายุเพียงสี่สิบเจ็ด ศศิกานต์ตั้งท้องไมล์ ตอนนั้นเธออายุได้เพียงยี่สิบปีเท่านั้น เธอได้รู้จักกับพ่อของไมล์ตอนเธออายุเท่านั้น แจ็คกี้เป็นคนอังกฤษโดยกำเนิด ตอนนั้นเขามาเมืองไทยแค่ช่วงสั้นๆ เพื่อมาทำธุรกิจ ช่วงเวลาเพียงสองสัปดาห์ที่ได้รู้จักกับแจ็คกี้ เป็นช่วงเวลาที่ดี ไมล์เกิดจากความรัก แม้จะเป็นรักไม่สมหวังก็ตาม เพียงเพราะศศิกานต์ไม่ต้องการย้ายไปอังกฤษ และแจ็คกี้ก็ไม่สามารถย้ายมาเมืองไทยได้ ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะเป็นเพื่อน เป็นที่ปรึกษาที่ดีของกันและกัน และแจ็คกี้ก็เป็นพ่อของไมล์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย เพียงแต่ศศิกานต์มีฐานะเป็นเพียงแม่ของไมล์ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับแจ็คกี้ในสถานะอื่นทางกฎหมายทั้งสิ้น แต่ศศิกานต์กลับครองตัวเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาตลอดยี่สิบกว่าปีนี้

“สวัสดีค่ะคุณนับแสน” น้ำแข็งกล่าวทักทายหลานชายอีกคนของบ้านอัครกำธร นับแสนเป็นหลานชายบุญธรรมของเอกพจน์ที่เอกพจน์เองก็รักนับแสนไปไม่น้อยกว่าไมล์ที่เป็นหลานชายแท้ๆ

“สวัสดีจ๊ะคนสวย บอกหลายครั้งแล้วว่าให้เรียกพี่นับแสน” น้ำแข็งยิ้มเล็กน้อย ทุกคนที่นี่ดีกับเธอมาก สามปีแล้วที่เธอเปรียบเสมือนสมาชิกของที่นี่

“ไม่เอาหรอกค่ะ เรียกคุณนับแสนดีแล้ว น้ำแข็งไม่อยากจะให้สาวๆในสังกัดของคุณนับแสนเข้าใจผิด...” นับแสนยิ้มกว้างมากขึ้น สำหรับเขาตอนนี้บอกไม่ถูกเลยกับความรู้สึกที่มีให้กับน้ำแข็ง ทำไมนะ! มันไม่เหมือนเมื่อสามปีก่อนที่ได้เจอและรู้จักกัน ไม่ใช่ว่าน้ำแข็งจะไม่สวยไม่น่ารัก ในทางตรงกันข้ามนับวันความสวยน่ารักของเธอเพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆต่างหาก ยิ่งได้รู้จักนิสัยใจคอแล้ว ยิ่งรู้สึกดีมีให้มากขึ้นเรื่อยๆ

“ใครอยากเข้าใจแบบไหนก็ปล่อยไปสิ คุณนับแสนไม่ถือ” น้ำแข็งหัวเราะออกมา คุณนับแสนเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหลอกลวงอายุอย่างมาก ทั้งๆที่เขาอายุยี่สิบเก้าแล้ว แต่ใบหน้ากลับตี๋ หวาน อย่างกับวัยรุ่นวัยยี่สิบต้นๆก็ไม่ปาน ไหนจะนิสัยขี้เล่น ใจดี ทำให้คุณนับแสนเข้ากับคนได้ง่าย โดยเฉพาะสาวๆที่มากมายก่ายกองเลยทีเดียว

