รักร้าวต้องห้าม
ตอน 3
ตอนที่3
ความสัมพันธ์ที่ผ่านมา
"ขอบคุณนะไยไหม"
"เรื่องแค่นี้เองสบายมาก"
มะลิรู้สึกโชคดีที่มีเพื่อนที่คอยซัพพอร์ตและห่วงใยตัวเองอยู่เสมอ ถึงแม้มะลิจะไม่เคยเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้ไยไหมฟัง แต่ไยไหมก็ไม่เคยถามหรือกดดันเธอเลย
"ว่าแต่ วันนี้แกไม่ต้องไปรับนะโมที่โรงเรียนหรอ"
"อ่อ พอดีวันนี้พี่กล้าเค้าอาสาไปรับให้น่ะ"
"แหมมม พร้อมจะเสียบเป็นพ่อนะโมมากเลยนะรายนั้น ทำคะแนนอยูตลอด" ไยไหมได้พูดอย่างหมั่นไส้ ที่กล้านั้นดูจีบมะลิอย่างเปิดเผย แถมยังเข้ากับนะโมลูกชายของมะลิได้เป็นอย่างดี
"แกก็พูดซะ"
"หรือว่าไม่จริง ฉันรู้ว่าแกก็ดูออก ว่าพี่กล้าเค้าคิดยังไง "
มะลิได้ไม่ได้ตอบกลับ ได้แต่มองหน้าเพื่อนสาวอย่างรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เธอนั้นดูออกว่ากล้าคิดยังไงกับเธอ และก็ดูออก ว่าเพื่อนสนิทของเธอคิดยังไงกับพี่กล้า
....................................................
คุณตามได้เดินไปดูรอบๆไร่เพื่อเก็บข้อมูล แต่อีกใจนึงก็มองหาหญิงสาวที่คอยหลบหน้าเขาอยู่
"อุ๊ย ขอโทษครับ" เสียงเล็กที่พูดไม่ค่อยชัดได้พูดขึ้น ตามได้ก้มมองไปที่เด็กชายตัวเล็กที่วิ่งเข้ามาชนตน
เด็กชายตัวเล็กที่ดูสะอาดสะอ้าน แถมหน้าตายังดูหล่อน่ารัก ได้ก้มเก็บของเล่นที่ตกแตกหลังจากที่ชนกับชายร่างสูงใหญ่
"แตกเลย"
คุณตามที่เห็นว่าเด็กชายตรงหน้าเหมือนจะร้องไห้ ได้ยื่นเข้าไปหยิบของเล่นที่แตกจากพื้น
"เดี่ยวลุงซื้อให้ใหม่"น้ำเสียงเรียบเฉย และแววตาดูล่อกแล่ก เพราะไม่รู้จะปลอบยังไง
"ไม่ได้หรอกครับ เดี่ยวคุณแม่ดุ แม่บอกห้ามรับของจากคนที่ไม่รู้จัก" เสียงของเด็กชายช่างน่ารัก แถมยังพูดเพราะ ดวงตากลมโตที่จ้องมาที่คุณตาม ทำเอาตามอดเอ็นดูเด็กชายตรงหน้าไม่ได้
"ถ้างั้น เราชื่ออะไรล้ะ"
"นะโมครับ"
"นะโม ลุงชื่อลุงตามนะ เอาเป็นว่าตอนนี้เรารู้จักกันแล้วนะ"
เด็กชายตาแป๋วได้มองชายร่างใหญ่ตรงหน้า ก่อนที่คิ้วจะขมวดครุ่นคิดในสิ่งที่เขาพูด
"ครับลุงตาม"
"ถ้าเรารู้จักกันแล้ว ลุงซื้อของเล่นให้ใหม่ได้แล้วใช่ไหม"
"ครับ แต่.."
