มายาทมิฬ

คำถามที่เปลี่ยนเรื่องสนทนาแบบฉับพลันทำให้ดวงตากลมโตที่ก้มมองพื้นอยู่เมื่อครู่นี้ต้องช้อนขึ้นจ้องใบหน้าหล่อลากดินของเขาด้วยความประหลาดใจ และเมื่อเห็นรอยยิ้มแต้มมุมปากหยักสวยสีสดนั้นน้อยๆ หญิงสาวก็อดระบายยิ้มตอบไม่ได้ ทั้งๆ ที่กำลังเศร้าใจอยู่กับคำพูดไม่ไว้หน้าของทวิภาคเมื่อครู่นี้

“เอ่อ...”

“ถามว่าชื่ออะไรไง...” น้ำเสียงคล้ายรำคาญ จนราชาวดีต้องรีบละล่ำละลักบอกชื่อที่คิดได้เร็วที่สุดในขณะนั้นออกไป

“ดอกเอื้องเพคะ ดอกเอื้อง...”

ชายหนุ่มระบายยิ้มพึงพอใจ จ้องมองสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาแปลกประหลาดชนิดหนึ่ง แต่ถึงมันจะแปลความหมายไม่ออก แต่กระนั้นมันก็ยังสามารถทำให้เลือดในกายร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่เคยพานพบมาก่อน

“ดอกเอื้องหรือ... เพราะดีนี่ แปลว่าดอกกล้วยไม้ใช่ไหม...”

ดวงตากลมโตที่มีแพขนตาดกดำเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มหวานหยดแต้มที่กลีบปากสาวจนทวิภาคที่กำลังจ้องมองอยู่รู้สึกอึดอัดแปลกประหลาด ความหวาดกลัวบางอย่างทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะหันหลังเกาะระเบียงและมองออกไปยังทิวเขาแทนมองใบหน้างามๆ นั้น

“นายท่านทราบด้วยหรือเพคะ” ราชาวดียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “แสดงว่านายท่านก็สนใจวัฒนธรรมของเชียงรุ้ง...”

ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเสียงเข้มตัดฉับเอาเสียก่อน ทำเอารอยยิ้มหวานที่แต้มกลีบปากอิ่มอยู่ต้องหุบลงในบัดดล พร้อมๆ กับเสียงถอนหายใจอย่างผิดหวัง

“เคยอ่านเจอน่ะ... ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไร”

“ข้าน้อยอุตส่าห์ดีใจ นึกว่านายท่านจะสนใจข้าน้อยบ้าง...”

เผลอพ้อออกไป แล้วก็ต้องแก้มแดงเมื่อคนตัวโตเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายสุดเซ็กซี่ที่มีมากพอๆ กับความยะโสโอหังของเขาทะลักเข้าไปในโพรงจมูก มันทำให้หล่อนวิงเวียนจนแทบจะทรงกายไม่อยู่

และยิ่งตอนพ่อเจ้าประคุณก้มหน้าที่หล่อลากดินต่ำลงมา หัวใจของหล่อนก็แทบจะวายด้วยความตื่นเต้นที่พุ่งขึ้นสูงสุด

“ทำไมฉันต้องสนใจเธอด้วยล่ะ...” พูดอย่างไม่คิดรักษาน้ำใจ ขณะกวาดตามองใบหน้างามคล้ายกับขบขัน สาวน้อยหน้าร้อนผ่าว

“หน้าตาก็งั้นๆ สาวๆ ที่ประเทศของฉันสวยกว่านี้ตั้งเยอะ” พ่นคำพูดที่ทำร้ายหัวใจยังไม่พอ เขายังมีหน้ามายิ้มเย้ยใส่อีกแน่ะ

คนอะไรใจดำชะมัด ราชาวดีเข่นเขี้ยวอยู่ภายในใจ เจ็บก็เจ็บ โกรธก็โกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ก็หากทำร้ายเขา ก็เท่ากับทำร้ายหัวใจของตนเอง

มีทางเดียว... คือต้องทำให้เขารักหล่อนให้จงได้... แต่มันยากไม่ต่างจากการกระโดดลงไปงมเข็มในน้ำเย็นๆ กลางฤดูหนาวในมหาสมุทรแปซิฟิกยังไงยังงั้น

“ข้าน้อยรู้แล้วเพคะว่าไม่งาม งั้นข้าน้อยขอตัวนะเพคะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแง่งอนปนเปกับความน้อยใจ ทวิภาครับรู้ แต่ก็พยายามไม่ใส่ใจ

“ฉันพูดเรื่องจริงทำไมต้องทำเสียงน้อยใจด้วยล่ะ แล้วจะรีบไปไหนกัน ถูกส่งมารับใช้ฉันไม่ใช่หรือ”

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้นึกอยากให้แม่นางกำนัลหน้าหวานนี้อยู่คุยด้วยอีก ทั้งๆ ที่เจ้าตัวก็พยายามจะปลีกตัวไปอย่างเต็มที่

