นางบำเรอของคุณกร

เช้าวันนี้ น้ำฟ้าไม่มีคิวถ่ายละคร ทำให้หล่อนได้มีโอกาสนอนตื่นสายกว่าทุกวัน และมีโอกาสได้รับประทานอาหารเช้ากับคุณตาคุณยาย สองผู้มีพระคุณที่หล่อนรักและเคารพที่สุดในชีวิต

“ยายจ๋า... กับข้าวหอมจังเลยจ้ะ”

หล่อนสูดกลิ่นหอมของอาหารเช้าที่คุณยายวัยเฉียดเจ็ดสิบปีเข้ามาในจมูก ใบหน้าสวยหวานเปื้อนรอยยิ้มสดใสน่ามอง

หญิงชรามองหลานสาวอย่างเอ็นดู พลางตักข้าวใส่จานให้

“ยายทำของโปรดของฟ้าทั้งนั้นเลยลูก”

น้ำฟ้าหอมแก้มยายเบาๆ ก่อนจะหย่อนกายลงนั่ง มองอาหารสามสี่จานตรงหน้าด้วยความหิว

“ฟ้าไม่ได้กินฝีมือยายมาตั้งหลายวันแล้ว เช้านี้จะกินให้จุกเลยจ้ะ”

“กินเยอะๆ เลยฟ้า ยายทำให้ฟ้าทั้งหมดเลย”

หญิงชรายิ้มอย่างภูมิใจ ที่เห็นหลานสาวชื่นชอบอาหารฝีมือตนเอง

“ยายก็กินด้วยกันสิจ๊ะ อ้อ แล้วนี่ตาหายไปไหน ไม่เห็นเลย”

“ตาออกไปซื้อกะทิให้ยายน่ะ อีกเดี๋ยวก็คงกลับ ฟ้ากินเถอะ ไม่ต้องรอตาหรอก”

ยายคะยั้นคะยอให้หลานสาวกินข้าวเช้าอย่างกระตือรือร้น

น้ำฟ้าเองก็อดใจรอไม่ไหวแล้วเช่นกัน อาหารฝีมือยายมันยั่วน้ำลายเหลือเกิน

"อร่อยมากเลยจ้ะยาย"

หล่อนชิมอาหารของยายทุกจานและเอ่ยชมไม่หยุดปาก ทำเอายายยิ้มหน้าบานเลยทีเดียว

“อร่อยก็กินเยอะๆ นะฟ้า ไม่พอเดี๋ยวยายไปทำมาเพิ่มให้อีก”

น้ำฟ้าตักข้าวใส่ปากและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความฟิน รสชาติอาหารของยายยังเหมือนเดิม

“ถ้าฟ้ากินหมดนี่ ต้องอ้วนเป็นหมูแน่ๆ เลยจ้ะยาย”

น้ำฟ้าหัวเราะอย่างมีความสุข ยายของหล่อนก็หัวเราะจนรอยตีนกาเต็มหน้าเช่นกัน

หล่อนมีความสุขเหลือเกิน...

มีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของยายแบบนี้

ช่วงชีวิตในวัยเด็ก นั้นแสนยากลำบาก อดมื้อกินมื้อเสมอ แต่ทุกครั้งที่หล่อนเห็นก็คือ ตากับยายจะให้หล่อนกินจนอิ่มก่อน ถึงจะยอมกินข้าว

หล่อนซาบซึ้งในพระคุณของพวกท่าน และตั้งปณิธานเอาไว้ว่า หล่อนจะทำให้พวกท่านสบาย มีข้าวกินทุกมื้อ

น้ำฟ้ามองยายของตัวเองด้วยความรัก น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจเอ่อล้นสองขอบตา

“ฟ้ารักยายกับตานะจ๊ะ”

“พูดซึ้งแต่เช้าเลยหลานยาย” ยายหัวเราะกลบเกลื่อนน้ำตาที่เอ่อล้นเช่นกัน

“ฟ้าดีใจนะยาย... ดีใจที่ฟ้าสามารถซื้อบ้านหลังนี้... และพาตากับยายมาอยู่ด้วยกันได้” หยดน้ำตาใสๆ ไหลออกมาจากดวงตา “และฟ้าก็ดีใจที่สุด... ที่พวกเราไม่ต้องอดมื้อกินมื้ออีกแล้ว...”

หล่อนเห็นยายก้มหน้าแอบเช็ดน้ำตา หล่อนจึงตักอาหารใส่จานให้ยาย

“เราสามคนจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ มีความสุขแบบนี้ไปตลอดนะจ๊ะยาย”

ยายยิ้มให้กับหล่อนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักความเอ็นดู

“ยายดีใจ... ดีใจมากที่ฟ้าของยายมีอาชีพที่ดี สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้แล้ว ต่อจากนี้ไปยายกับตาก็ตายตาหลับแล้วล่ะ”

น้ำฟ้ายื่นมือไปกุมมือเหี่ยวย่นตามวัยของหญิงชราเอาไว้ บีบเบาๆ

“ฟ้าไม่ยอมให้ยายตายหรอกจ้ะ พวกเราจะต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน...”

แล้วหล่อนก็ยกมือของยายขึ้นมาแนบแก้ม และระบายยิ้มสุขใจ

“ฟ้ารักยาย ฟ้ารักตานะจ๊ะ”

“ยายกับตาก็รักฟ้าลูก...”

หล่อนยิ้มให้กับยาย และยายก็ยิ้มทั้งน้ำตาให้กับหล่อนเช่นกัน

“กินข้าวเถอะฟ้า... กับข้าวเย็นหมดแล้ว”

“จ้ะยาย”

หล่อนกับยายกำลังกินข้าวกันมีความสุข และก็กินไปเรื่อยๆ เพื่อรอให้ตากลับมาร่วมวงด้วย แต่ไม่นานก็มีโทรศัพท์ของยงยุทธดังขึ้นเสียก่อน

“ยายรอฟ้าแป๊บนะ พี่ยุโทรมาน่ะจ้ะ”

หล่อนปลีกตัวจากโต๊ะอาหาร มารับสายของผู้จัดการส่วนตัว

“มีงานด่วนเหรอพี่ยุ” หล่อนทักทายเสียงสดใสไปตามสาย

“ไม่ใช่งานด่วนหรอกฟ้า แต่มันคือข่าวด่วนน่ะสิ”

คิ้วโก่งสวยตามธรรมชาติของน้ำฟ้าขมวดมุ่นอย่างแปลกใจ

มันต้องเป็นข่าวสำคัญมาก ไม่อย่างนั้นยงยุทธคงไม่รีบโทรมาหาหล่อนหรอก

“ข่าวอะไรเหรอพี่ยุ เกี่ยวกับฟ้าเหรอคะ”

“ก็ใช่น่ะสิ”

ตึ้งงงง

เสียงข้อความทางไลน์ดังเตือนขึ้น

“ดูวิดีโอที่พี่ส่งไปทางไลน์ก่อนนะ แล้วค่อยคุยกัน”

น้ำฟ้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีนัก