หนี้รักชีคทมิฬ

ร่างบอบช้ำพยายามจะลุกขึ้นเพื่อไปช่วยลูกสาวเก็บของ แต่ก็ทำไม่สำเร็จล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง เพราะร่องรอยทารุณกรรมที่ทัดเทพผู้เป็นสามีทิ้งเอาไว้นั้นออกฤทธิ์ ทำเอาเจ็บจุกไปทั่วทั้งเรือนร่าง ราวกับเนื้อตัวกำลังถูกฉีกทึ้งด้วยอุ้งมือปีศาจ

น้ำตาที่เหือดแห้งแล้วไหลลงมาอีกที่ตัวเองอ่อนแอเยี่ยงนี้

“เมย์... แม่มันไม่เอาไหนเลย แม่มันไม่ดี ลูกถึงต้องมาทนลำบากแบบนี้”

หล่อนพึมพำกับตัวเองด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะรีบปาดน้ำตาทิ้งลวก ๆ เมื่อเห็นเมริสาถือถุงกระดาษที่บรรจุเสื้อผ้าออกมา

เมริสาเดินยิ้มเข้ามาประคองมารดาให้ลุกขึ้น

“แม่จ๋า... เมย์ยังพอเหลือเงินที่แอบเก็บไว้อีกนิดหน่อย หากเราประหยัดกันก็คงอยู่ได้หลายวัน เมย์สัญญานะแม่ ว่าเมย์จะเลี้ยงแม่เอง”

อัมพรน้ำตาไหลพราก ยกมือขึ้นลูบศีรษะของลูกสาวตัวน้อยที่ความคิดความอ่านโตเกินตัวด้วยความรัก แววตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“คนดีของแม่... ไปกันเถอะ ก่อนที่พ่อของลูกจะกลับมา”

คำว่า ‘พ่อ’ ทำให้รอยยิ้มที่มีเกลื่อนหน้าของเมริสาหุบฉับลงทันที

“เขาไม่คู่ควรจะเป็นพ่อของเมย์ และไม่คู่ควรจะเป็นสามีของแม่ ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คน...”

แม้จะรู้ดีว่าถึงยังไงทัดเทพก็ได้ชื่อว่าพ่อ แต่สิ่งที่เขาทำกับแม่ของหล่อนนั้น มันโหดเหี้ยมเกินกว่าที่เมริสาจะเคารพได้อีกต่อไป

ชีวิตข้างหน้านี้คงจะสวยงามหากข้างกายของหล่อนมีแม่ และก็ไม่ต้องอยู่กันแบบหวาดผวาว่าจะถูกพ่อมาเตะ มาซ้อม มาขูดรีดอีกเมื่อไหร่ หล่อนจะทำให้แม่มีความสุขที่สุด หล่อนจะหาเลี้ยงท่านเอง แม้จะต้องลำบากแค่ไหนก็ตาม

“อย่าพูดแบบนี้เลยเมย์ มันบาป ยังไงเขาก็ยังเป็นพ่อของลูกนะ” อัมพรเอ่ยเตือน เพราะไม่อยากให้บุตรสาวต้องจมปลักอยู่กับบาปกรรม

เมริสาก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา

“เมย์สัญญาจ้ะว่าจะไม่พูดแบบนี้อีก เราไปกันเถอะแม่ เมย์รอเวลานี้มาตั้งแต่จำความได้แล้ว”

สองแม่ลูกประคองกันเดินออกไปจากบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังหน้าสลัมเพื่อจะหนีไปจากทัดเทพ แต่ดูเหมือนฟ้าดินจะไม่เข้าข้างสองแม่ลูกนัก เพราะเวลานั้นเองทัดเทพที่พึ่งเข้าไปในบ่อนได้เพียงแค่ไม่กี่นาทีก็เล่นเสียจนหมดตัว กำลังกลับมาบ้านเพื่อหวังว่าจะขูดรีดเงินจากภรรยาไปเล่นอีก แต่เมื่อพบเพียงความว่างเปล่า มันจึงเลือดขึ้นหน้า

“อีดอก มึงเล่นกับกูแบบนี้ใช่ไหม!”

