คำขาดอันโหดร้ายของซีอีโอ สู่การผงาด

มุมมองของพลอย:

การเผชิญหน้าในล็อบบี้เป็นเพียงแค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น อาหารจานหลักแห่งความอัปยศถูกเสิร์ฟในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ส่งตรงมายังโต๊ะทำงานของฉันผ่านระบบโทรศัพท์ภายในของบริษัท

ฉันกำลังพยายามตั้งค่าสภาพแวดล้อมการพัฒนาซอฟต์แวร์อยู่ตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น เสียงแหลมของมันตัดผ่านเสียงฮัมเบาๆ ของออฟฟิศ ฉันรับสาย "พลอยพรรณค่ะ"

"นี่มันสิบนาทีแล้วนะ" เสียงที่ปลายสายพูดอย่างเย้ายวนแฝงไปด้วยความอาฆาต เป็นเจด้าแน่นอน หล่อนคงได้เบอร์ต่อของฉันมาจากห้องทำงานของคราม "กาแฟของฉันอยู่ไหน"

ฉันสูดหายใจเข้าช้าๆ อย่างมั่นคง "ขอโทษค่ะคุณเจด้า เครื่องชงกาแฟในห้องครัวใช้แบบแคปซูล ไม่ใช่แบบบดสดค่ะ ฉันกำลังพยายามหาดูว่ามีเครื่องอื่นให้พนักงานใช้หรือเปล่า"

"แคปซูลเหรอ" หล่อนฟังดูเหมือนถูกดูหมิ่นเป็นการส่วนตัว "ล้อกันเล่นหรือไง นี่มันบริษัทพันล้านนะ ไม่ใช่โรงแรมม่านรูด ฉันต้องการอเมริกาโน่ดีๆ นั่นหมายถึงเอสเปรสโซ่สองช็อต แล้วเทน้ำร้อนตาม ไม่ใช่เทน้ำร้อนก่อน เข้าใจไหม ครีม่าต้องยังอยู่ครบ แล้วฉันต้องการใส่แก้วเซรามิก ไม่ใช่แก้วกระดาษน่าเกลียดๆ ที่มีโลโก้บริษัทติดอยู่"

รายละเอียดมันช่างไร้สาระสิ้นดี หล่อนไม่ได้แค่ขอกาแฟ แต่กำลังสร้างบททดสอบความภักดี

"แล้วฉันต้องการเดี๋ยวนี้" หล่อนเสริม เสียงต่ำลง "อย่าทำให้ฉันต้องรอ"

"กำลังทำอยู่ค่ะ" ฉันพูดแล้ววางสายก่อนที่หล่อนจะสั่งอะไรบ้าๆ บอๆ เพิ่มอีก

ฉันเดินไปที่ห้องครัวหรูหราที่สงวนไว้สำหรับชั้นผู้บริหาร ซึ่งเป็นที่ที่ตามหลักแล้วฉันไม่ควรจะเข้าถึงได้ การขึ้นลิฟต์เป็นการทรมานอย่างช้าๆ เสียง "ติ๊ง" ของแต่ละชั้นที่ผ่านไปยิ่งเพิ่มความกดดัน เครื่องชงกาแฟเป็นเครื่องสีเงินวาววับ ดูซับซ้อนและน่าเกรงขาม ฉันใช้เวลาถึงสามนาทีเต็มๆ แค่เพื่อจะหาวิธีบดเมล็ดกาแฟ

ขณะที่ฉันกำลังรอให้เครื่องสกัดเอสเปรสโซ่ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของฉันก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากคราม

*ทุกอย่างโอเคไหม เจด้าดูหงุดหงิดนิดหน่อยนะ*

ฉันจ้องมองข้อความนั้น เสียงหัวเราะขื่นๆ ผุดขึ้นในลำคอ หงุดหงิดนิดหน่อยเหรอ หล่อนกำลังอาละวาดเป็นบ้าเป็นหลัง แต่เขากลับทำเหมือนว่าหล่อนแค่เจอเช้าวันที่ไม่ค่อยสะดวกสบายเท่านั้น

ก่อนที่ฉันจะได้พิมพ์ตอบกลับ โทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานของฉัน ซึ่งฉันได้ยินเสียงจากโถงทางเดิน ก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เสียงนั้นฟังดูร้อนรนและเร่งเร้า ฉันคว้าแก้วกาแฟทันทีที่เอสเปรสโซ่หยดสุดท้ายไหลลงมา แล้วรีบกลับไปที่โต๊ะ ความร้อนจากแก้วเซรามิกอุ่นมือฉัน

ทีมพัฒนาซอฟต์แวร์ทั้งทีมกำลังจ้องมองมาที่ฉัน เสียงโทรศัพท์ดังมาสักพักแล้ว

เสียงของเจด้ากรีดร้องทันทีที่ฉันรับสาย "เธอไปไหนมา ไม่มีความสามารถหรือไง ฉันขอกาแฟง่ายๆ ไม่ได้ให้เธอบินไปโคลอมเบียเพื่อเก็บเมล็ดกาแฟเองสักหน่อย!"

