ที่แท้เป็นผู้มีอิทธิพลระดับโลก

ในคฤหาสน์

หลี่เนี่ยนเอ๋อร์โขกศีรษะกับพื้นจนแทบแตก “คุณชายคะ คืนนี้คุณชายวางแผนที่จะจัดเซอร์ไพรส์ให้คุณหนูหรั่นบนเรือสำราญ รอยัล ปริ๊นเซสไม่ใช่เหรอคะ？ ฉันจะใช้โอกาสนี้เพื่อแก้ตัวและช่วยเตรียมงานค่ะ！”

เธอเคยรับใช้หรั่นชิงชิงมาก่อน จึงรู้ถึงรสนิยมของหญิงสาวเป็นอย่างดี

เมิ่งซือเฉินขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เพราะหรั่นชิงชิงกลับประเทศก่อนกำหนด เวลามันเร่งด่วนมาก ดังนั้นการจัดเตรียมสถานที่จึงยังไม่เสร็จสมบูรณ์

“งั้นฉันจะให้โอกาสสุดท้ายกับเธอ”

เขาเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ งานเลี้ยงบนเรือสำราญจะเริ่มในอีกสามชั่วโมง

“ถ้าทำพัง เธอก็เตรียมตัวออกจากบ้านตระกูลเมิ่งพร้อมรับหมายศาลไปได้เลย！”

นี่เป็นทั้งคำขู่และการให้โอกาส หลี่เนี่ยนเอ๋อร์ถอยออกไปหลังจากสาบานด้วยชีวิตว่าจะทำทุกอย่างให้สำเร็จ

เมิ่งซือเฉินหันกลับมา และทันใดนั้นเขาก็เห็นโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร ความรู้สึกขุ่นเคืองพลันผุดขึ้นในใจ โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงภาพของเสิ่นซือหนิงที่เพิ่งตบหน้าคนเมื่อครู่

แม้จะลงมืออย่างใจเย็น แต่ก็ดูจะออกแรงและใส่ความโหดเหี้ยมไปไม่น้อย

ทว่าความคิดนี้ก็หายไปอย่างรวดเร็ว เพราะเสิ่นซือหนิงเป็นแค่แม่บ้านที่แสนเชื่องและไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง เมื่อหย่าจากเขาไปแล้วก็คงอยู่ต่อไม่ได้อีก！

ด้านนอกคฤหาสน์ หญิงสาวผมดำลงมาจากรถลัมโบร์กีนี

“หนิงหนิงที่รัก！” ฉินซือหลันพุ่งเข้ามากอดเสิ่นซือหนิงแน่น “อย่าว่าแต่มานอนค้างที่บ้านฉันแค่คืนเดียวเลย เธอจะอยู่ตลอดไปเลยก็ได้นะ！”

เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของหย่งเย่กรุ๊ป พ่อแม่ของเธอทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ย่อมไม่ขาดแคลนบ้านที่จะให้เธออยู่

“สรุปว่าคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ฉินซือหลันซบลงกับซอกคอของเธออย่างใกล้ชิด “ตัวเธอยังมีกลิ่นน้ำมันอยู่เลย อย่าบอกนะว่าเธอยังทำอาหารให้ไอ้หน้าโง่นั่นอีก？”

อ้อมกอดนี้ทั้งแน่นและอบอุ่นจนทำให้เสิ่นซือหนิงรู้สึกจุกในอก

“ขึ้นรถแล้วค่อยพูดกัน”

บนที่นั่งข้างคนขับ เสิ่นซือหนิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ให้ฟัง เธอเล่าอย่างสงบราบเรียบ แต่ฉินซือหลันกลับอดทนฟังด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นไว้ไม่ไหว

“ถุย เมิ่งซือเฉินเคยถูกแม่สาวน้อยรักแรกนั้นทิ้งในวันแต่งงานแล้วทนได้ยังไม่พอ ตอนนี้ยังจะกล้ามีหน้ามาขอหย่ากับเธอเพื่อแต่งงานกับเธอคนนั้นอีกเหรอ？ งั้นก็ให้ผีเน่ากับโลงผุอยู่คู่กันไปเถอะ！”

