ทิศเหนือของภาพฟ้า

รถกระบะยกล้อสูงไว้ใช้สำหรับวิ่งงานในไร่เคลื่อนตัวออกไปตามถนนลูกรังที่มีความยาวเกือบสองร้อยเมตรกว่าจะถึงถนนใหญ่ ฝุ่นดินแดงฟุ้งกระจายตามหลังของรถ จนเกือบมองไม่เห็นสีของตัวรถ

“เมื่อคืนไปไหนมากับพวกไอ้ก้อง” ทิศเหนือถามคนที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จากับเขา ถึงแม้เขาจะรู้แต่ก็อยากถาม เพราะจะทำให้ภายในรถไม่เงียบสักเท่าไร

“กินเหล้าที่แคมป์คนงาน” ใบหน้าสวยของอีกฝ่ายหันมามองเขาแวบหนึ่งก็หันกลับไปมองทางเหมือนเดิม คนตัวเล็กรู้ว่าต้องโดนดุอีกแน่

“ทำไมไม่บอกกูก่อน แล้วเหล้าเนี่ยมึงจะแดกอะไรนักหนา หน้าตามึงไม่ได้เหมาะกับเหล้าต้มเถื่อนของลุงแสนเลยนะ” ทิศเหนือต่อว่าอีกฝ่ายที่ไปไหนมาไหนไม่เคยบอก และอีกอย่างที่เขาไม่เข้าใจก็คือภาพฟ้าเป็นพวกชอบดื่มเหล้า ดูดบุหรี่ สารพัดของที่ทำลายสุขภาพ

ทิศเหนือไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายหน้าหวานถึงได้มีนิสัยไม่สนโลกขนาดนี้ เขาจำวันแรกที่อีกฝ่ายมาอาศัยอยู่ที่นี่ได้ โดยบิดาของอีกฝ่ายเป็นคนฝากให้พ่อของเขาช่วยอบรมสั่งสอนให้ทำงานด้วย เพราะเป็นเพื่อนของพ่อชายหนุ่มจึงรับปาก เพราะคิดว่าคงไม่เท่าไหร่หรอก ดูจากลักษณะท่าทางเงียบๆ หงิม ๆ เหมือนลูกคุณหนูทั่วไปนั่นแหละ น่าจะพอพูดคุยกันได้ง่าย

ยิ่งเขาเห็นสายตาของภาพฟ้าวันนั้นแล้วก็อยากจะรักษาคนคนนี้ไว้ เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะเสียมันไปโดยไม่มีวันจะได้คืนมา สายตาสิ้นหวังไร้ซึ่งความรู้สึก ราวกับหมดสิ้นทุกอย่าง จนเขาอยากรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไปเจอเรื่องอะไรมาถึงได้มีสภาพที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อเช่นนี้ แต่พอเขารู้จักอีกฝ่ายไปเรื่อย ๆ ก็ให้ความรู้สึกอยากโอบกอดคนคนนี้ไว้แน่น ๆ

แต่เมื่อได้รู้จักกันจริง ๆแล้ว เขาอยากจะเอาหัวโหม่งเสาตาย สายตาท่าทางดื้อรั้นไม่พูดไม่จาเอาแต่เมาหัวราน้ำได้ทุกวัน ท่าทางจะตายให้ได้ของมันทำให้เขาเกือบเป็นตาลุงขี้บ่น ด่าทุกวัน แต่หาได้เอาเข้าหูมันไม่ จนวันที่เขาทนไม่ไหวเอาเรื่องพ่อมันมาด่านั่นแหละถึงได้ฟื้นสติขึ้นมาบ้าง แล้วอยากทำงาน อยากทำให้พ่อเห็นว่าตัวเองดีขึ้น

ทว่าก็ยังคงแอบไปกินเหล้ากับก้องภพและคนงานอยู่ดี แต่นี่ก็เป็นข้อดีของภาพฟ้า เพราะเข้ากับคนได้ง่าย ไม่ค่อยถือตัว ใครชวนทำอะไรไปไหนก็ไปกับเขาหมด ยังดีที่อีกฝ่ายเป็นผู้ชายท้องไม่ได้จึงทำให้เขาไม่ห่วงมากนัก

