ไม่กี่สัปดาห์ก่อนงานแต่งงาน คู่หมั้นของฉัน ลืมฉันไปคนเดียว

งานแต่งงานของฉันกับอีธาน รัตนภาคิน เหลืออีกแค่ไม่กี่สัปดาห์

เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันมั่นใจเหลือเกินว่าอนาคตของเราจะสมบูรณ์แบบ

แต่แล้ว อีธานก็อ้างว่าตัวเอง “ความจำเสื่อมเฉพาะส่วน” จากอุบัติเหตุที่ศีรษะ เขาจำทุกคนได้หมดยกเว้นฉัน

ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขากลับมาจำได้ จนกระทั่งได้ยินวิดีโอคอลของเขา

“โคตรอัจฉริยะเลยว่ะ” เขาโอ้อวดกับเพื่อน

อาการความจำเสื่อมของเขาเป็นแค่เรื่องโกหก เป็น “ใบเบิกทาง” ให้เขาได้ไปไล่ตามโคลอี้ วรินทร์ทิพย์ เน็ตไอดอลชื่อดังก่อนแต่งงาน

หัวใจฉันแหลกสลาย แต่ก็แสร้งทำเป็นเชื่อต่อไป

ฉันต้องทนเห็นเขาจีบโคลอี้อย่างเปิดเผย ทนดูรูปเซลฟี่เย้ยหยันของพวกเขาสองคน

เขาหัวเราะเยาะความทุกข์ของฉัน และเลือกที่จะไปดูแลโคลอี้ที่แกล้งเจ็บป่วย

หลังจากอุบัติเหตุที่เขาเป็นคนก่อ เขาทิ้งฉันที่บาดเจ็บไว้ข้างหลัง แล้วเลือกส่งโคลอี้ไปโรงพยาบาลก่อน

เขายังพยายามจะตัดฉันออกจากความช่วยเหลือทางการเงินอีกด้วย

ทำไมคู่หมั้นของฉันถึงกลายเป็นปีศาจที่เลือดเย็นและเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้

การหักหลังของเขาทำลายความทรงจำดีๆ ทุกอย่างจนหมดสิ้น

ฉันรู้สึกเหมือนคนโง่ที่ไปเชื่อใจคนโหดร้ายไร้หัวใจแบบนั้น

ความหน้าด้านของเขาทำให้ฉันโลกหมุน

แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของเขา

แทนที่จะแตกสลาย แผนการอันเยียบเย็นก็ก่อตัวขึ้นในใจ

ฉันจะทิ้งตัวตนเดิม แล้วกลายเป็นโอลีเวีย จันทรวงศ์

ฉันจะหายตัวไป ทิ้งเขา ทิ้งอดีต และทิ้งแหวนหมั้นของเขาไว้ข้างหลังตลอดกาล เพื่อทวงอิสรภาพของฉันกลับคืนมา

บทที่ 1

เอวา อมรินทร์หยิบมงกุฎไข่มุกเล็กๆ ขึ้นมา

มันควรจะเป็น “ของใหม่” สำหรับวันแต่งงานของเธอ

งานแต่งงานของเธอกับอีธาน รัตนภาคิน เหลืออีกแค่สามสัปดาห์เท่านั้น เจ็ดปี พวกเขาคบกันมาเจ็ดปีที่ยาวนานและมีความสุข

หรืออย่างน้อยเธอก็เคยคิดแบบนั้น

แต่ตอนนี้ อีธานจำเธอไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นใบหน้า ชื่อ หรือแม้แต่วันเวลาตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา

หมอเรียกมันว่าอาการความจำเสื่อมเฉพาะส่วน เกิดจากการกระแทกที่ศีรษะเล็กน้อยระหว่างงานวิ่งวิบากการกุศลบ้าๆ ที่เขายืนกรานให้ไปเข้าร่วม เขาจำพ่อแม่ได้ จำธุรกิจของตัวเองได้ หรือแม้แต่หมาของเขาที่ชื่อบัสเตอร์

แต่เขากลับจำเอวาไม่ได้

“ผมขอโทษจริงๆ นะครับ” เขาพูด ดวงตาที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักที่มีให้เธอ ตอนนี้กลับมีเพียงความสับสนอย่างสุภาพ “คุณดูเป็นคนดีนะ แต่ผม... ผมไม่รู้จักคุณจริงๆ”

เอวาวางมงกุฎลง มือของเธอสั่นเทา

เธอต้องทำให้เขากลับมาจำให้ได้ ชีวิตทั้งชีวิตของพวกเขาถูกเก็บอยู่ในกล่องกระดาษที่แปะป้ายว่า “อนาคตของอีธานและเอวา”

เธอใช้เวลาหลายวันเปลี่ยนคอนโดของพวกเขาให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งความรัก

อัลบั้มรูปถูกวางซ้อนกันบนโต๊ะกาแฟ เล่มโปรดของเขาคือทริปที่ไปหัวหิน ถูกเปิดไปที่หน้าที่เขาแกล้งขอเธอแต่งงานด้วยเปลือกหอย

เธอเปิดเพลงของพวกเขา เพลงอินดี้เบาๆ จากคอนเสิร์ตที่พวกเขาบังเอิญไปเจอในปีแรกที่คบกัน

เขาแค่ยิ้มอย่างสุภาพ “เพลงเพราะดีนะ”