ราชาวดีเผลอตัวเชิดหน้าตามวิสัยของผู้ที่เคยถูกแต่คนรุมล้อมตามใจ “เพคะ แต่เห็นว่านายท่านไม่ต้องการอะไรแล้ว ข้าน้อยจึงไม่อยากรบกวน” กระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด

ร่างกำยำที่ยืนใกล้ๆ แกล้งขยับเข้าหาเรื่อยๆ ราชาวดีรีบถอยหลังหนี จ้องมองบุรุษงามล้ำเบื้องหน้าด้วยความตกใจ จนในที่สุดแผ่นหลังอรชรของหล่อนก็ชนเข้ากับผนังห้อง ความเย็นแล่นปร๊าดเข้าใส่ร่างแต่กระนั้นมันก็หาสยบความร้อนระอุที่เกิดจากความใกล้ชิดของพ่อคนตัวโตที่เดินเข้ามาแนบชิดไม่

ใบหน้าหล่อเหลานั้นมีแววล้อเลียน ขณะที่หล่อนหน้าแดงก่ำ “ถะ ถอยออกไปเพคะ”

“ถ้าฉันไม่ถอยล่ะมีอะไรหรือเปล่า เธอถูกส่งมาปรนนิบัติฉันไม่ใช่หรือ แล้วทำไมต้องทำท่าทางหวาดกลัวแบบนั้นด้วย...”

ราชาวดีหน้าตาตื่นกับความคิดของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบส่ายหน้าดิก “ไม่ใช่นะ เชียงรุ้งไม่มีการต้อนรับแขกแบบนี้ ถอยไปเถอะเพคะ...”

อธิบายแล้วก็ต้องรีบปราม เมื่อร่างใหญ่ตระหง่านก้าวเข้ามาแนบชิด พร้อมๆ กับใช้ฝ่ามือค้ำกับผนังห้องทั้งสองด้านเพื่อกักหล่อนเอาไว้ในนั้น

“ถ้าไม่ใช่ ทำไมเธอต้องถามว่าฉันสนใจเธอหรือเปล่าด้วยล่ะ ฟังๆ ดูแล้วมันไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยมาเสนอตัวให้ฉันแม้แต่น้อย...” พอได้ยินว่าเขามีสตรีมาให้เลือกมากมาย หัวใจก็ระทม กลีบปากอิ่มสั่นระริก

“ข้าน้อยไม่ได้คิดแบบนั้น กรุณาปล่อยข้าน้อยเถอะเพคะ...”

ทวิภาคไม่ตอบแต่อมยิ้ม ขณะศีรษะทุยได้รูปสวยก้มต่ำลงช้าๆ จนปลายจมูกอยู่ห่างจากใบหน้างามของหล่อนไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตร ลมหายใจสะอาดสะอ้านของเขาทำให้หล่อนสะท้านแปลกประหลาด

ร่างกายอึดอัด ทรวงอกสาวเบ่งบานหนักอึ้งอยู่ใต้บราเซียไร้สาย ความร้อนบางอย่างวิ่งจากปลายเท้ามาอัดแน่นที่บริเวณซอกขา มันทำให้หล่อนรู้สึกคล้ายกลับกำลังต้องการอะไรบางอย่าง...

อะไรบางอย่างที่ยังไม่เคยรู้จัก...

“กลิ่นกายเธอหอมดีนะ หอมเย็นๆ คล้ายกับดอกไม้หลายชนิดมารวมกัน” ว่าแล้วปลายจมูกโด่งก็ฝังลึกลงบนแก้มสาวที่ไม่เคยถูกชายใดแตะต้องมาก่อน

หญิงสาวต้องตะลึง ตัวสั่นสะท้าน ทำอะไรไม่ถูก สมองสับสน เงยหน้าขึ้นประสานสายตากับคนตัวโตที่ฉวยโอกาสอย่างไม่น่าให้อภัยตาค้าง กลีบปากสีสดแยกออกจากกันอย่างลืมตัว

ทวิภาคมองภาพนั้นแล้วก็ครางออกมาอย่างสิ้นสุดความอดทน ทั้งๆ ที่คิดจะแกล้งแหย่ให้หล่อนหวาดกลัวและไม่กล้ามาวุ่นวายกับเขาอีก แต่สุดท้ายเป็นเขาเองต่างหากที่ต้องหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังจะกระทำลงไป

ในชีวิตไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองหลุดหลงแบบนี้มาก่อนเลย... แต่แค่เห็นแม่สาวหน้าหวานนี้ใกล้ๆ ได้กลิ่นกายหอมกรุ่นจรุงจมูก แค่นี้เลือดหนุ่มก็เดือดปุดๆ จนแทบจะระเหยกลายเป็นไอ

“ระยำ!”

