กุหลาบสีน้ำเงิน[ An impossible love ]

เบล มองภาพนั้น เธออยากมองมันต่อไป และเธอก็รู้สึกว่าร่างกายเธอตอบสนองส่งสัญญาณบางอย่างกับภาพนั้น ควับ! คุณแป้งร้องครางออกมาจากในคอเสียงไม่ดังมาก เพียงช่วงขณะพวกเขาสองคนก็สลับตำแหน่ง คุณแป้งลงไปทรุดลงนั่งคุกเข่าใบหน้าซุกกลางลำตัวอ้น อ้นหันหลังให้เธอ เขาแหงนหน้าขึ้น มือข้างหนึ่งกอบกุมศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีดำยาวสลวยของคุณแป้ง และขยับสะโพกสอบช้าๆ

โพรงปากของคุณแป้งอ้ากว้าง อ้นกอบกุมดุ้นยาวๆที่ขยายพองโตแหย่เข้าไปในปากของคุณแป้ง หมับ! และคุณแป้งก็ปิดปากลดพื้นที่แก้มตอบ โอ้ววว อ้นร้องครางฝ่ามือสีทองแดงลูบไล้เส้นผมไล้ลงมาที่แก้มและสะโพกสอบก็ขยับช้าๆ พร้อมๆกับศีรษะของคุณแป้งที่ขยับโยก

จ๊วบ จ๊วบ เสียงดูดเขื่องๆ ดังอีกครั้ง อ้นครางระงม เพียงไม่กี่นาที สะโพกสอบก็เกร็งเขม็งแข็งนิ่ง อ้นแหงนหน้ามองฟ้า ปากอ้ากว้างครางเสียงดัง และคุณแป้งก็เหลือบมองมาทางเธอ ข้างปากคุณแป้งมีคราบน้ำขุ่นครั่กเปรอเลอะ ปลายลิ้นของคุณแป้งโผล่ออกมาเลียอย่างท้าทาย

!! เบลหลบเข้าหลังต้นไม้และครั้งนี้เธอไม่อยู่แล้ว สวบ สวบ สวบ เบลวิ่งทันที ไปไหนก็ได้ แต่ต้องออกจากที่นี่

ควับ! อ้นหันหลังกลับมาเมื่อเบลไม่ได้ทำตนไร้ตัวตนกับอ้นอีกต่อไปแล้ว แต่อ้นก็แค่เห็นหลังไวไวเท่านั้น เขาไม่อาจแยกได้ว่าใครกันที่มาเห็น

“ใครเหรอครับ” อ้นหันไปถามคุณแป้ง

“อย่าสนใจเลย” คุณแป้งตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ ลมหายใจที่ถี่หอบค่อยๆดีขึ้น เธอเซพิงกับร่างเปลือยของอ้น อ้นรับร่างเธอไว้และกำลังจะเริ่มต่อ แต่คุณแป้งก็ผลักแผ่นอกเขาไว้

“พอก่อน” อ้นกระพริบตามองคุณแป้ง

“ไหนว่าไม่สนใจไง แล้วจะหยุดทำไม” อ้นร้องถาม เขายังต้องการ นั่นก็เพราะไม่ใช่ร่างกายปกติของเขา เพราะเขาโด๊ปยามาเพื่อหล่อนคนนี้ นี่พึ่งจะจบไปแค่ครั้งเดียว ของเขามันยังโด่เด่แข็งกร้าวพร้อมรบอยู่เลย

“คุณใหญ่กลับก่อนกำหนดนะ ฉันต้องไปแล้วและอีกอย่างขอยาส่วนที่เหลือของเธอด้วย” อ้นมุ่นคิ้ว

“โถ่วววว คุณแป้งครับ ผม...ผม” อ้นพูดพร้อมกอบกุมดุ้นทั้งดุ้นของเขาให้คุณแป้งได้เห็น

คุณแป้งมองแต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนใจเธอได้ คุณแป้งสวมเสื้อผ้าของตัวเองและไปหยิบกางเกงของอ้นเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก็เจอสิ่งที่เธอต้องการ

“ยานี้ใช้ได้เลย ครั้งหน้าเธอกินมันมาอีกนะ แต่ครั้งนี้ฉันผิดเอง” คุณแป้งหยิบกระเป๋าใบเล็กของตนและล้วงธนบัตรให้เขาปึกหนึ่ง อ้นแม้จะยังไม่สบายตัวแต่เมื่อเห็นค่าตอบแทนเขาก็ยิ้มออกมา รับเงินนั้นมาอย่างยินดี

“กลับไปช่วยตัวเองก่อนนะ” อ้นยิ้มรับคำ และเขาก็รีบแต่งตัว เดินแยกไปคนละทางกับคุณแป้ง เขาล้วงโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

[ลูกโป่ง] เขาทักแชทไป

[มีไร] ลูกโป่งทักกลับ

[อยู่กับเต้ป๊ะ]

[เออ]

[กูค้างว๊ะ ช่วยหน่อยสิ เดี๋ยวให้สองพัน]

[เต้อยู่]

[ไล่มันไปที่อื่นสักพักสิ ไม่เอาเหรอสองพันได้ทั้งเงินได้ทั้งมันส์]

[ไอ้เต้ก็พึ่งเสร็จไป ยังเหนื่อยอยู่เลย]

[อีกครึ่งชั่วโมง ก็หายเหนื่อยแล้ว...ให้ไอ้เต้กลับหอมันไปเลย กูโด๊ปยามา ถูกปล่อยเคว้งกลางอากาศ] อ้นรู้จักลูกโป่งดี คนเคยขี่กันมาก่อน ลูกโป่งขยับโยกมาราธอนอย่างมันส์มากๆ แม่เนี่ยใช้ได้เลย แฟนเพื่อนก็แฟนเพื่อนเถอะ อ้นไม่แคร์เพราะแม่สาวก็ลับหลังแฟนกับเขาอยู่หลายครั้ง ถูกจังหวะถูกท่ากันดีจริงๆ

[เออ ได้ได้ แต่ขอเวลาสักชั่วโมงหน่อย เต้มันอยากให้โป่งใช้ปากกับมันก่อน รับปากมันไว้แล้ว แล้วจะให้แกซัดได้ทั้งคืนเลย]