“พ่อแม่เขาก็ช่างน่ารังเกียจ เธอคอยรับใช้พวกเขาเป็นอย่างดี สุดท้ายพวกเขากลับไม่รู้จักสำนึกบุญคุณความดีเลยสักนิด！ สมกับเป็นพวกเศรษฐีใหม่จริง ๆ ！”

ฉินซือหลันพูดพลางด่าอย่างเดือดดาล

“ในเมื่อเขาจำเรื่องในอดีตไม่ได้ สามปีที่เธอทุ่มเทมาก็เพียงพอแล้ว ถือว่าทำดีที่สุดเพื่อตอบแทนเขาแล้ว ต่อไปนี้ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นแบบที่เขาชอบอีกต่อไปแล้วสินะ？”

เสิ่นซือหนิงนั่งพิงที่นั่งข้างคนขับ “ใช่ เราไม่ติดค้างอะไรกันอีกแล้ว”

เธอมองออกไปยังทิวทัศน์นอดหน้าต่างที่รถวิ่งผ่านด้วยสายตาว่างเปล่า

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เสิ่นซือหนิงยอมถอดรองเท้าส้นสูง มัดผมเรียบร้อย และสวมเสื้อผ้าเรียบ ๆ แบบที่ตัวเองไม่ชอบเพื่อเอาใจเมิ่งซือเฉิน เพียงเพื่อพยายามเปลี่ยนตัวเองให้เหมือนหรั่นชิงชิง

แต่โชคไม่เข้าข้าง เพราะถึงจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเทียบได้กับคนที่เขารักอย่างแท้จริงได้เลย

“หนิงหนิง เขาและครอบครัวของเขาต่างหากที่ไม่คู่ควรกับเธอ”

ฉินซือหลันฟังเสียงที่แฝงความเหนื่อยล้าของเธอแล้วก็รู้สึกสงสารจนตาแดงก่ำ

“การหย่าคงต้องใช้เวลา เธออยู่ที่บ้านฉันไปก่อนนะ ยังไงเราสองคนก็เหมือนพี่น้อง แท้ ๆ กันอยู่แล้ว”

เสิ่นซือหนิงยกยิ้มบาง “ตกลง”

เธอเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่มีญาติพี่น้องแม้แต่คนเดียว

แต่ฉินซือหลันกลับดูแลเธอเสมือนเป็นคนในครอบครัวที่สำคัญที่สุด

ขณะที่พูดคุยกันไป ทั้งสองก็มาถึงสตูดิโอแต่งหน้าส่วนตัวแล้ว หลังจากที่ทั้งสองคนลงจากรถ ฉินซือหลันก็โบกมือเรียก “แมรี่！ ได้เวลาทำงานแล้ว！”

เสิ่นซือหนิงขยี้หว่างคิ้ว “คืนนี้ฉันเหนื่อยมากแล้ว ไม่อยากแต่งตัวจัดหรอก”

“แต่ตอนนี้ไอ้ผู้ชายเฮงซวยกับนังผู้หญิงไร้ยางอายนั่นมารวมตัวกันแล้วนะ เธอยังคิดจะเอาแต่แต่งตัวเชย ๆ น่าเบื่อไปเพื่อเขาอีกงั้นเหรอ？”

“…… ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”

“แบบนี้สิถึงจะถูก！” ฉินซือหลันยิ้มตาหยี “หลับตาแล้วปล่อยตัวปล่อยใจไปเถอะนะ นี่คือทีมช่างแต่งหน้าชื่อดังจากต่างประเทศ คืนนี้จะเปลี่ยนเธอให้กลับมาสวยสง่างามอีกครั้งแน่นอน！”

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง

แทบทุกคนในสตูดิโอพากันจับจ้องมาที่หญิงสาวในกระจก

เสิ่นซือหนิงเองมีใบหน้างดงามคมชัดอยู่แล้ว แต่ปกติเธอมักอยู่ในครัว ทำอาหารและทำงานบ้านจนแทบไม่เคยได้แต่งตัวเองดี ๆ ตอนนี้พอได้เติมแต่งเพิ่มเติมเพียงเล็กน้อย เธอก็เผยความงดงามโดดเด่นเสียแล้ว

