ราชามังกรออกจากคุก

ระหว่างทางไปไซต์ก่อสร้าง เย่ไป๋เฉินมองดูร้านค้าและทิวทัศน์ริมถนน เมื่อเทียบกับสี่ปีก่อน ทุกอย่างดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา

เย่ไป๋เฉินกล่าวด้วยความโล่งใจ “เมื่อข้าอยู่ในคุก หากข้าไม่ได้บังเอิญค้นพบว่าหัวหน้ามังกรเฒ่าไม่ได้พูดจาไร้สาระตลอดเวลา แต่กำลังท่องเทคนิคการฝึกฝนที่เรียกว่าเทคนิคการฝึกฝนศักดิ์สิทธิ์！” เขาไม่เคยมีโอกาสที่จะเป็นศิษย์ของเขาเลย แต่เขากลับบรรลุความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาแล้ว！

เย่เป่ยเฉินคิดถึงหัวมังกรแก่และต้องการรอสักพักก่อนที่จะไปพบเขา

ย้อนกลับไปเมื่อหัวหน้ามังกรเฒ่าค้นพบว่า Ye Beichen เข้าใจคาถาของเขา เขาไม่ได้โกรธเลย แต่เขากลับสอนทักษะทั้งหมดให้กับ Ye Beichen

ในเวลาเพียงสี่ปี เย่เป่ยเฉินได้ฝึกฝนทักษะทางการแพทย์ ศิลปะการต่อสู้ และเทคนิคการประเมินสมบัติอันล้ำค่าที่สุดของมังกรหัวเก่าจนกลายเป็นทักษะขั้นสูงสุด！

เย่เป่ยเฉินกำหมัดแน่นและคิดกับตัวเองว่า “สำหรับข้าแล้ว การฆ่าไอ้สารเลวนั่นโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย！“ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการตามหาพ่อแม่ของฉัน

ตอนนี้เย่เป่ยเฉินไม่อยากจะจัดการกับพวกคนชั่วพวกนี้เลย เขาสามารถแก้แค้นได้ช้าๆ แต่ไม่อาจทนเห็นพ่อแม่ต้องทนทุกข์ทรมานต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว！

เย่ไป๋เฉินมาถึงไซต์ก่อสร้างบนถนนเฉิงหนานอย่างรวดเร็ว และเห็นพ่อแม่ของเขากำลังกินข้าวกลางวันอยู่ข้างกำแพงซีเมนต์ทันที

ทั้งสองคนทานอาหารกลางวันแบบง่ายๆ คือ ผักดองหนึ่งห่อ ซาลาเปาสามชิ้น และน้ำแร่หนึ่งขวด

เย่เป่ยเฉินไม่อาจยับยั้งได้และรีบวิ่งไปข้างหน้าโดยคุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่ของเขาและกอดขาของพวกเขา

“พ่อ！ แม่！ ลูกของคุณเป็นเด็กไม่รู้จักบุญคุณ！ “ฉันเสียใจมากที่คุณต้องทนทุกข์ทรมาน！“

เย่ซื่อและจางชุยฮวาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เมื่อรู้ว่าคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคือลูกชาย ซาลาเปาในมือของคู่สามีภรรยาก็ร่วงลงพื้น

“เสี่ยวเฉิน！” ลูกชายของฉัน！

จางคุ้ยฮวาตัวสั่นขณะพยายามเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของลูกชาย แต่แล้วก็ยอมแพ้เพราะรู้สึกว่ามือของเธอที่เปื้อนซีเมนต์สกปรกเกินไป

เย่ไป๋เฉินรีบคว้ามือแม่ของเขาแล้ววางไว้บนใบหน้าของเขา พร้อมกับพยักหน้าอย่างแรงในเวลาเดียวกัน： “แม่！“ ฉันเอง！ ฉันกลับมาแล้ว！

ความคิดที่ว่าสิ่งแรกที่เย่ไป๋เฉินจะทำเมื่อกลับถึงบ้านคือการได้พบกับโจวเยว่แทนพ่อแม่ของเขาทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย！

“แม่กับพ่อ！” มันเป็นความผิดของฉันเองที่ทำให้พวกคุณทุกคนต้องเดือดร้อน！

ขณะที่เขาพูด เย่เป่ยเฉินก็ยกมือขึ้นเพื่อตบตัวเอง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ชีก็รีบคว้ามือลูกชายของเขาไว้ ส่ายหัวพร้อมกับน้ำตาในดวงตา： “เสี่ยวเฉิน อย่าโทษตัวเองสิ！“ ฉันดีใจมากที่คุณกลับมาอย่างปลอดภัย！

“ตราบใดที่คุณสบายดี พ่อแม่ของคุณก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเลย！” Zhang Cuihua สะท้อน

เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ของเขามีความทุกข์ใจต่อเขา เย่เป่ยเฉินก็รู้สึกผิดเล็กน้อยและค่อยๆ ลดมือของเขาลง

“แม่กับพ่อ บริษัทเราหายไปจริงๆ เหรอ？” เย่เป่ยเฉินมองดูใบหน้าเหี่ยวแห้งของพ่อแม่ของเขาและถามด้วยความปวดใจ

เย่ชีและจางคุ้ยฮวาสบตากัน และในที่สุดเย่ชีก็ถอนหายใจและเริ่มเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา

ปรากฏว่าเพื่อลดโทษของเย่ไป๋เฉินลงสองสามปี เย่ซื่อจึงไปพบหวงเจ๋อในตอนนั้น หลังจากอ้อนวอนอยู่นาน หวงเจ๋อก็เรียกร้องค่าชดเชยสี่ล้านหยวน

