จากเมียส้มหล่นสู่หญิงแกร่ง

หลินซีใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่โรงพยาบาล

เธอมีน้องชายฝาแฝดคนหนึ่ง ป่วยด้วยโรคร้ายมาตั้งแต่เกิด ตอนนี้อายุยี่สิบสี่ปีแล้ว แต่สติปัญญาเทียบเท่ากับเด็กห้าขวบเท่านั้น

ก่อนอายุสิบแปด หลินซีมีครอบครัวที่มีความสุขและสวยงาม ต่อมาเกิดเรื่องขึ้นกับพ่อหลินจนต้องเข้าคุก แม่หลินได้รับผลกระทบอย่างหนักจนล้มป่วย บริษัทก็ล้มละลาย อาการของน้องชายก็แย่ลงเพราะได้รับการรักษาล่าช้า

ในพริบตาเดียว ภาระอันหนักอึ้งของครอบครัวก็ตกอยู่บนบ่าของหลินซี

เมื่อหลายปีนั้นเธอเหนื่อยล้าจนแทบจะโงหัวไม่ขึ้น อีกทั้งยังหัวเดียวกระเทียมลีบ พอได้พบผู้ที่สามารถช่วยเหลือเธอได้ ก็ต้องมาสูญเสียเขาไป……

เมื่อนึกถึงความลับที่อยู่ลึก ๆ ในใจ หลินซีก็อดไม่ได้ที่น้ำตาคลอ

แม่หลินทำงานที่โรงพยาบาล และถือโอกาสดูแลน้องชายอย่างหลินซุ่นหนานไปด้วย ก่อนฟ้าจะมืดเธอก็เข้ามาเกลี้ยกล่อมหลินซี “ตอนนี้จิ่วเซียวคงเลิกงานแล้ว ลูกรีบกลับไปเถอะ อย่าให้เขาต้องมาเป็นกังวล”

หลินซีสารภาพกับเธอ “ไม่เป็นไรค่ะ หนูตั้งใจจะหย่ากับเขาแล้ว”

ร่างของแม่หลินพลันแข็งทื่อ

เธอถามอย่างระมัดระวัง “จิ่วเซียวเป็นคนพูดเหรอ？”

“หนูเองค่ะ”

หลินซีตั้งใจจะอธิบายเหตุผล แต่ถูกแม่หลินขัดขึ้นมาอย่างร้อนอกร้อนใจ “จิ่วเซียวไม่ถือสา แล้วทำไมแกถึงต้องเอ่ยปากขอหย่าด้วย คนตระกูลมู่ทำธุรกิจใหญ่โต ก็ต้องมีความเย่อหยิ่งเป็นธรรมดา ความคิดของพวกเขาย่อมต่างจากคนธรรมดาอย่างเรา จะทำผิดพลาดบ้างก็เป็นเรื่องปกติ”

หลินซีมองแม่ตัวเองด้วยความแปลกใจ

“เรื่องนั้นใครเป็นคนบอกแม่？”

แม่หลินมองใบหน้าที่ซีดเซียวระคนหมองคล้ำของเธอ รู้สึกเจ็บปวดแต่ก็ไม่กล้าพูดความจริง “แม่มันไม่ได้เรื่องเอง ปกป้องแกไม่ได้ แต่ซีซี…… สถานการณ์ของเราตอนนี้แย่มาก ถ้าแกหย่ากับจิ่วเซียว แม่กับน้องจะทำยังไง？”

หลินซีไม่มีคำตอบสำหรับเรื่องนี้ แต่ในใจเธอก็พอจะรู้อยู่

ผู้บงการในคืนนั้นก็คือมู่ชิงไป๋ และผู้ที่ดึงแม่หลินมาโน้มน้าวให้เธอยอมกล้ำกลืนฝืนทนก็ย่อมเป็นฝีมือของมู่ชิงไป๋เช่นกัน เพราะน้องสามีคนนั้นรังเกียจเธอยิ่งกว่าอะไร

ต้องบอกเลยว่ามีดเล่มนี้แทงได้เจ็บปวดจริง ๆ

หลินซีมองเห็นแม่ทำตัวต้อยต่ำเยี่ยงนี้ ก็รู้สึกหนาวจับใจจนแทบอยากจะหัวเราะออกมา

บ้านที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก กลับไม่เคยเป็นที่หลบภัยให้เธอเลย

