เอื้อมรักคนใจร้าย

บ้านไร่ที่นี่กว้างขวาง ตอนแรกเธอคิดว่าจะน่าเบื่อแต่เมื่อได้มาก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจ

แม้ไร่ผสุชาจะมีชื่อเสียง แม่ก็ไม่สนับสนุนเพราะอยากให้เธอเจอหนุ่มหล่อรวยที่กรุงเทพมากกว่า แต่หากแม่มาเห็นที่นี่ต้องเปลี่ยนใจ ดุสิตายิ้มดีใจเมื่อคิดว่าความรักกับพี่หมอหนึ่งที่แอบรักมานานจะสมหวัง ถึงขั้นแต่งงาน

เธออยากเป็นนายหญิงของไร่แห่งนี้ ดูแลพี่หมอ ดูแลลูก ชีวิตจะหาความสุขกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

เมื่อก่อนสมัยมัธยมเธอเคยเห็นรุ่นพี่คนนี้ไปหาอาจารย์ที่โรงเรียน ผู้ชายตัวสูงที่หล่อเหลาที่สุด นักเรียนรุ่นน้องต่างกรี๊ดกร๊าด

เรื่องราววันเก่าๆ เข้ามาในสมองจนดุสิตายิ้มออกมา

“ยิ้มอะไรหึเรา”

“คิดถึงเมื่อก่อนค่ะ ตอนเรียนมัธยมพี่หนึ่งคงฮอตน่าดู สาวๆ ต่างอยากได้เป็นแฟน”

“แก่แดดกันจริง ตอนนั้นเราน่ะอายุเท่าไหรกันครับ”

“หนูนิดเปล่าคิดนะ”

ดุสิตาโกหก ใบหน้าแดงก่ำ

วงศกรยิ้มเอ็นดูดุสิตา

“พี่หมออ่ะ ใครจะเหมือนพี่หมอเย็นก็กลับบ้านไม่มองผู้หญิงเลย ใช่ไหมล่ะ”

ดุสิตาอยากรู้เรื่องในอดีตของคนที่ได้ชื่อว่าแฟน ก็ลองตั้งคำถามวงศกรคิดถึงอดีต ใครบอกว่าเขากลับบ้าน เขารีบกลับไปรับนิทราต่างหาก และพาเธอไปหาที่นั่งอ่านหนังสือ กินขนมด้วยกัน เด็กที่ขัดสนเงินทองคนนั้น เขาบอกว่าสงสารเธอเหมือนน้อง ที่จริงในใจลึกๆ เขาติดใจดวงตาเศร้าสร้อย ปากช่างถามมากกว่า…

เลิกคิด วงศกรเบื่อตนเองที่ยังวนเวียนคิดเรื่องนี้ รีบเดินเข้าครัวไปหาของกิน จนดุสิตาเดินตามแทบไม่ทัน

เลิกฝันลมๆ แล้งๆ

นิทรากำลังจะปิดประตู แม่บ้านวิ่งหอบแฮ่กๆ มาใกล้ ปากตะโกน “อย่าเพิ่งปิด ออกมาก่อนคุณหมออยากกินข้าวต้ม”

“ข้าวต้มหรือคะ”

“คงหมดแรงมั้ง อิ อิ” ชบาลูกสาวป้าแม่บ้านเดินมาด้วย ชบาซึ่งเหมือนชีวิตจะมีแต่เรื่องตลก เรื่องกิน นินทา ว่าแล้วเดินไปห้องตนเอง ป้าแม่บ้านจ้องนิทรา “ไปสิ หน้าที่ฉันตอนเช้าเธอดูแลกลางคืนเสมอนี่น่า”

นิทราก้มหน้า ไม่รู้ว่าป้าแม่บ้านคิดอะไรอยู่ หญิงสาวเก็บกุญแจห้องหันหลังไปที่บ้านเรือนไทย

ข้าวต้มและผัดผักเขากินง่ายๆ แบบนี้มานาน เมื่อก่อนเธอทำให้กินเสมอเมื่อเขากลับมาบ้านไร่ นั่งกินด้วยกันอย่างมีความสุข หยอกเย้า พะนอเอาใจ แต่ตอนนี้ต้องทำให้เขานั่งกินกับคนอื่น นิทราหั่นผักคะน้าด้วยหัวใจเลื่อนลอย

“โอ้ย”

มีดด้ามเล็กบาดนิ้วมือชี้ข้างซ้ายมีเลือดซึม หญิงสาวรีบไปหาพลาสเตอร์ยามาปิด และรีบทำกับข้าวให้เร็วที่สุด เธออยากเอาไปวางบนโต๊ะตอนที่ไม่มีใคร ตอนที่เข้ามายังไม่เห็นใครมานั่งที่ห้องอาหาร

