เป็นสุดที่รักของผู้เผด็จการ

ฉู่จินเหอที่สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างสมบูรณ์แล้ว วิเคราะห์ให้เหลิ่งมู่หยวนฟังด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน “มีกล้องวงจรปิดอยู่ในห้องเก็บของ ถึงแม้ว่าไฟจะไหม้กล้องวงจรปิดไปแล้ว แต่ที่ระบบหลังบ้านต้องมีการสำรองข้อมูลเอาไว้อย่างแน่นอน”

“พอได้แล้ว！” เหลิ่งมู่หยวนมองไปที่ฉู่จินเหอด้วยความผิดหวัง น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความโมโหอย่างเดือดดาล “เพื่อที่จะเอาตัวรอดให้ตัวเองพ้นผิด ตอนนี้เธอจะพูดอะไรก็ได้อย่างงั้นเหรอ ไฟล์กล้องวงจรปิดก็สามารถถูกปลอมแปลงได้อยู่ดีนั่นแหละ ผมไม่มีทางเชื่อผู้หญิงใจร้ายอย่างคุณหรอกนะ！ ”

ฉู่จินเหอหันไปจ้องเหลิ่งมู่หยวน

ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเย็นชา แววตาดูมืดมนราวกับน้ำหมึก สายตาที่มองคนดูลึกล้ำ มักทำให้คนรู้สึกได้ถึงการถูกจ้องอย่างจับผิด

สิบปีที่ผ่านมา เธอมักจะเพ้อฝันมาตลอดว่าจะสามารถทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมาได้

แต่แล้วกลับไม่คาคดิดเลยว่า ผลที่ได้จะเป็นเช่นนี้

“เธอรีบไปขอโทษฉู่ฉู่ซะเดี๋ยวนี้！”

คำพูดของเขาเย็นชาราวกับน้ำเย็น ๆ ถังหนึ่งที่เทลงมาบนหัวไม่มีผิดเลย มันทำให้ฉู่จินเหอรู้สึกสมองตื้อ และวองเวียนไปชั่วขณะ

“ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ ทำไมคุณถึงไม่เชื่อฉันล่ะ？”

“ฉู่จินเหอ ผมบอกให้ไปขอโทษไง！ ไม่อย่างนั้นฉู่ฉู่จะดำเนินคดีกับคุณตามกฏหมาย ถึงเวลานั้นต่อให้คุณจะร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนยังไงมันก็ไม่ทันแล้วล่ะนะ！ ”

วินาทีนั้นคำพูดเหล่านี้ก็เหมือนกับมีดสั้น ๆ เล่มหนึ่งที่แทงเข้าไปกลางหัวใจของฉู่จินเหออย่างแรง

งานแต่งงานครั้งนี้ และความรักตลอดสิบปีที่ผ่านมาที่เธอชื่นชมมันหนักหนา สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่เรื่องตลกเท่านั้น！

ฉู่จินเหอถูกจับคอเสื้อและลากไปยังห้องผู้ป่วยวีไอพี

พยาบาลวิ่งตามเขาไปพร้อมกับตะโกนว่า “ซี่โครงของคนไข้หักอยู่นะคะ คนไข้ต้องได้รับการพักฟื้นค่ะ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ทำแบบนี้ถือเป็นการทารุณกรรมนะคะ！”

แต่เหลิ่งมู่หยวนกลับไม่ฟังเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉู่จินเหอถูกลากขึ้นบันไดไปอย่างทุลักทุเล

ในห้องผู้ป่วยวีไอพีอากาศอบอุ่นกำลังดี ไป่ฉู่ฉู่กำลังพิงหัวเตียงให้น้ำเกลืออยู่โดยมีหร่วนเสี่ยวอวิ๋นคอยป้อนผลไม้ให้เธอทีละคำ

เมื่อเห็นว่าฉู่จินเหอมา

หร่วนเสี่ยวอวิ๋นก็ชำเลืองมองไปแวบหนึ่ง แล้วก็ทำเป็นมองไม่เห็น

ส่วนฉู่ห่าวกลับขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจและพูดขึ้นมาว่า “เธอรู้ด้วยเหรอว่าต้องขึ้นมาน่ะ เธอรู้บ้างไหมว่าน้องสาวของเธอได้รับบาดเจ็บ ！”

หัวใจของฉู่จินเหอเจ็บมากจนชาไปหมดแล้ว

เธอมองไปที่ฉู่ห่าวและถามเขาว่า “พ่อคะ พ่อยังจำได้รึเปล่าว่าหนูเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อน่ะ？” พ่อยังจำได้ไหมว่าตอนที่คุณแม่จากไป คุณพ่อเคยสาบานว่าจะไม่แต่งงานอีก คุณพ่อบอกว่าจะดูแลหนูให้เป็นอย่างดี นี่น่ะเหรอคำว่าดูแลที่คุณพ่อหมายถึง？”

