ผู้บัญชาการรักซ้อนแค้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่วิลล่านอกเมืองแห่งหนึ่ง

เซี่ยหลิงซิงยกมาม่าที่ต้มเสร็จแล้วมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ในขณะเดียวกันก็พูดขึ้นมาด้วยความโมโหว่า “กู้สิงยวน ไอ้สารเลว！” หากช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้พี่ช่วยรักษาเขา เขาคิดว่าตัวเองจะยังมีชีวิตรอดไปแอบมีชู้หรือไง？ ผมว่านะ เขา......”

“พอได้แล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องเขาอีกแล้ว”

เจียงหยุนถังนวดขมับไปมา รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อเซี่ยหลิงซิงเห็นสภาพเธอเป็นเช่นนี้ก็เป็นทุกข์ใจขึ้นมาทันที เขารีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว “งั้นก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว จริงสิ ช่วงสามปีที่พี่วางมือไป พวกคนภายนอกที่ต้องการให้พี่ไปรักษาโรคให้พวกเขาตามหาพี่กันจนแทบบ้าคลั่งเลยนะ ตอนนี้พี่หย่ากับกู้สิงยวนแล้ว พี่ยังอยากจะกลับมารักษาอยู่หรือเปล่า？”

เจียงหยุนถังคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ปล่อยข่าวออกไปได้เลย บอกว่าหมอเทวดาไป๋ลู่กลับมาแล้ว”

“ได้ครับ！”

เซี่ยหลิงซิงตอบรับ เขาตื่นเต้นมากจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมาอยู่แล้ว จากนั้นก็นึกถึงเรื่องที่กู้ซื่อ กรุ๊ปทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับหมอเทวดาไป๋ลู่เมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาได้ แล้วเขาก็หัวเราะเยาะอยู่ในใจ

แต่งงานมาตั้งสามปีแล้ว แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า คนที่ร่วมหมอนนอนเตียงอยู่ข้างเขานั่นแหละก็คือ ‘ไป๋ลู่’ กู้สิงยวนนี่ทั้งตาบอดทั้งโง่เขลามากเลยจริงๆ ！

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

ขณะที่เจียงหยุนถังกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็ถูกปลุกขึ้นอย่างกะทันหันเพราะเสียงโทรศัพท์

เธอกดปุ่มรับสายด้วยความงัวเงีย หลังจากผ่านไปสักพัก เสียงต่อว่าที่คุ้นเคยของแม่กู้สิงยวนก็ดังขึ้นมาจากในสาย “นังชั่ว แกไปตายอยู่ที่ไหนฮะ？ ทำไมยังไม่รีบโผล่หัวกลับมาทำงานอีก！”

หากเป็นเมื่อก่อน ถ้าแม่กู้โมโห เจียงหยุนถังคงจะขอโทษและพูดดีๆ กับเธออย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

เธอพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ฉันกับกู้สิงยวนหย่ากันแล้วค่ะ ฉันไม่ได้มีหน้าที่ต้องไปทำงานให้กับครอบครัวของคุณอีกแล้ว”

“อะไรนะ？ หย่าแล้วงั้นเหรอ？” แม่กู้รู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องที่ตลกมากอย่างไรอย่างนั้น เธอพูดขึ้นว่า “เจียงหยุนถัง เธอก็น่าจะรู้ดีนะว่า เธอไม่มีสิทธิ์มาทำนิสัยเสียใส่ฉัน！ เธอต้องกลับมาหาฉันภายในครึ่งชั่วโมง ไม่อย่างนั้นฉันจะทิ้งของทุกอย่างที่เป็นของเธอให้หมดเลย！”

หลังจากพูดจบ แม่กู้ก็วางสายไปทันที

เจียงหยุนถังเม้มปาก แล้วก็ลุกขึ้นจากเตียงมาแต่งตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ในห้องของเธอยังมีของบางอย่างที่เอามาใช้ประโยชน์ได้ วันนี้เธอจะได้ไปย้ายของออกทีเดียวเลย จะได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลกู้ให้จบสิ้นกันไป