"เครื่องชงกาแฟต้องใช้เวลาอุ่นเครื่องสักครู่ค่ะ" ฉันพูด เสียงเกร็งด้วยความสงบที่ฝืนทำ "กาแฟกำลังจะไปถึงแล้วค่ะ"

"สักครู่เหรอ สักครู่เหรอ" หล่อนกรีดร้อง "อารมณ์ฉันเสียหมดแล้ว! เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นคนอ่อนไหวแค่ไหน ความเป็นกรดของกาแฟคงจะเพี้ยนไปหมดแล้วเพราะมันทิ้งไว้นานเกินไป! ถ้ารสมันไหม้ ฉันจะเอาเรื่องแผนกของเธอทั้งหมด!"

หล่อนเปิดลำโพงอยู่ ทุกคนได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดที่ไร้เหตุผลของหล่อน ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสงสาร ความรังเกียจ และความกลัวอย่างเห็นได้ชัด นี่คือความเป็นจริงในชีวิตประจำวันของพวกเขา ผู้หญิงที่เป็นพิษและไร้เหตุผลคนนี้กุมอำนาจเหนือชีวิตการทำงานของพวกเขา

ฉันพยายามรักษาความเป็นมืออาชีพไว้ เป็นเกราะป้องกันความไร้สาระที่เกิดขึ้น "ฉันรับรองค่ะคุณเจด้า กาแฟเพิ่งชงเสร็จเมื่อไม่กี่วินาทีนี้เอง เดี๋ยวฉันจะรีบเอาไปให้ค่ะ"

ฉันวางสายแล้วเริ่มเดินไปยังปีกของผู้บริหารพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ แต่หล่อนเร็วกว่า หล่อนมาดักรอฉันที่โถงทางเดิน กอดอก ใบหน้าบูดบึ้งเหมือนเมฆฝน

โดยไม่พูดอะไรสักคำ หล่อนแย่งแก้วกาแฟไปจากมือฉัน กาแฟร้อนๆ กระฉอกล้นขอบแก้ว ลวกผิวหนังของฉัน ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและดึงมือกลับโดยสัญชาตญาณ

"ซุ่มซ่าม!" หล่อนตวาด ทั้งๆ ที่หล่อนเป็นคนคว้ามันไปเอง หล่อนจิบกาแฟอย่างเสแสร้ง แล้วทำหน้าเบ้ด้วยความรังเกียจ "มันอุ่นชืด แล้วเธอก็ชงเอสเปรสโซ่ไหม้ด้วย ห่วยแตกสิ้นดี"

หล่อนมองลงมาที่มือของฉัน ซึ่งเริ่มแดงขึ้นแล้ว ไม่มีแววของความกังวล มีแต่ความดูถูก

"ดูตัวเองสิ" หล่อนเยาะเย้ย "แค่ส่งของง่ายๆ ยังทำตัวเองเจ็บได้ ฉันจะไปคุยกับคราม คนอย่างเธอไม่ควรทำงานที่นี่ เธอเป็นตัวถ่วง"

ความเจ็บปวดแสบร้อนเหมือนไฟ แต่ความโกรธที่ลุกโชนในอกของฉันร้อนแรงกว่า นิ้วของฉันกำแน่นเป็นหมัด สัญชาตญาณทุกอย่างกรีดร้องให้ฉันลบใบหน้าที่ยิ้มเยาะอย่างโหดร้ายนั้นออกไป ฉันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ขบกรามแน่นจนปวด

"พลอย อย่า!"

พี่มาร์ค ผู้จัดการของฉัน มาอยู่ตรงนั้นแล้ว มือของเขาวางบนแขนฉัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาดึงฉันกลับมาทางร่างกาย ยืนขวางระหว่างฉันกับเจด้า

"คุณเจด้าครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงประนีประนอม "เธอเป็นเด็กใหม่ มันจะไม่เกิดขึ้นอีกครับ ได้โปรด ยกโทษให้เธอด้วยนะครับ"