เสียงคำรามด้วยความเหี้ยมโหดและรีบวิ่งตามไป ระหว่างทางก็ร้องถามหาเอากับเพื่อนบ้าน ซึ่งก็ได้คำตอบว่าสองแม่ลูกพึ่งเดินออกไปเมื่อครู่นี้เอง

“อย่าให้กูจับได้นะมึง ตาย!” มันคาดโทษอัมพรกับเมริสาเสียงดังลั่น ขณะที่วิ่งตามไปไม่ลดละ แล้วก็ตามทันเมื่อมาถึงที่หน้าสลัม

“อีพร! มึงมานี่เลยนะ!”

ร่างของอัมพรและเมริสาที่กำลังจะข้ามถนนหยุดชะงัก หันกลับมามองทัดเทพที่วิ่งตามมาด้วยความตื่นตกใจ หน้าตาซีดเผือด

“แม่... พ่อมา เร็วเข้าเราไปกันเถอะ” เมริสาดึงแขนแม่ให้ข้ามถนน

“เมย์ ลูกข้ามไปก่อน เดี๋ยวแม่จะถ่วงเวลาเอาไว้ ไปสิลูก”

อัมพรซึ่งรู้ดีว่าไม่อาจจะหนีเงื้อมมือของสามีพ้น ก็พยายามดันลูกให้ข้ามถนน แต่เด็กน้อยไม่ยอม ร้องไห้จ้าด้วยความสงสารแม่และยิ่งเกลียดผู้เป็นพ่อทวีคูณ

“ไม่แม่! เราต้องไปด้วยกัน ไปแม่ เร็วเข้า พ่อจะตามมาถึงแล้ว เร็วแม่!”

สองแม่ลูกรีบก้าวลงจากฟุตพาทเพื่อวิ่งข้ามถนน แต่รถยนต์ที่วิ่งกันไปมาไม่ขาดสายทำให้ยากยิ่งนักกับการที่จะข้ามไปอีกฟากอย่างปลอดภัย และในที่สุดทัดเทพก็ตามมาทัน มันกระชากแขนของอัมพรเอาไว้ ก่อนจะตบจนหน้าหัน

“หยุดนะมึง คิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นเหรอ!”

“ปล่อยแม่นะพ่อ!” เมริสารีบห้าม แต่ก็สู้แรงของพ่อไม่ได้ ร่างของหล่อนล้มกลิ้งลงไปกองอยู่บนฟุตพาทอย่างแรงจนจุก

“เมย์! ปล่อยฉันนะพี่เทพ”

ด้านอัมพรเมื่อเห็นลูกสาวล้มกลิ้งก็เป็นห่วง พยายามจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ถูกมัจจุราชตัวร้ายอัดซ้ำด้วยหมัดหนัก ๆ ที่เบ้าตาจนเขียวช้ำกว่าเดิม

“แม่... พ่อไม่ใช่คน ปล่อยแม่นะ!” เมริสากัดฟันลุกขึ้น วิ่งมากัดแขนของบิดาจนจมเขี้ยว

“อีเมย์ อีระยำ! มึงตายซะเถอะ”

“อย่าทำลูกนะพี่เทพ! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย...”

อัมพรร้องอ้อนวอนออกมา เมื่อเห็นลูกสาวถูกจิกหัวตบจนเลือดกบปาก พยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่แถวนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีผู้คนเดินผ่านมาเลยแม้แต่คนเดียว มีแต่รถราเท่านั้นที่วิ่งผ่านไปมา แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ใส่ใจที่จะจอดลงมาช่วยสักคน ทุกคนใจดำกันหมด

“งั้นกูทำมึงแทนก็ได้ อีดอก”

ทัดเทพเหวี่ยงร่างเล็กของเมริสาออกไปอย่างแรง จนร่างน้อย ๆ ที่ลอยไปหล่นตุบลงบนฟุตพาทต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จุกจนตัวงอ น้ำตาไหลพราก ขณะที่ได้แต่นอนคร่ำครวญมองเห็นแม่ถูกทำร้ายด้วยฝีมือของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อด้วยความเจ็บแค้น