ดวงตายาวรีที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แสนเย้ายวนโดยไม่ฉูดฉาด แต่งแต้มด้วยอายแชโดว์ดูมีชีวิตชีวา หยดน้ำตาดำเล็ก ๆ ที่แต้มตรงหางตาเผยความดื้อรั้นจากส่วนลึกได้อย่างเด่นชัด

ฉินซือหลันถึงกับอดไม่ได้ที่จะอุทาน “นางฟ้าลงจากสวรรค์แล้ว！ นี่แหละเสิ่นซือหนิงคนที่ฉันเคยรู้จัก！”

เธอหันไปโบกมือเรียกให้คนช่วยหยิบชุดมาให้ทันที

“หนิงหนิงที่รัก เลือกชุดเดรสราคาแพงสุดได้ตามสบายเลย คราวนี้ฉันเต็มใจทุ่มสุดตัวเพื่อฉลองการกลับมาเป็นโสดของเธอโดยเฉพาะ นี่เลย ปาร์ตี้บนเรือสำราญสุดหรูพร้อมด้วยนายแบบหนุ่มหล่อแปดคน รับรองว่าฟิน！”

เสิ่นซือหนิงโบกมือปฏิเสธ “ช่วงนี้ไม่สนใจผู้ชายหรอก”

ฉินซือหลันถึงกับค่อนขอด

“ไม่สนใจ？ แต่ตั้งสามปีเชียวนะ เธอไม่มีความต้องการเรื่องอย่างว่าบ้างเลยเหรอ？”

“……” แน่นอนว่าเธอมี

ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน เมิ่งซือเฉินให้คำสัตย์ว่าเขาต้องการรักษาความบริสุทธิ์ไว้เพื่อหรั่นชิงชิง จะไม่แตะต้องผู้หญิงอื่นเด็ดขาด ซึ่งนั่นทำให้เสิ่นซือหนิงยังเป็นหญิงพรหมจารีมาจนถึงทุกวันนี้

เธอไม่ใช่แม่ชี ย่อมมีความต้องการตามปกติอยู่แล้ว

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะบังคับใครได้

ฉินซือหลันเห็นว่าเสิ่นซือหนิงยังนิ่งเงียบไม่พูดอะไร คิดว่าเธอยังตัดใจไม่ได้ จึงตัดสินใจใช้ไม้ตายเดี๋ยวนั้น “ปาร์ตี้ครั้งนี้มีนักปรุงน้ำหอมระดับนานาชาติมาร่วมงานด้วยนะ เจ้าของแบรนด์น้ำหอมเกลิน เพอร์ฟิวม์เองก็จะมาด้วย！ เธอไม่อยากเห็นตัวจริงของเขาหน่อยเหรอ？”

เกลิน เพอร์ฟิวม์ เป็นบริษัทน้ำหอมชั้นนำของประเทศ

เมื่อหลายปีก่อน เสิ่นซือหนิงเคยมีโอกาสเข้าแข่งขันประกวดน้ำหอมระดับนานาชาติกับซีอีโอของเกลิน เพอร์ฟิวม์ น้ำหอมที่ชายหนุ่มปรุงมีเอกลักษณ์และกลิ่นอายที่ทำให้เสิ่นซือหนิงรู้สึกคุ้นเคย เป็นกลิ่นที่คล้ายกับน้ำหอมที่แม่แท้ ๆ ของเธอเคยปรับ

แต่น่าเสียดาย ทั้งเธอและเขาต่างก็เป็นคนระมัดระวัง ไม่เคยเผยตัวต่อหน้ากันเลย แม้กระทั่งเมื่อชื่อเสียงของแบรนด์เกลิน เพอร์ฟิวม์เป็นที่เลื่องลือ เขาก็ยังคงเงียบขรึมไม่แสดงตัว

“ลองไปดูหน่อยก็ได้”

เสิ่นซือหนิงพยักหน้าเล็กน้อย

สิ่งที่ดึงดูดให้เธอสนใจ ไม่เพียงเพราะเคยพยายามแฮกข้อมูลของเกลิน เพอร์ฟิวม์แต่ก็ล้มเหลว แต่ยังเป็นเพราะเสิ่นซือหนิงรู้สึกว่าเขาอาจเกี่ยวข้องกับแม่แท้ ๆ ของเธอด้วย