“โอ๊ยเฮีย ผมเป็นผู้ชายและโตแล้ว ไม่ต้องบอกเฮียทุกอย่างหรอก” ภาพฟ้าบอก ขนาดพ่อเขายังไม่สนใจเขาเลย ทำไมคนอื่นต้องมาทำตัวเหมือนพ่อเขาด้วยล่ะ ยิ่งเป็นทิศเหนือเขายิ่งเกร็ง

“รู้ว่าโตแล้ว แต่อย่าลืมว่ามึงมาอยู่ที่นี่เพื่ออะไร พ่อมึงเขาเป็นห่วง”

“เหอะ อย่าพูดให้ผมรู้สึกสมเพชตัวเองนะเฮีย เขาไม่เคยคิดว่ามีลูกคนนี้อยู่” ภาพฟ้าแค่นเสียงหัวเราะ ความรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกที่คอหอย

“ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนไม่รักลูก” เห็นสายตาเจ็บปวดของอีกฝ่ายแล้วไม่รู้ทำไมหัวใจเขารู้สึกปวดร้าว

“งั้นพ่อผมเป็นคนแรก ถ้าเฮียไม่อยากไปคนเดียว เฮียก็เลิกพูดถึงเขาสักวัน”

“เอ้า ไอ้นี่ กูเป็นเจ้านายมึงนะ แล้วก็ยังเป็นคนที่พ่อมึงฝากมาด้วย”

“เจ้านายไม่ใช่พ่อ อีกอย่างเมียก็ไม่ใช่อย่ามาสั่ง” ภาพฟ้าพูดเสียงขึ้นจมูก พลางกอดอกมองไปทางด้านนอกที่เป็นพื้นที่โล่ง มีแต่ต้นไม้น้อยใหญ่ที่แห้งแล้งรอฝนตกลงมา ใกล้เข้าหน้าร้อนเข้าไปทุกทีแต่ที่นี่ก็ยังถือว่าไม่ร้อนมากนัก

“กูไม่เป็นหรอกเมียมึงนะ แต่กูจะเป็นผัว” ทิศเหนือบอกอีกฝ่ายที่ชอบทำหน้าบึ้งใส่เขาเวลาพูดเรื่องพ่อตัวเอง มุมปากโค้งขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กหันมา

“เฮีย!” ภาพฟ้าหันมาทำตาเขียวใส่คนที่ชอบพูดเล่นอยู่ไปเรื่อย ตั้งแต่สนิทกันมาก็เพิ่งรู้ว่าเจ้านายมีอารมณ์ขันกับเขาด้วย

ทุกครั้งก็เป็นตัวเองที่อดรนทนไม่ได้ต้องร้องปราม เขาไม่รู้ว่าทิศเหนือคิดยังไงกับเรื่องเกย์ และยังมีชาวบ้าน คนงานที่ไร่อีก ถ้าขืนเขาพูดแบบนี้อีกไม่รู้ว่าคนพวกนั้นจะมองเขากับเจ้านายพวกเขาอย่างไร

ถึงแม้เขาจะชอบผู้ชายจริง ๆ แต่สำหรับทิศเหนือนั้นไม่ใช่ ก็ไม่รู้ว่าทิศเหนือเป็นอะไรยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ห้ามจนปากจะฉีกถึงหูก็ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น

“ฮ่า ๆ ทำไมกูพูดแค่นี้ มึงอายเหรอ” ทิศเหนือหัวเราะออกมาเสียงลั่นรถ พลางมองมาทางเขา

“ไม่ได้อาย แต่มันใช่เรื่องที่เฮียจะเอามาพูดเล่นหรือไง”

“ก็มึงสวยขนาดนี้ สวยกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก ใครมันจะไม่อยากเป็นผัววะ” ทิศเหนือบอกออกมาแบบโต้ง ๆ ภาพฟ้ารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกขวานผ่าซาก เป็นผู้ชายดิบ ๆ ห่าม ๆ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะห่ามขนาดนี้

“ผมเป็นผู้ชายนะเฮีย จะไปเป็นเมียใคร”