หลังจากนั่งแท็กซี่ไปที่บ้านเก่าของตระกูลกู้ ตอนที่เจียงหยุนถังเพิ่งจะเดินเข้าไป เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังลั่นขึ้นมา “แหม ยังจะกล้ากลับมาอีกเหรอ？” เมื่อคืนไม่กลับบ้านทั้งคืน ไปทำเรื่องน่าละอายอะไรมาใช่ไหม？”

เจียงหยุนถังเงยหน้าขึ้นมองแม่กู้และกู้จึหานที่นั่งข้างกันอยู่บนโซฟา

พวกเธอสองแม่ลูกแต่งตัวสะสวยและดูเรียบหรู แต่ท่าทางหาเรื่องแบบนั้นกลับไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากพวกผู้หญิงปากร้ายตามชนบทเลย

ใบหน้าของเจียงหยุนถังเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “มันก็เป็นเรื่องที่น่าละอายมากจริงๆ นั่นแหละค่ะ เพราะลูกชายที่แสนดีและน้องชายที่แสนดีของพวกคุณดันแอบไปมีสัมพันธ์กับหนิงซินเยว่ในวันครบรอบแต่งงาน แถมยังถูกฉันเห็นกับตาตัวเองเข้าอีก หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ชื่อเสียงของตระกูลกู้คงได้พังย่อยยับจนไม่เหลือชิ้นดีแน่ๆ เลยค่ะ！”

“ว่ายังไงนะ？ หนิงซินเยว่กลับมาจากต่างประเทศแล้วเหรอ？” แม่กู้เบิกตากว้าง หลังจากประหลาดใจอยู่ชั่วขณะ เธอก็หัวเราะเยาะออกมาก่อนจะพูดว่า “เหอะ หากจะโทษก็คงต้องโทษตัวเธอเองนั่นแหละที่มันไร้ค่าไร้ประโยชน์ แต่งงานเข้ามาตั้งสามปีแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นจะท้องสักที หากสิงยวนไม่ออกไปหาผู้หญิงข้างนอก แล้วจะให้เขารอให้ตระกูลขาดทายาทหรือไง？”

กู้จึหานที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเสริมขึ้นมาว่า “นั่นสิ ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเกิดเรื่องขึ้นกับสิงยวนและคุณย่าสั่งเสียเอาไว้ก่อนที่จะเสียชีวิต เธอคิดว่าเธอที่เป็นแค่เด็กกำพร้าจะได้แต่งงานเข้ามาในตระกูลกู้หรือไงฮะ？ ถ้ามองจากภูมิหลังและความสามารถแล้ว เยว่เยว่มีตรงไหนที่เทียบเธอไม่ได้บ้าง？ เพราะไม่มีลูกสักทีไง มันก็สมควรแล้วที่สิงยวนจะดูถูกเธอ！”

เจียงหยุนถังโกรธมากกับความไม่ละอายของแม่ลูกคู่นี้จนอยากจะหัวเราะออกมา

เธอหยิบใบรับรองการตรวจที่กู้สิงยวนให้เธอไว้ออกมาจากในกระเป๋า แล้วก็โยนใส่ตัวกู้จึหานไปก่อนจะพูดขึ้นว่า “กู้สิงยวนไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวฉันเลยสักครั้ง ลำพังฉันคนเดียวคงตั้งท้องขึ้นมาไม่ได้หรอก！”

กู้จึหานโมโหเดือดดาลกับพฤติกรรมของเจียงหยุนถังอย่างมาก ตอนที่เธอกำลังจะอาละวาดขึ้นมา จู่ๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคำว่า ‘ไร้สมรรถภาพ’ บนผลการตรวจ ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

“มัน…… มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน？ ”