เขาแทบจะอ้อนวอน มันน่าอัปยศที่ต้องมาเห็นภาพแบบนี้

เขาหันมาหาฉัน มือที่จับแขนฉันแน่นขึ้น เสียงกระซิบเร่งรีบและแผ่วเบา "ปล่อยไปเถอะพลอย เพื่อเห็นแก่พระเจ้า ปล่อยไปเถอะ เธอจะทำให้เธอโดนไล่ออก เธอจะทำให้เราทุกคนโดนไล่ออก" เขาเน้นคำสุดท้าย เป็นการย้ำเตือนอย่างชัดเจนว่าการขัดขืนของฉันส่งผลกระทบต่อทุกคน

เจด้ามองจากใบหน้าที่หวาดกลัวของพี่มาร์คมายังใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของฉัน แล้วรอยยิ้มแห่งชัยชนะก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหล่อน หล่อนชนะแล้ว หล่อนได้แสดงอำนาจของตัวเอง และทั้งแผนกก็ได้เห็นมัน

"ก็ได้" หล่อนพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก "ในเมื่อคุณขอกันดีๆ นะคะ มาร์ค"

หล่อนจิบกาแฟที่เพิ่งจะบอกว่าดื่มไม่ได้อีกครั้งอย่างช้าๆ "ฉันกำลังคิดว่า" หล่อนประกาศต่อหน้านักพัฒนาซอฟต์แวร์ที่ถูกบังคับให้เป็นผู้ชม "ที่นี่มันดูอึดอัดไปหน่อย ฉันว่าฉันจะเดินทัวร์สักหน่อย ดูสิว่าคนตัวเล็กๆ เขาทำงานกันยังไง เริ่มจากโรงอาหารแล้วกัน ได้ยินมาว่าอาหารกลางวันของที่นี่มันห่วยแตกสิ้นดี"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ โรงอาหารเป็นหน่วยงานขนาดใหญ่ ให้บริการพนักงานหลายร้อยคน เป็นสถานที่ที่มีกฎระเบียบด้านสุขภาพและความปลอดภัยที่เข้มงวด—เป็นที่ที่คนที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์อย่างเจด้าสามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงได้

"คุณเจด้าคะ" ฉันพูด เสียงต่ำและแข็งกร้าว "โรงอาหารเป็นพื้นที่หวงห้ามสำหรับบุคลากรที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริการอาหารค่ะ"

มือของพี่มาร์คบีบแขนฉันอีกครั้ง เป็นการขอร้องอย่างสิ้นหวังให้ฉันหุบปาก

"โอ้ เหรอ" เจด้าเลิกคิ้วที่กันมาอย่างสวยงาม "ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันแน่ใจว่าครามไม่ว่าอะไรหรอกน่า เพราะยังไงซะ" หล่อนเสริม สายตาจับจ้องมาที่ฉัน "เขากับฉันก็...สนิทกันมาก เขาบอกฉันทุกเรื่อง"

ความหมายโดยนัยลอยอยู่ในอากาศ เหมือนรอยเปื้อนสกปรกของคำขู่ หล่อนไม่ใช่แค่เพื่อนของซีอีโอ หล่อนกำลังวางตำแหน่งตัวเองเป็นอะไรที่มากกว่านั้น

"เธอจะทำให้ชื่อเธอไปอยู่ในรายชื่อคนที่ถูกเลิกจ้างพรุ่งนี้ได้เลยนะ" พี่มาร์คกระซิบอย่างร้อนรนข้างหูฉัน "แค่เพราะเธอไม่ชอบหน้าเธอ อย่าไปสู้กับเธอเลย เธอไม่มีทางชนะหรอก"

ฉันจ้องกลับไปที่เจด้า ในหัวนึกถึงสัญญาที่ให้ไว้กับคราม เราควรจะสร้างบริษัทบนพื้นฐานของความเคารพและความซื่อสัตย์ สิ่งที่ฉันกำลังเห็นคือระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่สร้างขึ้นบนความกลัว โดยมีราชินีที่โหดร้ายและเอาแต่ใจ

เจด้าหัวเราะ เสียงเหมือนแก้วแตก "เป็นใบ้ไปแล้วเหรอนักพัฒนาซอฟต์แวร์จูเนียร์"

หล่อนหันหลังกลับ สะโพกส่ายไปมาอย่างผู้มีชัย "มาดูกันสิว่าวันนี้เขาเสิร์ฟอะไรห่วยๆ ให้พวกเธอกินกันบ้าง"

หล่อนมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ ทิ้งไว้เบื้องหลังความเงียบงันและกลิ่นขมจางๆ ของเอสเปรสโซ่ไหม้

"ฉันจะทำให้เธอโดนไล่ออก" หล่อนตะโกนข้ามไหล่มา เป็นการยิงนัดสุดท้ายที่เล็งมาที่ฉันโดยตรง "ฉันสัญญา"