“กูจะคอยดู” ทิศเหนือพูดเบา ๆ คล้ายพูดกับตัวเอง จนภาพฟ้าต้องถามว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่มีหรือทิศเหนือเขาจะยอมรับแล้วบอกออกมาอีกรอบ

ทิศเหนือขับรถพาภาพฟ้าเข้ามาในตัวเมืองที่อยู่ห่างจากไร่ไม่ไกลมาก ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในโรงงานผลิตน้ำตาลแห่งหนึ่งของภาคอีสาน รถพ่วง รถสิบล้อจอดรอคิวชั่งน้ำหนักอยู่เยอะแยะมากมายหลายสิบคัน ทางเข้าไปก็อยู่ไกลพอสมควร

เมื่อเข้ามาภายในโรงงานก็เป็นลานโล่งกว้างกินพื้นเกือบสิบไร่เห็นจะได้ แต่ก็ดูคับแคบไปถนัดตาเมื่อมีรถพ่วงคันใหญ่หลายคันที่จอดรอคิวไปชั่งน้ำหนักแล้วเอาอ้อยเข้าหีบ ภาพฟ้าที่ไม่เคยเข้ามาในนี้เลยก็มองอย่างตื่นเต้น เพราะไม่เคยเห็นมาก่อนถึงแม้ว่าจะทำงานในไร่ แต่เขาก็อยู่แค่ที่ไร่ไม่เคยได้เข้ามาในโรงงานเลย เขามองไปรอบ ๆ ราวกับเด็ก ๆ ที่เห็นอะไรแปลกใหม่

ขณะที่ทิศเหนือจอดรถแล้วก็ยังไม่รู้ตัว ภาพฟ้าอยากจะลงไปดูแต่ทว่าเจ้านายเขาก็เอ่ยกับเขาขึ้นมาก่อน

“นั่งรอที่รถนี่แหละ เดี๋ยวกูจะเข้าไปเอาเอกสารก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยเอากับข้าวไปให้ลุงแสน”

“ผมไปก่อนไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ เดี๋ยวหลงกัน มึงแหกตาดูซิว่ามันกว้างขนาดไหน แล้วดูที่นี่มีแต่ผู้ชาย”

“ผมก็ผู้ชาย” ภาพฟ้าหันไปแย้งกับทิศเหนือทันควัน เขาเป็นผู้ชายเหมือนกันทำไมเขาต้องกลัว

“มึงดูสภาพตัวเองตอนนี้ด้วย อย่ามาเถียงกู อยู่นี่แหละ เดี๋ยวกูมา” น้ำเสียงเฉียบขาดของคนตัวโตทำให้เขาไม่กล้าแย้งอะไรอีก

“ครับ” ภาพฟ้ารับคำพลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ ไม่สนใจทิศเหนืออีก เขาอุตส่าห์คิดว่าตัวเองมาที่นี่ครั้งแรก แล้วจะได้ลงไปสำรวจรอบๆ หลังจากที่ทำไร่อ้อยมานานก็เพิ่งจะเคยเห็นโรงงานกับเขาบ้าง แต่ที่นี่ก็คล้ายกับที่ไร่ทิศเหนือนั่นแหละ แต่กว้างกว่าและเป็นที่ผลิตน้ำตาลเฉย ๆ กลิ่นเหม็นไหม้ของกากน้ำตาลจากอ้อยโชยมาให้ได้กลิ่นอยู่ตลอดเวลา

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงเคาะกระจกรถก็ดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังเคลิ้มหลับต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยอารามตกใจจึงหันไปมองตามเสียง ร่างสูงใหญ่ของทิศเหนือยืนอยู่ด้านนอกลงมือเคาะกระจกอยู่ ภาพฟ้าถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะเมื่อกี้หัวใจเขาตกไปที่ตาตุ่มเลยทีเดียว มือเล็กกดปุ่มลดกระจกรถลง พลางชะโงกหน้าออกไปถาม

“ตกใจหมดเลยเฮีย”

“แล้วทำอะไร กูเคาะตั้งนานไม่เปิด คิดว่าจะได้พังประตูเข้าไปแล้ว”