ข้าวต้มกุ้ยธรรมดาเรียบร้อย หญิงสาวตักใส่ถ้วยวางลงในถาด จัดให้สวยงามเหมือนอาหารที่เคยได้รับคำชม พลันคิดถึงมื้อสุดท้ายที่เคยกินกับคนที่เคยบอกว่ารักเธอมาก

“กินเยอะๆ นะอวบระยะสุดท้ายแล้วนะเรา”

เธอหน้างอวางช้อนลงแต่คนน่ารักวันนั้นตามมาง้อ ถูแก้มสากกับแก้มนุ่มจนร่างกายเธอซ่านสยิว

หลายครั้งเขาบอกว่าต้องการขอมัดจำฝากรักที่ร่างกายเธอ แต่เธอยับยั้งชั่งใจไม่หวั่นไหว อยากให้คืนวิวาห์มีค่าแห่งการจดจำ ทว่าวันนั้นคงไม่มีแล้ว

ความฝันความหวังพังทลาย หัวใจมีเพียงน้ำตา จากนี้คงจดจำเพียงเรื่องที่โดนทอดทิ้ง ทำร้ายหัวใจ จดจำมันไปจนวันตาย

“เสร็จหรือยังกินคืนนี้นะไม่ใช่พรุ่งนี้เช้า”

นิทราบีบถาดอาหาร เบี่ยงร่างหนีเพราะว่าคนตัวสูงมายืนชิดด้านหลัง ก้นงอนงามของเธอสัมผัสกับร่างกายเขาและดูเหมือนกำลังเบียดเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

“เสร็จแล้ว จะเอาข้าวไปที่โต๊ะค่ะ”

“ไม่ต้อง”

หญิงสาวเอี้ยวหน้ามองอย่างห้ามหัวใจไม่ได้ สบนัยน์ตาไร้ความรู้สึกหัวใจพลันแห้งเหี่ยว จนต้องก้มหน้ามองถาดอาหาร

ต้องการแบบไหน ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่เขา

“ถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อนนะคะ”

มือเล็กวางถาดข้าวลงบนโต๊ะ ถอยห่างเจ้าบ้านซึ่งยังอยู่ในชุดทำงาน คือเสื้อสีโปโลสีเหลืองและกางเกงสแล็ก กลิ่นหอมคุ้นเคยทำให้ใจเธอปั่นป่วนจนเธออยากออกไปให้พ้นห้องครัว ทว่าเดินได้เพียงก้าวเดียวมือใหญ่กลับโอบที่หน้าอกอวบทั้งสองข้าง นิทราร้องเสียงหลง

“พี่ คุณหมอจะทำอะไร”

ตัวร้อนราวโดนไฟนาบ เอี้ยวหน้าไปด้านหลังเพื่อมองเขา ดวงตายังคงเย็นชา นิทราดิ้นรนหนีร้องให้เขาปล่อยแต่แรงมือยิ่งเน้นย้ำบีบเคล้นอกอวบหนั่นแน่น

เป็นบ้าอะไรของเขา เคยบอกจะไม่แตะต้องเธอ

“ปล่อยทำไมชอบไม่ใช่หรือ ดูสิสู้มือดีออก”

ตอนนี้กับเมื่อวันวานไม่เหมือนกัน เธอจะไม่ยอมให้เขาสัมผัส แววตาไร้ซึ่งความรักมันทำให้ใจเจ็บร้าว

คิดถึงผู้หญิงบนตึกนิทราดิ้นสุดแรง

“อย่ามาแตะต้องนินะ คุณบอกเองลืมหรือไงว่าไม่อยากแตะ”

“เคยพูดเหรอ”

ให้ตายสิ ชอบพูดตีรวนตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเหนื่อยไม่อยากทะเลาะกับเขาอีก นิทราหยิกข่วนมือทั้งสอง

“ถ้าไม่ปล่อยคนของคุณมาเห็นแน่”

“หนีทำไม ชอบให้แตะตรงนี้ไม่ใช่เหรอ”

แม้ปากดีไปหากนัยน์ตาเริ่มแดงก่ำ แต่ไม่อยากร้องไห้ เธอเริ่มเหนื่อย ร้องไปเขาก็ไม่เคยเห็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวด

“ก็แล้วแต่”

“ปล่อยนะ ปล่อยนิเถอะ คนของคุณรออยู่ลืมหรือไร”

นิทราน้ำตาร่วง กลั้นความน้อยใจ ปวดร้าวไม่ได้ ซึ่งมันได้ผล เขาปล่อยมือเธอ หยิบถาดอาหารออกไป

“ฉันจะพาไปเอง คนที่ฉันพามาด้วยเธออาจจะรู้จัก เพราะเขาเป็นคนที่นี่เหมือนกัน มันไม่ดีสำหรับเขา”

ใครกันคนรักใหม่ของเขา!