คุณตามได้มองไปที่ชายตัวเล็กที่ยังดูเหมือนลังเล
"มีอะไรอีกรึป่าวครับ"
"ลุงต้องห้ามบอกแม่นะครับ ว่านะโมรับของเล่นจากลุง"
"ได้สิครับ " คุณตามที่ปรกติเจอเด็กจะมีท่าทีรำคาญ แถมเขาเองยังดูไม่ชอบเด็กด้วยซ้ำ แต่กลับเด็กตรงหน้ามันกลับมีความรู้สึกที่ต่างออกไป อาจเป็นเพราะ เด็กตรงหน้าดูน่าเอ็นดูแถมหน้าตาดีเอาเรื่อง แถมยังพูดจาฉลาด ทำให้เขานั้นอดเอ็นดูไม่ได้
"นะโม มาทำไรตรงนี้"
"พ่อกล้า" ตัวเล็กรีบซ่อนของเล่นใส่กระเป๋ากางเกง
"ขอโทษด้วยนะครับคุณตาม นะโมไปกวนอะไรคุณรึป่าว ผมกล้านะครับ เป็นลูกชายเจ้าของรีสร์อทภูตะวัน "
"ป่าวครับ แกน่ารักดี " ทั้งสองได้จับมือกันเพื่อทักทายอย่างเป็นทางการ
"งั้นผมขอตัวพานะโมไปกินข้าวก่อนนะครับ"
"ครับ" หลังจากที่กล้าพานะโมเดินจากไป นะโมได้หันมายิ้มให้คุณตามอย่างน่ารัก พร้อมกับเอานิ้วขี้มาทาบที่ปากเพื่อเป็นเชิงบอกให้เค้าปิดเรื่องที่คุยไว้ให้เป็นความลับ
.....................................................
วันถัดมา
ไยไหมได้ตามมาดูแลคุณตาม แต่ด้วยความที่ไยไหมป็นคนนึงที่มีนิสัยไม่ยอมคน เธอเลยรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าคุณตามอย่างมาก เพราะคุณตามนั้นแทบจะไม่คุยกับเธอ แถมยังถามเธอแต่เรื่องยากๆ และใช้เธอทำเรื่องต่างๆที่เธอนั้นไม่ถนัด
"ผู้ชายอะไร ขี้เก๊กชะมัด หล่อมากมั้ง"
"เป็นอะไรรึป่าวไหม"
"ก็ไอ่คุณตามอะดิ เช้านี้ทั้งเช้านะ พูดกับฉันนะเหมือนกลัวว่าดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก สั่งอะไรถามอะไร เค้าจะพูดครั้งเดียว พอฉันทำอะไรไม่ถูกใจ ก็ใช้สายตามมองเหมือนฉันโง่มากอะ" ไยไหมได้พ่นความในใจที่อึดอัดทั้งเช้าออกมา
"ใจเย็นๆ ขอโทษด้วยนะ เพราะฉันแท้ๆ เธอเลยต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" มะลิที่รู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นตัวต้นเหตุทำให้เพื่อนต้องมาเจออะไรแบบนี้
"ไม่เกี่ยวกับแกสักหน่อย"
ตื๊ดๆๆๆๆ......ๆๆๆๆ
"ว่าไงคะพ่อ อะไรนะคะ ไม่ได้นะคะ พ่อ พ่อ" ไยไหมที่ดูเหมือนจะยังพูดกับปลายสายไม่จบ ได้มองมาที่มะลิ ด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดีนัก
"มีเรื่องอะไรหรอ ดูแกทำหน้าเข้า"
"พ่อฉันโทรมาบอกว่า...."
"มีเรื่องด่วนหรอ"
" อือ คือคุณตามเค้าไม่พอใจในการทำงานของฉัน เค้าเลยขอให้แกมาดูแลเค้าแทนฉัน แล้วพ่อฉันก็ตอบตกลงไปแล้วด้วย" ไยไหมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล แถมเธอก็เห็นว่าสีหน้าของมะลิก็ดูไม่ดีเท่าไหร่
"มะลิแก..."
