เมียผมน่ารักจัง

“ถิงเซียว คุณรักฉันไหม”

เธอจำได้แม่นเลยว่า ตอนนั้น เธอกับเขามาคบกันได้ยังไง

ในตอนนั้น เสิ่นถังวิ่งตามผู้ชายคนนึงไปต่างประเทศ

มู่ถิงเซียวเหมือนเป็นบ้าไปแล้ว เขาดื่มจนเมาหนักมาก

ซึ่งในคืนนั้น เขาบังคับเธอจับเธอกดไว้ใต้ตัวเขา เขาไม่สนใจเสียงร้องสะอึกสะอื้นของเธอเลย ครั้งแล้วครั้งเล่า จนติดใจ อยากจะได้เธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

วันถัดมาเมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็ถามเธอว่า “ถ้าคุณรู้สึกเสียเปรียบ เป็นแฟนผมได้นะ คุณตกลงไหม？”

เธอจึงพยักหน้าตอบตกลง

เรื่องของพวกเขาเริ่มต้นกันมาเช่นนั้น

มันเป็นเพียงแค่ความรับผิดชอบ ไม่ใช่ความรัก

แล้วตอนนี้ล่ะ？

เขามีความรักหรือความชอบในตัวเธอบ้างไหม？

มู่ถิงเซียวมองดูคิ้วและดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ชิงเฉิง เราจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ต่อไปคุณก็จะเป็นภรรยาของผม ผมจะดีกับคุณ ดูแลคุณ......”

ทันใดนั้น ริมฝีปากรู้สึกเย็น ๆ

นิ้วของกู้ชิงเฉิงทำให้เขาหยุดพูดไป

“ถิงเซียว ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว”

“คุณเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปบริษัทก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”

หลังจากพูดออกมาอย่างเฉยชา เธอก็หันหลัง

แต่แล้วหลังจากที่เธอหันไป น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมาจากดวงตาอย่างควบคุมไม่ได้

เขาพูดออกมาเยอะมาก มันเป็นคำพูดที่อ่อนโยน เป็นคำหวาน เป็นคำพูดที่แสนอบอุ่น......

แต่คำตอบทั้งหมด กลับเป็นการหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงประเด็นหลักอย่างสิ้นเชิง

หากมันคือความรัก เขาแค่พูดออกมาคำเดียวก็จบแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดเสริมเติมแต่งให้สวยหรูอะไร

เพราะยิ่งพูดมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเป็นการพิสูจน์ว่าไม่ได้รักมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้นคำพูดที่เหลือ เธอจึงไม่มีความกล้าหาญที่จะฟังมันต่ออีกแล้ว

เมื่อไปถึงที่ห้องเสื้อผ้า ตอนที่เธอเพิ่งจะหยิบชุดสูทตัวหนึ่งออกมา จู่ ๆ เธอก็ถูกดึงไปกอดในอ้อมกอดที่คุ้นเคย

มู่ถิงเซียวเอาคางวางลงบนศีรษะของเธอ แล้วก็ใช้มือข้างหนึ่งจับมือเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้

“อากาศก็ไม่เย็นสักหน่อย ทำไมมือของคุณถึงได้เย็นจัง？”

ดวงตาของกู้ชิงเฉิงยังคงมีน้ำตาคลออยู่ เธอรู้สึกอึดอัดในใจมาก

ตอนนั้นเธอไม่รู้เลยว่าควรจะตอบเขายังไงดี

ในวินาทีถัดไป ตัวของเธอก็ถูกเขาจับหันไป

เธอเงยหน้าขึ้น มองเขาทั้งที่ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาราวกับเป็นกวางน้อยตัวหนึ่ง

แววตานั้น ดูไร้เดียงสาและน่าสงสารอยู่พอสมควร ทำให้หัวใจของมู่ถิงเซียวถึงกับสั่นไหวและอดไม่ได้ที่จะจับใบหน้าของเธอไปจูบ

มู่ถิงเซียวจูบเธออย่างดุดัน ราวกับเขาอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

กู้ชิงเฉิงทำได้เพียงยืนเขย่งเท้า เธอถูกบังคับให้ต้องเงยหน้าขึ้น

ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมด เธอหายใจเร็วมาก

แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความรู้สึกหวานซึ้งอยู่

หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายปี เหมือนจะเฉพาะตอนมีอะไรกัน เธอถึงได้เห็นความหุนหันพลันแล่นที่แทบจะไม่สนใจอะไรเลยในตัวมู่ถิงเซียว

แล้วก็มีเพียงแค่เวลานี้เท่านั้น ที่เธอได้รู้สึกว่าตนเองได้รับความรัก

“ถิงเซียว.....”

กู้ชิงเฉิงโดนจูบจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว พลันคร่ำครวญออกมา

มู่ถิงเซียวจึงได้สติ และปล่อยเธอในทันที

“ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบไปบริษัท ผมอยากจะกินคุณซะเดี๋ยวนี้” เสียงของเขา ฟังแล้วรู้สึกยั่วเย้า

กู้ชิงเฉิงหน้าแดงไปหมด เธออดไม่ได้ที่จะผลักเขาออกก่อนจะพูดว่า “เมื่อคืนนี้เราเพิ่งจะ..... เพิ่งจะ……”

คำต่อจากนั้น เธอหน้าบาง เลยพูดไม่ออก

แต่มู่ถิงเซียวกลับไม่ได้สนใจอะไร เขากอดเธออย่างไม่รู้สึกอายใด ๆ “แล้วไง ภรรยาของผม ผมเอายังไงก็ไม่หนำใจ”

กู้ชิงเฉิงกำลังจะพูด แต่จู่ ๆ มือของเธอก็รู้สึกเย็นขึ้นมา

เมื่อก้มหน้ามองลงไปก็พบว่า บนข้อมือของเธอมีสร้อยข้อมือที่งดงามมากเส้นหนึ่งอยู่

ทับทิมที่เปล่งแสงเจิดจรัส ช่วยขับให้ผิวของเธอดูขาวราวกับหิมะแลดูบอบบาง

“ให้ฉันเหรอคะ？” เธอเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างคาดไม่ถึง

“อื้ม ชอบไหม？”

“คุณเลือกเองเหรอคะ？”

มู่ถิงเซียวพยักหน้า

“ฉันชอบมาก ขอบคุณนะคะ！”

กู้ชิงเฉิงยิ้มอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็เขย่งเท้าไปหอมแก้มเขาเบา ๆ

แต่มู่ถิงเซียวกลับไม่พอใจ เขาขมวดคิ้วและชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเอง