หลังจากแต่งงานแล้ว ฉันจึงรู้ว่าฉันคือแสงจันทร์สีขาวของเจ้านาย

温เสียนเล่อถูกคนลากขึ้นจากพื้นอย่างรุนแรง พาเดินไปจนสุดทางแล้วโยนเข้าไปในห้อง

แสงระยิบระยับจากโคมไฟคริสตัลทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัว

เธอลุกขึ้นจากพื้นและต้องการเปิดประตูตามสัญชาตญาณ แต่ประตูถูกปิดก่อนที่เธอจะทันได้ทำ

เธอทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง หวังจะออกไป แต่กลับได้ยินเสียงของเมิ่งอวี่จากนอกประตู

“ฟังนะ คุณโชคดีที่คุณชายซั่งสนใจคุณ ควรทำให้เขาพอใจ ไม่เช่นนั้น ฉันจะเอาชีวิตคุณ!”

หลังจากพูดจบ เมิ่งอวี่ก็จากไป

温เสียนเล่อยืนอยู่ที่เดิมอย่างงงงัน ได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ

ขนตายาวของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปรอบ ๆ

หน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่งดงามของเมืองได้ทั้งหมด โซฟาแบบเก้าอี้นอนข้างหน้าต่างเป็นที่พักผ่อนที่ยอดเยี่ยมสำหรับบ่ายเกียจคร้าน

ห้องนี้หรูหราและเรียบง่าย

เห็นได้ชัดว่าเป็นสถานที่สำหรับพักชั่วคราว

ในขณะนั้น ประตูห้องน้ำเปิดออกอย่างกะทันหัน

เธอหันไปมอง ผู้ชายคนหนึ่งเดินออกจากห้องน้ำ ไอน้ำร้อนแผ่ออกมา

ชุดคลุมอาบน้ำของเขาผูกไว้แบบลวก ๆ แต่ไม่สามารถปิดบังความเยือกเย็นและความสง่างามที่มีมาแต่กำเนิดได้

หยดน้ำยังคงเกาะอยู่บนเส้นผมของเขาไหลไปตามใบหน้าที่คมชัด เพิ่มความเซ็กซี่ให้มากขึ้น

ใต้ชุดคลุมอาบน้ำ หน้าอกที่แข็งแรงเผยให้เห็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ

สายตาของเขาลึกและเย็นชา สายตาเย็นชาของเขาทำให้รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง

ตอนนี้ โลกทั้งใบดูเหมือนจะเป็นเพียงฉากหลังของเขา เขาเหมือนเทพเจ้าที่เดินออกมาจากภาพวาด ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานได้

温เสียนเล่อมองเขาอย่างเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง

เธอมีความลับที่ไม่มีใครรู้

เธอชอบพิชิตผู้ชายที่เย็นชาและยากจะเข้าถึง

เมื่อเขารู้สึกถึงความรัก เธอก็จะทิ้งเขาไว้ มองดูเขาเศร้าเสียใจและเจ็บปวด

แต่เธอไม่คิดว่าจะได้พบกับผู้ชายที่เธอเคยทิ้งไปอีกหลายปีต่อมา

“มานี่”

เสียงเย็นชาของเขาดึงความคิดของ温เสียนเล่อกลับมา

温เสียนเล่อเงยหน้ามอง เห็นเขานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาเย็นชานั้นจ้องมองเธอ

温เสียนเล่อกลืนน้ำลายและอยากหนีโดยไม่รู้ตัว

สายตาของเขาเย็นชาเกินไป ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย ทำให้คนกลัวโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นเธอหยุดนิ่ง ผู้ชายขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาถามว่า “เมิ่งอวี่ไม่ได้สอนกฎให้เธอหรือ?”

温เสียนเล่อพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นก็เห็นความเย้ยหยันปรากฏในดวงตาของเขา

“เพิ่งมาใหม่ใช่ไหม?”

温เสียนเล่อส่ายหัว “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นี่ ฉันเป็นแพทย์นิติเวช”

“แพทย์นิติเวช?”

商時序ยิ้มเล่น ๆ

“งานเสริม?”

温เสียนเล่อเหลือบมองผู้ชายที่อยู่ไม่ไกลด้วยความโกรธเล็กน้อย

“ฉันถูกคนที่ชื่อเมิ่งอวี่พามาที่นี่ ไม่ได้มาทำงานเสริม”

温เสียนเล่อพูดจบ 商時序ก็หัวเราะเย็นชา

“โกหก”

เมื่อคำพูดนั้นตกลง เขาก็ลุกขึ้นเดินไปหา温เสียนเล่อ

มือใหญ่ของเขาจับเอวของ温เสียนเล่อ กดเธอลงบนโต๊ะ

温เสียนเล่อพยายามดิ้นรน แต่แรงเธอสู้เขาไม่ได้

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นี่ ฉันเป็นแพทย์นิติเวช!”

温เสียนเล่อพูดอย่างหอบหายใจ

商時序เผยรอยยิ้มเล็กน้อย เขาพูดว่า “งั้นก็ให้เธอเป็นแพทย์นิติเวชก็แล้วกัน ”

温เสียนเล่อรู้สึกหมดแรง

ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงยืนยันว่าเธอเป็นผู้หญิงที่นี่

温เสียนเล่อยังอยากจะพูดอะไร 商時序ก็จูบเธออย่างแรง

กางเกงของเธอถูกดึงลง เผยให้เห็นกางเกงในสีดำเรียบง่าย มือใหญ่ของเขาดึงมันลงไปจนถึงข้อเท้า