“กำลังจะหลับ แล้วนี่เสร็จแล้วเหรอ ไปกันได้ยัง” เขาถามอย่างกระตือรือร้น เพราะอยากจะลงไปดูบรรยากาศรอบๆ แต่เมื่อได้ยินคนที่ยืนพิงรถอยู่บอกก็หน้าม่อยลงทันที

“เสร็จแล้ว แต่เดี๋ยวลุงแสนจะมาเอง เขาจอดอยู่ไกลเลยไม่อยากให้เราไปหา บอกจะเดินมาเอง”

“เซ็งเลยอะ” คนตัวเล็กทำท่าทางเซ็งๆพลางปากยื่นออกมา ท่าทางแบบนี้ทำเอาคนมองถึงกับหายใจติดขัดอย่างไม่เคยเป็น ยิ่งเห็นสีหน้าหมาหงอยก็ยิ่งอยากลูบหัว มือที่กำลังยื่นออกไปถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ตกใจกับความคิดของตัวเองดีที่ยั้งมือไว้ทัน

“แล้วลุงยังลุกไหวเหรอ เมื่อคืนก็หนักอยู่นะ” ภาพฟ้าทำหน้าสงสัย เพราะเมื่อคืนลุงแสนกับพวกเขากินเหล้าตั้งวงอยู่เกือบค่อนคืนได้ ทำไมวันนี้แกยังลุกขึ้นมาขับรถได้ เหล้าเถื่อนที่แกต้มฤทธิ์แรงเอาเรื่อง ขนาดเขายังเกือบน็อกกลางอากาศ ถ้าก้องภพไม่ลากเขามาด้วย

“ยังจะมาถามอีก มึงตัวดีเลยพาคนอื่นเสียการเสียงาน” ทิศเหนือทำหน้าดุพลางชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ แต่ใครจะไปสนล่ะให้เขาอยู่บ้านคนเดียวก็เหงาสิ สู้ออกไปหาเพื่อนที่แคมป์คนงานไม่ดีกว่าเหรอ ไปหาอะไรอร่อยๆกินข้างนอกสบายใจกว่าขึ้นไปกินบนบ้านใหญ่กับทิศเหนือเสียอีก

“ผมไม่ผิดนะ โทษผมได้ยังไง” ภาพฟ้าปฏิเสธความผิดครั้งนี้ด้วยหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ พลางทำตาปริบๆ

“ไม่โทษมึงจะให้กูโทษใคร ตั้งแต่มีมึงเข้ามาคนงานกูแม่งก๊งเหล้าตอนเย็นตลอด โดยเฉพาะคู่หูมึง” ทิศเหนือต่อว่าภาพฟ้า แต่มีหรือคนหน้ามึนแบบคนตัวเล็กจะสะทกสะท้าน นี่ก็อีกเห็นผลหนึ่งที่เขาโกรธไม่ลง

“เฮีย เฮีย... เหนือ” ภาพฟ้าเรียกอีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งเขาจับไหล่อีกฝ่ายแล้วเรียกชื่อเล่นของเขานั่นแหละถึงได้รู้สึกตัว

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามคนที่ยืนมองหน้าเขาแล้วเหม่อลอยราวกับคิดอะไรอยู่

“เปล่า แค่คิดอะไรเพลินๆ”

“อื้อ ลุงแสนเดินมาโน่นแล้ว” ภาพฟ้าพยักพเยิดไปหาคนที่กำลังเดินตรงมาทางพวกเขาสองคน

ลุงแสนคือคนงานเก่าแก่ของที่นี่ ลุงอยู่กับไร่ทิศเหนือมาตั้งแต่ทิศเหนือเป็นเด็ก ถือว่าเป็นคนงานรุ่นบุกเบิกก็ว่าได้ ครอบครัวลุงแสนทำงานให้กับทิศเหนือมานาน ทุกคนในครอบครัวก็มีงานทำกันทุกคน เมียลุงแสนหรือป้านอมมีหน้าที่ทำงานบ้านให้กับทิศเหนือและลุงผู้ใหญ่ ส่วนลุงแสนกับลูกชายก็มีหน้าที่รักษารถซ่อมรถ ทำงานในไร่บ้างแล้วแต่ทิศเหนือสั่ง