เธอไม่ได้รับแม้แต่โอกาสในการพิสูจน์ตัวเองและแก้ตัวใด ๆ เลยด้วยซ้ำ

ทันใดนั้นฉู่ห่าวก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมา เขามองไปที่ฉู่จินเหออย่างไม่พอใจและพูดขึ้นว่า “เธอทำผิด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย？！ ดูเหมือนว่ายิ่งนับวันเธอจะยิ่งกล้าหาญมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ถึงกับกล้าเถียงฉันเลยเหรอฮะ！”

ไป่ฉู่ฉู่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างอ่อนแรง แต่สีหน้ากลับดูดีมาก

เธอกุมหน้าอกเอาไว้ ท่าทีเหมือนคนที่หายใจไม่ค่อยออก

เธอพูดขึ้นว่า “พี่ พี่พูดแบบนี้ หมายความว่าพี่อยากจะเห็นคุณพ่อต้องแก่ตัวไปเพียงลำพังอย่างนั้นเหรอ？ พี่เคยคิดบ้างไหมว่าหลังจากที่พี่แต่งงานไปแล้ว แต่ละวันคุณพ่อต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ หากเกิดป่วย เกิดหิวขึ้นมา แม้แต่คนที่จะรินน้ำให้สักแก้วหนึ่งก็ยังไม่มีเลยนะ？”

หลังจากไป่ฉู่ฉู่พูดจบ เธอก็หันไปมองเหลิ่งมู่หยวนอย่างเศร้าใจ “อีกอย่าง..... พี่มู่หยวน ฉันคงจะวางแผนเผาตัวเองตายล่ะมั้งคะ？ ！”

เหลิ่งมู่หยวนยังคงยืนอยู่ที่เดิม และฟังอย่างเงียบ ๆ

สีหน้าของเขาบึ้งตึงขึ้นมามาก

เขาจ้องไปที่ฉู่จินเหออย่างเย็นชา แล้วก็ออกคำสั่งทีละคำแบบเน้นเสียงว่า “ฉู่จินเหอ คุกเข่าลงและขอโทษไป่ฉู่ฉู่ซะ！”

ฉู่จินเหอหันไปมองเหลิ่งมู่หยวน

เพื่อ！

หลังจากสิ้นเสียง

หร่วนเสี่ยวอวิ๋นก็ยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินไปหาฉู่จินเหอที่ไม่ทันได้ตั้งตัว “เพี๊ยะ” เธอตบหน้าฉู่จินเหอไปครั้งหนึ่ง

หลังจากตบเสร็จ ก่อนที่ฉู่จินเหอจะดึงสติกลับมาได้ หร่วนเสี่ยวอวิ๋นก็ทรุดตัวลงไปก่อนแล้ว

เธอชี้ไปที่ฉู่จินเหอและพูดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งว่า “ฉู่จินเหอ เธอจะฆ่าลูกสาวของฉัน นอกจากเธอจะไม่ขอโทษแล้ว เธอยังใส่ร้ายลูกสาวฉันอีกเหรอ？！ โถ่ ลูกสาวที่น่าสงสารของแม่！ แม่ทำผิดต่อลูกเอง แม่ไม่น่าไปเป็นแม่เลี้ยงคนอื่นเลย ทั้งหมดมันเป็นความผิดของแม่เอง！ เธอไม่เพียงแต่ทำให้ลูกไม่ได้อยู่กับคนที่ลูกรักเท่านั้น แต่เธอยังจะฆ่าลูกอีก！ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของแม่เอง！”

พอฉู่ห่าวได้ยินสิ่งที่หร่วนเสี่ยวอวิ๋นพูด เขาก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นยิ่งนัก

เขาเดินไปตรงหน้าฉู่จินเหอในทันที “เพี๊ยะ！” เขาตบหน้าเธออีกครั้งหนึ่ง

หลังจากที่โดนตบอย่างแรง ฉู่จินเหอก็เซไปหลายก้าว หลังจากที่สามารถยึดกำแพงเอาไว้ได้แล้ว เธอถึงสามารถหยุดยืนอย่างมั่นคงได้

ฉู่จินเหอยืนนิ่งอยู่กับที่ อึ้งไปอยู่นาน

เธอมองไปที่เหลิ่งมู่หยวนผ่านดวงตาที่พร่ามัวเพราะคลอไปด้วยน้ำตา ในใจมีความหวังที่แสนริบหรี่ขึ้นมา

เธอหวังว่าเหลิ่งมู่หยวนจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อเธอบ้าง

แม้เพียงประโยคเดียวก็ยังดี

แต่แล้วสิ่งที่ฉันได้รับกลับมาก็คือ——

“ขอโทษซะ ไม่เช่นนั้นผมจะแจ้งตำรวจ！ ฉู่จินเหอ โทษฆ่าคนโดยเจตนา มันเพียงพอที่จะทำให้คุณติดคุกไปตลอดชีวิตได้เลยนะ”