"สบายมาก แค่นี้เอง แกไม่ต้องห่วง"
"ใช่ๆ เค้าแค่อดีตเจ้านาย แต่ตอนนี้แกไม่ใช่ลูกน้องเค้าแล้ว เพราะฉะนั้นถ้าไอ้หมอนั่น ใช้แกเกินหน้าที่ แกมาบอกฉันได้เลย เดี่ยวฉันจัดการให้" ไยไหมที่พูดเพื่อให้กำลังใจเพื่อน ที่ถึงแม้จะแกล้งทำเหมือนเก่ง แต่แววตาที่ดูเป็นกังวลนั้นมันปิดเพื่อนอย่างเธอไม่มิดหรอก
..........................................,........
"กว่าจะเข้ามาได้นะคุณมะลิ" ตามได้ทักทายหญิงสาวที่เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีไม่สนใจ แต่กลับจ้องอย่างไม่ละสายตา
"มะลิมาตรงเวลานัดค่ะ ขอโทษด้วยท่าทำให้คนที่มาก่อนเวลาอย่างคุณต้องรอ"
"ปากดีจังเลยนะ" ชายหนุ่มได้เงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนที่จะเดินตรงมายังหญิงสาว เขาขยับแว่นเล็กน้อยและจ้องมองไปนัยตาของมะลิ
"เดี่ยวนี้กล้าเถียงฉันแล้วนะ"
มะลิได้หลบตาและขยับหนี "มะลิแค่พูดในสิ่งที่ควรพูดค่ะ"
ชายหนุ่มได้กระชากเอวบางเข้ามากอด และยิ้มในมุมปากเบาๆ มะลิได้ใช้กำปั้นน้อยๆทุบไปยังหน้าอกกว้าง
"ปล่อยนะคะ เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็น"
"ก็เห็นปากดี เลยอยากจะลองดูว่าริมฝีปากมันจะหวานเหมือนเก่าไหม" พูดจบชายหนุ่มรีบยื่นหน้าเข้ามาไกล้ขึ้น มะลิได้ใช้มือบางห้ามเอาไว้
"นึกว่าจะแน่" คุณตามได้คลายกอดออกและจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เข้าที่ มะลิได้แต่ถอนหายใจ ตัวเองยังคงแพ้ให้กับเขาอย่างราบคาบ
"ผมอยากจะไปดูงานที่รีสร์อท คุณช่วยอธิบายความเป็นมาและกิจกรรมที่รีสร์อททำกับชุมชน จนทำให้รีสร์อทภูตะวันได้เป็นรีสร์อทตัวอย่าง ให้ผมเข้าใจอย่างละเอียดด้วย"
"ค่ะ เดี่ยวมะลิไปเรียกคนให้เตรียมรถให้นะคะ"
"ไม่ต้อง รีสร์อทอยู่ตรงนี้เอง ผมขับรถไปเอง"
"แต่..."
"ทำไม กลัวเรื่องราวในอดีตจะเกิดซ้ำหรอ"
มะลิไม่ได้โต้ตอบอะไรไป เธอได้แต่กัดฟันยืนและจ้องมองเขาอย่างท้าทาย
"อดีตสำหรับฉัน ฉันลืมมันหมดแล้วค่ะ เพราะมันไม่ได้เรื่อง เลยไม่อยากจำให้เสียเวลา"
"ลืมก็ดี จะได้ไม่ใช้มันมาเป็นข้ออ้างหาเงิน" คุณตามก็ไม่ยอมสวนกลับเธอทันที
.......................................................
หนีอะไรก็หนีได้ แต่หนีความรู้สึกตัวเอง จะไหวหรอมะลิ
ฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้นักเขียนหัดคลานคนนี้ด้วยนะคะ และอย่าลืมกดเข้าชั้นเพื่อแจ้งเตือนตอนใหม่นะคะ
คุณอาจจะชอบ