“อ้าวเสี่ย คุณภาพ มีอิหยังครับ” ลุงแสนถามทิศเหนือด้วยภาษาพื้นบ้านของชาวอีสาน แต่เวลาลุงแสนคุยกับเขาก็เป็นภาษากลางที่ฟังดูกระท่อนกระแท่นบ้างแต่ก็พอฟังรู้เรื่อง

ภาพฟ้านั่งฟังสองคนคุยกันอยู่ในรถไม่ได้ลงจากรถแต่อย่างไร ยิ่งตอนนี้อากาศร้อนอบอ้าวของช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ซึ่งจะเข้าฤดูร้อนอย่างเต็มตัวแล้ว

“พอดีผมมาเอาเอกสาร ป้านอมเลยฝากผมให้เอาข้าวมาให้ลุงด้วยน่ะครับ” ทิศเหนือพูดแล้วก็ยื่นมือมาทางคนที่นั่งในรถ แต่เหมือนว่าคนตัวเล็กจะงุนงงไม่เข้าใจจึงมองหน้าชายหนุ่ม

“อะไร?” คิ้วเข้มเลิกสูง

“ข้าวกล่องวางอยู่เบาะหลัง”

“ไม่บอกละ ยื่นมือมาใครมันจะไปตรัสรู้ได้” คนในรถบ่นยาวพลางเอี้ยวตัวไปด้านหลังหยิบเอาตะกร้าที่มีปิ่นโตสี่ชั้นวางอยู่พร้อมกับขวดน้ำมาส่งให้ทิศเหนือ

“อะนี่ หอมจังวันนี้ป้านอมน่าจะทำหลายอย่าง” ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางหน้าทะเล้น

“ฮ่าๆ คุณภาพอยากกินติครับ”

“บ่ๆ กลัวลุงบ่อิ่ม” ภาพฟ้าที่พูดอีสานด้วยเสียงเหน่อๆ ก็ทำให้ผู้ชายต่างวัยสองคนยิ้มหัวเราะออกมา

“คุณภาพความจำดีนะเนี่ย ต่อไปคงพูดได้ หาสาวอีสานสักคนมาสอนน่าจะจำได้ดีกว่าแน่นอนฮ่าๆ”

“แนะนำสักคนสิลุง” ภาพฟ้าบอกพลางยิ้มขยิบตาให้ลุงแสนไปทีหนึ่ง

“ใครจะกล้าจีบมึง”

“ทำไม?”

“มึงสวยกว่าไง ใครมันอยากจะมีแฟนที่สวยกว่าวะ”

“จิ๊...” ภาพฟ้าจิ๊ปากพร้อมส่งค้อนให้ทิศเหนือไปวงใหญ่

“ยังจะมาค้อนกูอีก งั้นผมไปก่อนนะลุง วันนี้ต้องไปดูล้อรถสิบล้อที่ร้านอะไหล่อีก”

“ครับ ไปก่อนเด้อคุณภาพ มื้อแลงเจอกัน” ลุงแสนบอกพลางโบกมือพร้อมขยิบตาให้ภาพฟ้าทีหนึ่งอย่างรู้กันว่าเรื่องอะไร

“ครับ บายลุง”

เมื่อเห็นว่าลุงแสนไปไกลแล้ว ภาพฟ้ากำลังเปิดประตูรถลงเพื่อจะอ้อมไปขับให้ทิศเหนือก็ต้องชะงัก เมื่อคนตัวโตเดินไปฝั่งคนขับเหมือนเดิม

“ไม่ให้ผมขับเหรอ”

“ยังไม่ถึงเวลามึง” ทิศเหนือตอบพลางมองไปยังกระจกหลังและถอยรถออกไปจากโรงงาน

ทิศเหนือขับรถออกมาจากโรงงานพร้อมกับตรงไปที่ธนาคารใช้เวลาไม่นานก็มาถึง

“ฟ้า เอากระเป๋าเป้ด้านหลังไปด้วย”

“ก็บอกให้เรียกว่าภาพ หรือเรียกอะไรก็ได้ อย่าเรียกฟ้ามันคล้ายผู้หญิง” คนที่ถูกเรียกด้วยชื่อที่สงวนสิทธิ์หน้างอทันที เขาไม่ชอบให้ใครเรียกแบบนี้