หลินซีกำหมัดแน่น พลางส่ายหน้าให้แม่หลิน

เธอสามารถแบกรับภาระของครอบครัวได้ และมีความกล้าที่จะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง เธอหมดอาลัยตายอยากและไม่สนใจคำวิงวอนของแม่หลิน

ตอนที่กำลังจะเดินจากไป แม่หลินคว้าแขนของหลินซีไว้ แล้วก็พูดออกมาอย่างทำตัวน่าสงสารว่า “แม่รู้ว่าตอนนี้แกมีงานทำ เลี้ยงดูแม่กับน้องได้แล้ว แต่เรื่องของพ่อล่ะจะทำยังไง ถ้าไม่พึ่งตระกูลมู่ ใครจะทวงคืนความบริสุทธิ์ให้พ่อ แกจะยอมให้พ่อแกติดคุกยี่สิบห้าปีจริง ๆ น่ะเหรอ？”

หลินซีพูดอย่างอ่อนใจ “แม่ ถ้ามู่จิ่วเซียวอยากจะช่วยหนู เขาคงช่วยไปนานแล้ว”

ตอนที่เธอแต่งงานกับมู่จิ่วเซียว นอกจากจะรักเขาแล้ว นั่นก็เพราะเธอไม่มีทางเลือก แต่หลังจากแต่งงานกันเธอก็สัมผัสได้ถึงความรังเกียจของเขา เธอจึงไม่เคยขอให้เขาช่วยเลย

ตอนนี้ทุกอย่างพังทลายลงแล้ว ก็ยิ่งไม่สมควรจะหยิบยกมาพูดถึง

แม่หลินเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของเธอ จึงไม่กล้าเกลี้ยกล่อมมากนัก ได้แต่สะอึกสะอื้นออกมา “ซีซี ตระกูลมู่ไม่ใช่ตระกูลที่เราจะไปมีเรื่องด้วยได้ แกอย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่นเพราะเรื่องนี้เลย”

หลินซีมองน้องชายที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอย

เธอไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ และออกจากโรงพยาบาลไป

ทันทีที่ออกไป หลินซีก็เห็นผู้ช่วยของมู่จิ่วเซียวยืนรออยู่ที่หน้าประตู

โจวชางเดินเข้ามา ท่าทีสุภาพหากแต่ก็ห่างเหิน “คุณนายครับ ท่านประธานได้เซ็นเอกสารข้อตกลงเรียบร้อยแล้วครับ”

สมองของหลินซีว่างเปล่า ขณะยกมือที่หนักอึ้งขึ้นรับเอกสารข้อตกลง

……

เย็นวันนั้น พอมู่จิ่วเซียวกลับมาถึงคฤหาสน์ก็พบว่ามีแม่บ้านคนใหม่โผล่มา

แม่บ้านคนนี้เป็นคนที่หลินซีคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน มีประสบการณ์สูงและฉลาดมาก เรียกได้ว่าไร้ที่ติ

ทว่ามู่จิ่วเซียวไม่ต้องการ

เขารู้ว่าไม่ช้าก็เร็วหลินซีจะต้องกลับมา ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาปรับตัวกับคนใหม่ แต่ในช่วงไม่กี่วันต่อมา จากสุขสบายเขากลับเข้าสู่ความลำบาก นิสัยบางอย่างที่เขาไม่สามารถเปลี่ยนได้ ก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล

ช่วงนี้ทั้งบริษัทตกอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดเพราะมีต้นเหตุมาจากเขา

วันนี้มู่ชิงไป๋มาหาเขา พอมาถึงหน้าห้องทำงานก็เห็นเขากำลังโมโหใส่คนเข้าพอดี

เธอรีบวิ่งเข้าไปปลอบ “พี่คะ ทำไมถึงได้โมโหขนาดนี้ล่ะ ถ้าอารมณ์เสียจนป่วยขึ้นมาจะทำยังไงคะ”

มู่จิ่วเซียวมองน้องสาวของตัวเอง แต่ก็ยังไม่ได้มีท่าทีที่ดีขึ้นเลย “เธอมาทำอะไรที่บริษัท？”

ดวงตาของมู่ชิงไป๋พลันฉายแววเจ้าเล่ห์

“ฉันได้ยินมาว่าพี่ทะเลาะกับหลินซี กำลังจะหย่ากันใช่ไหมคะ？”

ดวงตาของมู่จิ่วเซียวเป็นประกายคมกริบ “ได้ยินมาจากใคร？”