บริษัทของเย่ชีไม่ได้ใหญ่โตอะไร และเขาเพิ่งซื้อบ้านใหม่ให้ลูกชายของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหาเงินมากขนาดนั้นได้

แต่เพื่อประโยชน์ของลูกชายของเขา เย่ชียังคงขายบริษัทที่เขาสร้างอย่างพิถีพิถันและบ้านเก่าเพื่อระดมทุนมากกว่าสามล้านหยวนเพื่อชำระหนี้ก่อน

ขณะนี้เขากำลังทำงานในไซต์ก่อสร้างเพื่อชำระเงินที่เหลือหลายแสนหยวนที่ยังไม่ได้ชำระ

หลังจากฟังพ่อของเขาพูดจบ เย่เป่ยเฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ： “ห้องจัดงานแต่งงานของฉันอยู่ที่ไหน“ “บ้านหลังนั้นเพิ่งซื้อมาเมื่อตอนนั้น ควรจะขายได้อย่างน้อยหนึ่งล้านหยวน！”

เมื่อได้ยินคำถามของลูกชาย ใบหน้าของจางคุ้ยฮวาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที： “โจวเยว่ยืนกรานว่าเธอซื้อบ้าน และด้วยกลอุบายของตระกูลหวง เราจึงเอาคืนไม่ได้“

“สัตว์ร้ายสองตัว！“ เย่เป่ยเฉินกัดฟันและขู่คำราม

“เสี่ยวเฉิน ใจเย็นๆ หน่อย！” คุณทนทุกข์ทรมานมาหลายปีแล้ว ตอนนี้คุณน่าจะยอมรับมันได้แล้ว มีคนบางคนที่เราไม่อาจยุ่งด้วยได้！

เย่ไป๋เฉินส่ายหัวอย่างโกรธเคืองและกล่าวว่า “ไม่มีใครในโลกนี้ที่ฉันไม่สามารถทำให้ขุ่นเคืองได้！“ มั่นใจได้เลยว่าฉันจะชดใช้ให้พวกเขาสองคนเป็นพันเท่าสำหรับสิ่งที่พวกเขาทำกับเรา！

“ทำไม！ เสี่ยวเฉิน คุณ...

ทันทีที่เย่ชีเปิดปาก เสียงชายทุ้มนุ่มก็ขัดจังหวะเขา： “พี่เย่ พี่สะใภ้เย่ กินข้าวเที่ยงอยู่เหรอ？“

เย่ไป๋เฉินหันศีรษะไปเห็นชายอ้วนสวมหมวกนิรภัยกำลังเดินผ่านมา

เมื่อเห็นชายคนนี้ เย่ชีรีบยืนขึ้นเพื่อทักทายเขา： “ประธานหวาง คุณมาที่นี่ตอนกลางวันทำไม？“

“เราไม่ได้รับเงินเหรอ？” “คุณไม่มีสมาร์ทโฟนด้วยซ้ำ ดังนั้นฉันจะต้องให้เงินสดเป็นเงินทอนให้คุณ“ ในขณะที่เขาพูด ชายอ้วนก็หัวเราะเบาๆ และยัดซองจดหมายใส่มือของเย่ชี

“เสี่ยวเฉิน หัวหน้าคนงานคนนี้ใจดีกับเรามาก เขาจ่ายเงินเดือนตรงเวลา ทำให้เราจ่ายหนี้ได้ตรงเวลา！“ จางคุ้ยฮวาอธิบายอย่างรวดเร็ว

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เย่ไป๋เฉินก็ยิ้มให้หัวหน้าหวางและกล่าวว่า “สวัสดี คุณหวาง ขอบคุณที่ดูแลพ่อแม่ของฉัน！“

หัวหน้าคนงานหวางพยักหน้าอย่างสุภาพให้กับเย่เป่ยเฉินและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณก็คือเย่เป่ยเฉินนั่นเอง“ พ่อแม่ของคุณก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นกัน ดังนั้นจงเอาใจใส่พวกเขาให้มากขึ้นในอนาคตและอย่าทำให้พวกเขากังวล！

เย่เป่ยเฉินเพิ่งพยักหน้าเมื่อจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงโกลาหลดังมาจากไม่ไกล

กลุ่มคนเหล่านั้นหันศีรษะไปมองโดยสัญชาตญาณ และเห็นชายหัวโล้นสวมเสื้อกั๊กลายดอกไม้กำลังจูงคนร้ายสองสามคน เดินอย่างอวดดีเข้าไปในไซต์ก่อสร้างและเดินตรงมาหาพวกเขา

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ คนงานที่นั่งอยู่ข้างนอกก็รีบถอยกลับเข้าหอพัก และไซต์ก่อสร้างที่เคยพลุกพล่านก็เงียบลงทันที

เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของเย่ซื่อก็ซีดเผือดลงทันที เขารีบพูดกับหัวหน้าหวางว่า “ผู้จัดการหวาง โปรดพาเสี่ยวเฉินออกไปให้พ้น พวกมันกำลังตามล่าข้า！“

เย่เป่ยเฉินปฏิเสธอย่างเป็นธรรมชาติ

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพ่อแม่ของเขาทันทีและพูดด้วยเสียงทุ้มว่า “พ่อ！“ แม่！ ถ้าฉันอยู่ที่นี่ ไม่มีใครทำร้ายคุณได้！