“ไม่เอาละคะ น้ำแข็งไปดีกว่า คุณท่านคงรอแล้ว” น้ำแข็งพูดจบก็กล่าวลาและขอตัว เร่งฝีเท้าเข้าไปในตึกใหญ่ทันที นับแสนได้แต่มองตาม ถ้าเขาไม่ถูกห้ามไว้เรื่องของน้ำแข็ง เขาคงจีบเธอมาเป็นคนรักแบบอนาคตแม่ของลูกแน่นอน เมื่อช่วงหลังๆ หัวใจเขามันเปลี่ยนจังหวะการเต้นทุกครั้งที่ได้เจอและคุยกับเธอ

“สวัสดีค่ะคุณท่าน คุณป้า” น้ำแข็งที่เดินมาตรงระเบียงที่ด้านหน้าเป็นสวนดอกไม้มากมาย

“มีคนแถวนี้บ่นหาอยู่พอดีเลยจ๊ะน้ำแข็ง” ศศิกานต์ เอ่ยกับน้ำแข็งที่เดินเข้ามาและค่อยๆทรุงดนั่งลงอย่างสุภาพ

“น้ำแข็งมาสายเองค่ะ ว่าแต่คุณท่านเดินออกกำลังกายไปกี่รอบคะ”

“นั่นไงละ ทำไมถึงไม่ไปเรียนพยาบาลไปเลยนะ”

“คุณท่านอย่าเอ็ดน้ำแข็งสิค่ะ คุณหมอนนท์กำชับมากๆเลยนะคะ ว่าคุณท่านต้องออกกำลังกายทุกวันเป็นดีที่สุด แค่เดินในตอนเช้าเยอะๆหน่อย ไทเก็กก็ดีนะคะ คุณท่านน่าจะทำบ้าง”

“เช้านี้ กระผมเดินรอบสวนไปสามรอบครับ โดยมีนายใบเดินเป็นเพื่อนตลอดการออกกำลังกาย ตามคำสั่งพยาบาลน้ำแข็งเลยครับ...” ศศิกานต์แอบยิ้มขบขัน และทำให้ศศิกานต์อดไม่ได้ที่จะคิดถึงบุตรชาย อยากให้กลับมาเสียทีจริงๆอย่างที่คุณพ่อว่า เพราะน้ำแข็งโตขึ้นมาก และสวยมากมีเหรอว่าเธอจะไม่รู้ว่า มีไม่น้อยเลยคนที่มาตามจีบน้ำแข็ง แต่ดีหน่อยที่ตอนนี้น้ำแข็งไม่สนใจเรื่องนี้ในตอนนี้ แต่ถ้าเจอใครที่ดีขึ้นมา ลูกชายของเธอก็พลาด ‘สิ่งดีๆ’ ในชีวิตไปอีกครั้งนะสิ คิดได้ตามนั้น ศศิกานต์จึงกล่าวขอตัว และบอกให้น้ำแข็งจัดการคนแก่จอมดื้อรั้นได้อย่างเต็มที่เลย

“คุณท่าน งั้นเรามาต่อจากเมื่อวานเลยนะคะ เพราะวันนี้น้ำแข็งมีเรียนบ่ายค่ะ” เอกพจน์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม และฟังเพชรพระอุมา บทต่อไปจากนักอ่านที่อ่านหนังสือให้เขาฟัง แบบที่เขาคิดว่ากำลังฟังเสียงพากย์จากนักพากย์กันเลย เพราะอารมณ์และน้ำเสียงบิ้วไปกับเนื้อเรื่องได้อย่างน่าฟังและเพลิดเพลิน

“แจ็คกี้ ทำไมศศิ ถึงติดต่อไมล์ไม่ได้เลย” ศศิกานต์โทร.หา แจ็คกี้ หลังจากที่พยายามติดต่อบุตรชายมาสักพัก

“เขาไปดำน้ำ คงไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้าของคุณ มีอะไรด่วนเหรอ เดี๋ยวผมวิทยุแจ้งไปหาเขาให้”

“ศศิ อยากให้ไมล์กลับเมืองไทยค่ะ คุณจัดการเรื่องนี้ได้มั้ยคะ”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอเปล่า?”