มือทั้งสองข้างของเธอสั่นไปมา เธอไม่อยากจะเชื่อเลย

แม่กู้ก็เห็นรายงานการตรวจแล้วเช่นกัน แต่เธอมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่ากู้จึหาน เธอจึงตอบสนองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

“ในเมื่อสิงยวนสามารถมีความสัมพันธ์กับหนิงซินเยว่ได้ มันก็หมายความว่าเขาไม่ได้มีปัญหา สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเพราะตัวเธอเองนั่นแหละที่ไม่ได้เรื่อง ทำให้สิงยวนต้องโกหกเธอว่าเขาไร้สมรรถภาพ แล้วก็ไม่ยอมแตะเนื้อต้องตัวเธอ”

“งั้นเหรอคะ？” เจียงหยุนถังเลิกคิ้วขึ้น แล้วก็แสดงแววตาที่ดูเย้ยหยันออกมา “เกรงว่าพวกคุณอาจจะลืมไปนะคะว่า ตอนนั้นที่เกิดเรื่องขึ้นกับกู้สิงยวน คนกลุ่มนั้นในกู้ซื่อ กรุ๊ปเอาแต่วุ่นอยู่กับการแย่งตำแหน่งประธานบริษัทกัน ส่วนหนิงซินเยว่ก็ไปหลบอยู่ต่างประเทศ ใครกันที่คอยดูแลกู้สิงยวน ช่วยพวกคุณหาวิธีจนสถานการณ์มันเสถียรขึ้นมาได้？ ”

แม่กู้ถึงกับสะอึกไปเลย เธอมองค้อนเจียงหยุนถังอยู่สักพัก จากนั้นก็กัดฟันพูดว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่า ที่เธอมาคอยดูแลสิงยวน เพราะเธอมีความตั้งใจอยากที่จะแต่งงานเข้ามาในตระกูลกู้ตั้งแต่แรกแล้ว！ ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็หวังในความมั่งคั่งของตระกูลกู้ของพวกเรา เธอกับหนิงซินเยว่ก็เหมือนกันนั่นแหละ ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก！”

กู้จึหานและหนิงซินเยว่สนิทสนมกันมาก เมื่อได้ยินแม่กู้พาลไปต่อว่าหนิงซินเยว่ด้วย เธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย

เธอจึงแก้ต่างขึ้นมาว่า “คุณแม่ ตอนนั้นที่เยว่เยว่เดินทางไปต่างประเทศก็เพราะจะไปหาหมอให้กับสิงยวนนะคะ ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนนี้สักหน่อย！”

จากนั้นเธอก็หันไปมองเจียงหยุนถังและพูดขึ้นว่า “ถ้าเธอไม่เข้ามาแทรกแซงและแต่งงานกับสิงยวนซะก่อน เยว่เยว่ก็คงไม่ต้องเศร้าโศกเสียใจมาก จนต้องอยู่ต่างประเทศนานหลายปีขนาดนั้นหรอก！ ตอนนี้เยว่เยว่กลับมาแล้ว แล้วเยว่เยว่ก็ยังทำใจจากสิงยวนไม่ได้ด้วย เจียงหยุนถัง เธอนั่นแหละที่ติดค้างเยว่เยว่ตั้งแต่แรก เธอต่างหากที่เป็นมือที่สาม！”

เจียงหยุนถังขี้เกียจจะโต้เถียงกับสองแม่ลูกที่ไร้สมองคู่นี้ต่อแล้ว เธอจึงหยิบข้อตกลงการหย่าออกมาจากในกระเป๋า แล้วก็โยนไปที่สองคนนั้น “เลขที่ยี่สิบแปด ถนนชุนหยี่ บอกให้กู้สิงยวนเซ็นชื่อและส่งไปให้ฉันที่นั่นด้วย ฉันจะทำให้พวกเขาได้เป็นชู้รักกันให้สาสมใจเอง！”

หลังจากพูดจบ เธอก็หันหลังและเดินขึ้นไปชั้นบนทันที