สบถวาจาหยาบคายออกมาอย่างโมโหตัวเอง ก่อนจะก้มลงครอบครองเรียวปากสาวอิ่มเต็มนั้นด้วยกริยาหิวกระหาย ความลืมตัวที่ไม่เคยได้ผุดได้เกิดมาก่อนในชีวิตของเขากำลังระเบิดตูม ความหวานละมุนของแม่สาวคนสวยในอ้อมแขนทำให้เขารู้สึกอยากจะทำอะไรที่มันมากกว่านี้นัก

อยาก... อยาก... อยากจะจับแม่นี่ถอดเสื้อผ้าให้หมด จากนั้นล่ะ จากนั้นก็อุ้มหล่อนไปวางบนเตียงแล้วก็ฝังกายเข้าไปในร่างกายอรชรให้คลายอึดอัดแบบนนี้

ให้ตายสิ... นี่เขาเป็นบ้าอะไรไปนะ!

ทวิภาคเดือดดาลตัวเองพอๆ กับที่ต้องการแม่สาวน้อยในอ้อมแขนนั่นแหละ

ราชาวดีกำลังอึ้งและช็อกไปกับประสบการณ์แปลกใหม่ที่ได้พานพบ หญิงสาวยืนนิ่ง มือบางยกขึ้นผลักดันแผ่นอกกำยำของบุรุษที่กำลังเคล้าเคลียกลีบปากของหล่อนอยู่ด้วยความกระหายจัด ความร้อนผ่าวซาบซ่านวิ่งตรงจากหัวใจลงมาอัดแน่นอยู่ที่ซอกขาอวบ

“อย่าเพคะ...” พยายามห้ามแต่ดูเหมือนว่าพ่อเจ้าประคุณจะไม่ยอมฟัง ทำหูทวนลม

ร่างกายสาวเริ่มอ่อนเปลี้ย สั่นเทา เรี่ยวแรงถูกสูบหายไปจนหมดทำให้ไม่อาจจะทรงตัวยืนอยู่ใด้ หากไม่ขอความช่วยเหลือจากพ่อคนตัวโต มือบางที่ดันแผงอกกว้างอยู่เมื่อครู่นี้ เลื่อนขึ้นมาตวัดรอบลำคอแข็งแกร่งของทวิภาคเอาไว้แน่น ราวกับกลัวเขาจะหนีหาย

กลีบปากที่นิ่งเฉยปล่อยให้เขาครอบครองอยู่เพียงลำพังตอนนี้เริ่มขยับตอบโต้ และสาวน้อยเลือดขัตติยาก็เผลอครางออกมาเมื่อถูกปลายลิ้นใหญ่แทรกลึกเข้าไปภายในอุ้งปากหวานของตัวเอง

หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง ตอนนี้สติความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ตอบสนองจุมพิตดุดันนั้นด้วยความเต็มอกเต็มใจ

โอ้... นี่หล่อนเป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงได้ยอมให้เขาทำแบบนี้... ทำไมให้ผู้ชายคนนี้หมิ่นเกียรติที่สูงส่งของตนเอง

ราชาวดีร้องเตือนตัวเองอยู่ภายในใจ แต่ดูเหมือนว่ามันจะช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะแค่เขารวบลิ้นเล็กของหล่อนด้วยปลายลิ้นใหญ่ของตนเองเองเท่านั้น ร่างกายของหล่อนก็ร้อนแทบติดไฟได้ หน้าขาเครียดเขม็งปวดร้าว ทรวงอกบวมเป่งเบ่งบานอยู่ภายใต้บราเซีย

“เธอทำให้การทำงานของสมองของฉันรวนเละเทะ... คนสวย... มันน่าละอายมาก แต่ฉันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ”

มือใหญ่ที่ยุ่มย่ามอยู่แถวๆ บั้นท้ายเลื่อนมาที่สะโพกกลมกลึงแล้วดันร่างอรชรให้ชิดกับร่างกายตื่นผงาดของตนเองอย่างจงใจยั่วยวน

“โอ้... ไม่นะ...!”

เมื่อหน้าท้องได้สัมผัสกับเจ้าสิ่งนั้นที่ใหญ่เกือบเท่าท่อนแขนของหล่อน แม้จะไม่เคยเห็นแต่สมองก็ฉลาดพอที่จะบอกว่ามันคืออะไร หญิงสาวรีบละล่ำละลักผลักไสพ่อคนตัวโตที่จูบเอาจูบเอาราวกับปากของหล่อนเป็นบ่อน้ำทิพย์ยังไงยังงั้นออกจากตัวอย่างรวดเร็ว

ใบหน้างามแดงก่ำ ขณะที่ทวิภาคที่พึ่งจะสลัดความปรารถนาหลุดออกไป รีบก้าวถอยหลังห่างไปทันที ใบหน้าหล่อเหลานั้นดุดัน แดงก่ำไม่แพ้ใบหน้าของหล่อน มองก็รู้ว่าเขาก็คงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อยไปกว่าหล่อน

มันเร็วเกินไป...

“ข้าน้อย... ข้าน้อยต้องไปแล้ว...” ละล่ำละลักบอกออกไปทั้งๆ ที่สายตายังจ้องอยู่กับพื้น