มายา โรจนสกุล เพื่อนสนิทของเธอที่เป็นผู้ช่วยทนายและมีสัญชาตญาณจับโกหกได้เฉียบคมกว่าทนายคนไหน ไม่เชื่อเรื่องนี้เลย

“เอวา ที่รัก นี่มัน... ประจวบเหมาะเกินไปหน่อยมั้ย” มายาพูดพลางคนกาแฟเย็นของเธอ ดวงตาหรี่ลง “ความจำเสื่อมเฉพาะคู่หมั้นตัวเองก่อนแต่งงานไม่กี่สัปดาห์เนี่ยนะ นี่มันละครน้ำเน่าเรื่องอะไรกัน”

“มันเป็นอุบัติเหตุที่ศีรษะนะมายา”

“อุบัติเหตุที่ศีรษะ ‘เล็กน้อย’ ต่างหาก” มายาแก้ “ฟังนะ ฉันแค่อยากให้เธอระวังตัว”

เอวาปัดมือไล่ เธอต้องเชื่อ เธอค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับประสาทแพทย์ เข้าร่วมฟอรัมออนไลน์สำหรับคนที่มีคนรักเป็นโรคความจำเสื่อม เธอกำลังจะแก้ไขเรื่องนี้ให้ได้ เธอต้องทำได้

เธอเข้าไปในห้องทำงานของอีธานเพื่อหาตั๋วคอนเสิร์ตเก่าๆ หมอแมทธิวส์บอกว่าของที่คุ้นเคยอาจช่วยกระตุ้นความทรงจำได้

ห้องทำงานรกไปหมด เป็นความยุ่งเหยิงอย่างเป็นระเบียบตามสไตล์ของอีธาน

แล็ปท็อปของเขาเปิดอยู่ วิดีโอคอลยังคงเชื่อมต่ออยู่แต่ถูกย่อหน้าต่างลง เธอได้ยินเสียงคนคุยกัน

เสียงของอีธาน กำลังหัวเราะ

“...โคตรอัจฉริยะเลยว่ะ ฉันบอกพวกแกเลย เป็นความคิดที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา”

เอวาตัวแข็งทื่อ

เสียงอีกคนดังขึ้น เป็นมาร์ค เพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยของเขา “แล้วเรื่องความจำเสื่อมนี่มันได้ผลจริงดิ เธอเชื่อเหรอวะ”

“เชื่อสนิทใจเลย” อีธานโอ้อวด เอวาสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มเยาะในน้ำเสียงของเขา “ได้อิสระอีกเดือนนึงเว้ยพวกเรา โคลอี้ วรินทร์ทิพย์ เน็ตไอดอลที่ฉันเคยเล่าให้ฟังไงล่ะ เธอก็พร้อมจะสนุกด้วยเต็มที่ ถือว่าเป็นใบเบิกทางไปสนุกก่อนจะลงหลักปักฐาน”

ลมหายใจของเธอสะดุด โคลอี้ วรินทร์ทิพย์เหรอ คนที่มีผู้ติดตามเป็นล้านๆ และแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นน่ะเหรอ

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ” เดฟ เพื่อนอีกคนถาม “แกก็จะกลับมาจำได้เหมือนเดิมอย่างน่าอัศจรรย์งั้นเหรอ”

“แน่นอน!” เสียงหัวเราะของอีธานดังลั่นอย่างสบายใจ “ก่อนแต่งงานพอดีเป๊ะ เธอจะต้องดีใจมาก โล่งใจมากที่ฉัน ‘จำ’ เธอได้ แล้วก็จะให้อภัยแล้วก็ลืมเรื่องเล็กๆ น้อยๆ... ความสับสนระหว่างที่ฉัน ‘ป่วย’ ไป เอวาน่ะของตาย ยังไงก็ให้อภัยฉันอยู่แล้ว”

ตั๋วคอนเสิร์ตหลุดจากนิ้วของเอวา มันร่วงลงสู่พื้น

โลกทั้งใบเอียงกระเท่เร่

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของพ่อ แล้วก็คำแก้ตัวที่ฝืนๆ ของเขา น้ำตาของแม่ เสียงปิดประตู คำว่า ‘หย่า’ ลอยอยู่ในอากาศเหมือนยาพิษ

นี่มันเหมือนเรื่องนั้นไม่มีผิด การหักหลังที่น่าขยะแขยงแบบเดียวกัน

ความไว้ใจไม่ได้แค่ร้าว แต่มันสลายไปในพริบตา

เธอถอยออกจากห้องทำงานอย่างเงียบเชียบ หัวใจเต้นระรัวเจ็บปวดอยู่ใต้ซี่โครง

เขาคิดว่าเธอจะให้อภัยเขา เขากำลังหวังแบบนั้น

เธอเดินเข้าไปในห้องนอน ห้องที่พวกเขาควรจะใช้ร่วมกันในฐานะสามีภรรยา

เธอมองชุดแต่งงานที่แขวนอยู่หลังประตู ขาวบริสุทธิ์

เรื่องโกหก ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก

เธอจะไม่แต่งงานกับเขา เธอทำไม่ได้

แต่เธอจะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเธอรู้แล้ว ยังไม่ใช่ตอนนี้

เมล็ดพันธุ์เล็กๆ อันเยียบเย็นของแผนการเริ่มแตกหน่อขึ้นในดินแดนรกร้างแห่งหัวใจของเธอ

เธอจะเล่นตามน้ำไปก่อน สำหรับตอนนี้