“มึงไม่ชอบ แต่กูชอบ ฟ้า ฟ้า ฟ้า” ทิศเหนือลอยหน้าลอยตาเรียกชายหนุ่มอย่างนึกสนุก ชื่อออกจะเพราะ เหมือนผู้หญิงตรงไหน หน้าตาภาพฟ้ายังเหมือนกว่าอีก

“ชิ... ตามใจ” ภาพฟ้าบอก ก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง เขามาอยู่ที่นี่นานพอสมควรก็รู้ว่าไอ้กระเป๋านี่เอาไว้ทำอะไร ภาพฟ้าสะพายกระเป๋าไว้ด้านหลังเดินลงไปจากรถ ทิศเหนือขึ้นไปยังธนาคารที่เขามาเป็นประจำ

“อ้าวคุณเหนือ คุณภาพ สวัสดีจ้ะ” ผู้จัดการธนาคารเดินออกมาเจอเขากับภาพฟ้าที่ขึ้นมาพอดี

“สวัสดีครับ/ดีครับ” ทั้งสองยกมือไหว้คนที่เข้ามาทัก

“วันนี้มาทำอะไรคะ เชิญด้านในก่อนค่ะ” ผู้จัดการฝ่ายมือเชื้อเชิญให้เข้าไปนั่งในห้องทำงานอีกฝ่าย ทิศเหนือกับภาพฟ้าจึงเดินเข้าไปภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มาก

“พอดีมาถอนเงินน่ะครับ”

“มาค่ะเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง คุณเหนือรอสักครู่นะคะ”

“ครับ ตามนี้นะครับ” ทิศเหนือบอกตัวเลขหกหลักให้ผู้จัดการรับไป ทั้งสองรอไม่นานก็แล้วเสร็จ ทิศเหนือกับภาพฟ้าก็ออกมาจากธนาคาร ทั้งสองใช้เวลาเช้าวันนี้ไปกับการตะลอนอยู่ในตัวเมือง เพื่อซื้ออะไหล่รถต่างๆ

จนกระทั่งเที่ยงเกือบบ่ายทิศเหนือจึงพาภาพฟ้าหาอะไรกิน ตอนนี้ภาพฟ้ารู้สึกว่าตาลายท้องร้องเพราะเมื่อเช้าเขาไม่ได้ทานอะไรเลย เพราะนึกว่าทิศเหนือจะใช้เวลาไม่นาน แต่ก็ลืมคิดไปว่าถ้ามากับทิศเหนือ ไม่มีทางที่เขาจะได้กลับบ้านเร็ว บริเวณหลังรถกระบะมีอะไหล่รถต่าง ๆ และมีล้อยางอีกสี่ล้อที่ไว้สำรองเผื่อรถที่ใช้ขนอ้อยมีปัญหา

“เฮีย หิว” ภาพฟ้าบอกอีกฝ่าย ทิศเหนือมองมานิดหน่อยแต่ไม่ได้พูดอะไร แต่ภาพฟ้าก็เห็นว่าอีกฝ่ายตีไฟเลี้ยวจอดรถที่ร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากที่เขาบอกเท่าไร

“โทษที กูลืม นึกว่ามึงอิ่มทิพย์”

“กวนตีนว่ะ เดี๋ยวต่อยแม่ง”

“ต่อยแล้วกูจูบคืน” ทิศเหนือตอบเขากลับมาพร้อมกับขยิบตาข้างซ้ายให้เขาทีหนึ่ง

“…...”

“หึ ลงไปสิ จะกินไหมข้าวนะ บ่ายนี้จะต้องเข้าไร่อีก อย่าลืมว่าต้องไปนับอ้อยในไร่ให้คนงาน” ทิศเหนือพูดบอกเขาก่อนจะลงไปยังร้านอาหาร

ภาพฟ้ามองตามคนที่ลงไป เห็นเขาเป็นทาสหรือไง ใช้งานเขาทุกอย่างไม่ให้เขาเว้นว่างเลย แต่ภาพฟ้าก็ไม่โวยวายอะไร เพราะภาพฟ้าก็ทำตามที่ทิศเหนือบอกตลอดไม่เคยปฏิเสธเขาได้เลย